Nederlands Archives | The School of Christ

Aan Hem Die Overwint

Chip Brogden — Fri, 04 Nov 2011 10:27:39 +0000

door Chip Brogden
(Vertaald door Bibi Godschalk)
“Zij hebben hem [de draak] dankzij het bloed van het Lam en dankzij hun getuigenis overwonnen, zij waren niet aan het leven gehecht en hebben hun dood aanvaard” (Openbaring 12:11NBV).
Als ik spreek of schrijf over het onderwerp “Overwinnaars” wil ik eerst altijd even duidelijk maken dat een leven van overwinning de normale Christelijke levenswijze is. God heeft niet binnen de Kerk een of andere elite groep gemaakt die door middel van een special “zalving” of kracht supergeestelijk is. Ik besef dat er mensen zijn die dit wel geloven en leren; de Overwinnaars zijn een klasse apart, die zullen opstaan en heersen over de aardse koninkrijken van deze wereld – zelfs over hun geestelijke onvolwassen broeders en zusters. Wij weerspreken dit op grond van het feit dat iedere gelovige, of ze het beseffen of niet, al volmaakt is en, in Christus, iedere geestelijke zegen ontvangen heeft. (Kolossenzen 2:10; Efeziërs 1:3).
Ik bid dat God onze ogen opent om te zien dat God’s doel voor de Overwinnaars niet de grondlegging van een aards koninkrijk is, maar de groei van een geestelijk koninkrijk, niet uiterlijk zichtbaar , maar verborgen binnen elke gelovige (Lucas 17:20,21). Het gaat hier niet om een aards koninkrijk want het is “niet van deze wereld” (Johannes 18:36). Toen Jezus begreep dat ze Hem wilde dwingen om mee te gaan en Hem dan tot koning uitroepen, trok Hij Zich terug op de berg, alleen (Johannes 6:15). Toen Petrus zijn zwaard trok zei Jezus dat hij het weg moest doen. Uit deze voorbeelden zou het duidelijk moeten zijn, dat het overwinnen een hemelse werkelijkheid is en niet een aardse verrichting of prestatie.
OVERWINNEN IS HET NORMALE CHRISTENLEVEN
Het is God’s doel dat Christus alles vult, beginnend bij iedere discipel en dan met de Kerk als het synthese van alle discipelen. Dan pas zal Hij in staat zijn alle volkeren van de wereld en de hele Schepping te herstellen. We doen te veel moeite uiterlijke veranderingen voor mensen waar te maken zonder eerst te waarderen wat God voor ons van binnen gedaan heeft. Ieder kind van God zou een levend voorbeeld moeten zijn hoe God alles onder het Hoofdschap van Jezus Christus zal stellen. De wereld, de heerschappijen en machten en de schepping zelf zouden in de Kerk een schaduwbeeld moeten kunnen zien van hoe het leven zal zijn als Christus Alles in Alles is (zie Efeziërs 3:8-11).
Natuurlijk, weten we dat wat we vandaag de dag zien, afwijkt van God’s doel. Zelfs al “heeft Hij alles al aan Hem [Christus] onderworpen”, blijft het een feit dat “wij dit echter nu nog niet zien” (cf. Hebreeën 2:8). Dat betekent, dat als we nu naar het uiterlijk van de Kerk kijken, of naar de wereld en de schepping, we nog niet de preëminentie van Christus zien. We zien het nauwelijks als we ons eigen leven onder de loupe nemen. Is Jezus echt Heer? Is God echt soeverein? Ja zeker. Hij brengt alles tot stand “naar Zijn Wil en Besluit” (Efeziërs 1:11b). Dit is natuurlijk een progressief werk. Hij neemt niet plotseling de macht over het universum, net zo min als dat Hij plotseling de macht over een discipel neemt. Kinderen van God worden niet volwassen geboren en Jezus bouwt Zijn Kerk niet in één dag. In plaats daarvan werkt Hij langzaam, bijna onmerkbaar, in toenemende mate groter wordend, zachtjes leidend, langzamerhand Zich zelf op duizend verschillende kleine manieren openbaar makend.
Dus wie is een Overwinnaar? Als de Overwinnaars geen aardse strijders of kruisvaarders zijn, wat zijn ze dan wel? Overwinnaars zijn gewoon Christenen die het normale Christen leven beleven. Let wel, het Christenleven zoals God het heeft bedoeld, is een Overwinnend leven. Het is niet een leven dat verslagen wordt. Dus wat is het “normale”Christenleven? Het is een leven dat de preëminentie van Christus over alle dingen laat zien.
Hoe kunnen we overwinning of nederlaag meten? Wat kenmerkt de ene Christen als Overwinnaar en een andere Christen als verlorene? In Openbaring 12:11 zien we precies wat een Overwinnaar is – iemand die de draak verslaat. Uiteraard symboliseert de draak de duivel. We zien ook drie gebieden waarin het mogelijk is Overwinnaar te zijn. Er is het bloed van het Lam, het woord van hun Getuigenis en ze zijn niet aan hun leven gehecht.
In ons artikel, “DRIE VIJANDEN” hebben we deze drie gebieden gekenmerkt als zijnde zonde, het eigen ik en satan. We willen het hier niet allemaal herhalen, behalve door te zeggen dat het bloed van het Lam de zonde overwint, het woord van Getuigenis satan overwint en “niet aan hun leven gehecht zijn” het eigen ik overwint. Iedere uitdaging waarmee wij geconfronteerd worden komt voort uit een van deze drie vijanden. Ze komen niet op ons af in een specifieke volgorde, maar komen doen ze steeds. Vroeger geloofde ik dat van de drie, satan de machtigste was. Nu ben ik gaan inzien dat niet satan de meeste macht heeft, maar het eigen ik, want satan’s enige kracht ligt hierin, dat het eigen ik de leugens gelooft. Ik ken mensen die dag en nacht met satan strijden maar al hun strijd is voor niets omdat zij nog nooit aan zichzelf gestorven zijn. Hun vijand zit binnenin hun.
Geloof jij dat Jezus machtiger dan de zonde is? Geloof jij dat Jezus machtiger dan satan is? Geloof jij dat Jezus machtiger is dan het eigen ik? Uiteraard is Jezus Heer over al deze dingen. Wij weten dat Hij een zondeloos leven geleid heeft. Wij weten dat Hij rond ging, goed deed en allen genas, die door de duivel werden onderdrukt – ja, waarlijk, Hij is verschenen om de daden van de duivel te niet te doen (Hebreeën 2:14; I Johannes 3:8). Wij weten dat Hij niets voor zijn eigen ik deed, maar altijd de wil van Zijn Vader. Dus kunnen we duidelijk zien dat Christus de preëminentie had over zonde, het eigen ik en satan. Toch zijn er “werkelijkheden” in dit huidige universum die schijnen te suggereren dat Jezus NIET Heer is over zonde, het eigen ik en satan. En dit is juist wat ons tot de kern brengt van wat het betekent overwinnaar te zijn. Hij die overwint is hij of zij die steeds de draak verslaat door de preëminentie van Christus over zonde, het eigen ik en satan ZICHTBAAR TE MAKEN. Je ziet dat het niets te maken heeft met het benoemen van Christenen tot de hoogste rangen van een aards regeringsstelsel. Dat is betrekkelijk eenvoudig. Wij hebben het hier over een geestelijk conflict van kosmische proporties.
IS JEZUS ECHT HEER?
Sta mij toe dit conflict te illustreren. Wat zou er gebeuren als ik je vertelde dat Jezus niet echt Heer is? Als ik een artikel zou schrijven dat suggereerde dat het Bloed ons niet van zonde kon reinigen? Of als ik een boodschap bracht waarin ik verkondigde dat satan eigenlijk meer macht heeft dan Jezus? Stel ik schreef je een brief waarin stond dat het Kruis geen kracht heeft? Zou dat jou ontstellen? Hopelijk zou je mij als een ketter bestempelen en mij en mijn leer voor altijd verwerpen. Je zou zo’n leer heel stellig ontkennen. Ik zou trouwens nooit zulke dingen zeggen.
Toch lijkt het merendeel van onze levens in dit universum te zeggen dat Jezus niet echt Heer is. We hoeven niet echt met de mond te ZEGGEN, “Satan is krachtiger dan Jezus; zonde is sterker dan het Bloed; het eigen ik is machtiger dan het Kruis.” We zeggen het door ons leven – iedere keer als we bewust zondigen, elke keer wanneer wij satan de overhand geven en iedere keer dat wij ons eigen ik voor Christus zetten. De Waarheid uitspreken en belijden betekent op zichzelf niets. Als we de Waarheid, die we met onze mond belijden niet ZICHTBAAR MAKEN, belijden we het tegenovergestelde door onze daden .
We zitten vol van deze tegenstellingen. Laat ik eens een heel bekend en ogenschijnlijk onbelangrijk voorbeeld noemen: bezorgd zijn. De meeste van ons, zijn van tijd tot tijd en misschien wel altijd over iets bezorgd – onze gezondheid, onze financiën, onze geliefden, en zo voort. Toch leert het Schrift ons dat wij ons niet aan het leven moeten hechten en nergens bezorgd over moeten zijn. Dit beschouwen wij als “menselijk”, maar zorgen maken laat een gebrek aan vertrouwen in God zien. Eigenlijk geloven we een leugen. Onderken de leugen en dan ontdek je snel wat de Waarheid is. Wat is de leugen? Dat God op de een of andere manier niet voldoet, en dat Hij ons misschien in de steek laat. Je ziet dus, hoe de vijand het voor elkaar krijgt om ons een leugen te laten geloven en ons dan ook nog eens laat denken, dat dit gewoon “menselijk” is. Dan aanvaarden we dus iets dat minder is dan het normale Christenleven – overwinning – en denken we dat dit gewoon is. Onthoud dat satan geen macht heeft buiten het feit dat wij zijn leugen geloven.
Overwinnaars leren de hiaat te overbruggen tussen wat ze ZEGGEN te geloven en hoe ze LEVEN. We bekriticeren en veroordelen nu niet de mensen, die wel eens bezorgd zijn, want dat overkomt ons ook. Wij hebben de overwinning op dit gebied nog niet. We zeggen gewoon dat dit een gebied is dat overwonnen kan worden, een van de vele leugens die haaks op de Waarheid staat. Hij of zij die overwint blijft deze leugen van de vijand betwisten en laat steeds de preëminentie van Christus over alle dingen zien. Wanneer iedere leugen ontkracht wordt, is de draak overwonnen, want hij kan geen controle uitoefenen over iets waarin hij niet kan bedriegen. Het meeste wat we zien en horen is een illusie. Het is niet de Waarheid maar een leugen, een vervorming. Onze ogen en oren zijn niet te vertrouwen. We moeten hemels zicht en hemels gehoor hebben.
Momenteel worden we echter geconfronteerd met een grote ongelijkheid, een brede kloof tussen wat God heeft beschikt en hoe dingen lijken te zijn. We zouden hier een hele lijst kunnen opnoemen. God zegt dat Hij ons van alles zal voorzien, maar we kijken en zien dat wij niet voorzien worden. God zegt dat Hij in het leven van ons lichaam is, maar we kunnen de ziekte niet van ons afschudden. God zegt dat Hij door Christus de werken van satan vernietigd heeft, maar we zien de duivel blijkbaar ongestoord gewoon z’n gang gaan. En ga zo maar door.
Wat betekent dit? Het kan een van twee dingen betekenen en hebben we dus twee keuzen. De eerste keuze is opgeven en gewoon geloven dat God niet bedoelt wat Hij zegt. Dat is de meest gangbare optie. De tweede keuze is geloven wat God zegt, ongeacht of wij het zien of niet. Dit heet “geloof”. Geloof is niet een macht die we uitoefenen om onze omstandigheden te veranderen; het is onze innerlijke zekerheid ongeacht of onze omstandigheden wel of niet veranderen. Het feit dat ik mijn omstandigheden kan veranderen maakt mij niet een overwinnaar, maar het in staat zijn te leven ongeacht de omstandigheden maakt mij een overwinnaar. Dat is leven volgens “God … die in leven roept wat niet bestaat” (Romeinen 4:17b). Als ze al zichtbaar “bestaan” hebben we toch geen geloof meer nodig (cf. Romeinen 8:24)?
Met andere woorden, al ben ik niet voorzien, geloof ik toch in de Eindeloze Voorziening van God. Al ben ik ziek, geloof ik toch dat God het leven van mijn lichaam is. Als ik door satan word aangevallen (zelfs al zou de duivel mij VERSLAAN), geloof ik steeds nog, dat de duivel verslagen is. Gisteren was ik misschien volkomen verslagen, maar vandaag zeg ik dat Christus de Overwinning is. Dit verklaart mij voor gek of voor een discipel, die het normale Christenleven leeft. Hoe lang duurt het voor wat ik van binnen geloof, met mijn ogen ga zien? Dat weten we niet, maar een LEUGEN is en blijft een LEUGEN, of het nu een keer of duizend keer wordt verteld. Een leugen wordt mettertijd geen waarheid. Hier is het probleem. De eerste paar keer dat we leugen horen weerstaan we die (b.v. “God zal niet in jouw noden voorzien”). Maar als dingen niet veranderen, accepteren we uiteindelijk de leugen als waarheid (b.v. “dingen zijn geen haar beter dan tien dagen geleden, misschien heeft God ons toch in de steek gelaten”). Hoe gemakkelijk geloven wij de leugen, maar de leugen,die we de eerste keer horen, is nog steeds een leugen de honderdste keer. Dus waarom luisteren we er later wel naar, maar niet in het begin? We MOETEN de Waarheid kennen. Voor zij die overwinnen, is wat zij UITERLIJK zien, van geen enkele betekenis op de WAARHEID die INNERLIJK gezien wordt. Dit is hoe de Waarheid ons bevrijdt (Johannes 8:32).
GOD’S OPLOSSING VOOR EEN VERSLAGEN KERK
Dit alles leidt ons tot het volgende. De Heer zegt dat Hij een Kerk zal hebben die zonder vlek of rimpel is. Een perfecte Kerk. Wanneer heb jij voor het laatst gezien ,dat de Kerk in haar geheel, er enigszins zo uitzag? Er zijn veel goede broeders en zusters die je kunnen vertellen hoe de kerk ZOU MOETEN zijn. We kunnen veel van hun leren. Er zijn ook vele goede broeders en zusters, die haarfijn kunnen zeggen,wat er met de kerk VERKEERD is, en hoe ver zij beneden de doelstelling van God ligt. Dat is niet zo moeilijk, meer en meer mensen gaan zich hier in specialiseren. Maar weinigen kunnen wat de Kerk IS (uiterlijk gezien) transformeren tot God’s INTENTIE met de Kerk . Hoe overbruggen we deze kloof? Hoe komen we van waar we ons bevinden, naar waar God wil dat we zijn? Hier wordt zelden over gesproken en het schijnt een mysterie te zijn. Maar het boek Openbaring is een boek, dat mysteries openbaart en daar vinden we het antwoord.
Er is een principe van God’s handelwijzen die we moeten gaan inzien, en het hele Boek Openbaring getuigt van dit principe. Het is dit: als de Kerk in verval is, verslagen, of in gevaar, heeft God maar één oplossing en dat is een nieuwe Openbaring, een nieuwe ontmanteling van Jezus Christus geven Openbaring 1:1a). Hij fixeert ons steeds op Zijn Zoon, omdat er maar ÉÉN DING nodig is (Lucas 10:42).
Zij die overwinnen en de hemelse visie constant voor ogen houden zien Jezus opnieuw. De beste manier om verslagen te raken is je ogen van dat ENE DING weghalen en ze richten op “de vele zaken”. De Geest van de Antichrist vraagt je niet voor satan te buigen; hij hoopt alleen je zicht op Christus te vervagen. Het probleem in de kerk van vandaag is dat wij Christus niet meer zien.We hebben Hem uit het oog verloren en in plaats daarvan hebben we programma’s, kerkdiensten, eindtijd voorspellingen en uitleggingen, en nog honderd en één andere dingen, die zonder Christus absoluut niets betekenen. Nog erger – we denken dat Hij die dingen IS.
In het Boek Openbaring zien we Jezus TE MIDDEN van de lampenstandaards lopen. Dit is héél belangrijk. Veel mensen houden zich bezig met de zaak van de Kerk alsof Jezus hun gevraagd heeft die te besturen, terwijl Hij er een beetje bij staat te kijken, af en toe een bemoedigend knikje gevend. In feite staat Jezus niet aan de andere kant van het universum, Hij wandelt te midden van de lampenstandaards, Hij bouwt Zijn Kerk, en tot iedereen van ons zegt Hij “IK KEN uw werken!”
“Ik was op het eiland Patmos omdat ik over…Jezus had getuigd” (Openbaring 1:9b). “Zij hebben de draak dankzij hun Getuigenis overwonnen” (Openbaring 12:11ff). “De draak…ging weg om strijd te leveren met de rest van haar nageslacht, met allen die zich aan God’s geboden houden en bij het Getuigenis van Jezus blijven” (Openbaring 12:17). “De Getuigenis van Jezus is profetie” (Openbaring 19:10). Nu gaan we inzien dat het hele conflict draait om HET GETUIGENIS VAN JEZUS. Het is het brandpunt tussen Hemel en Aarde, Licht en Duisternis, Christus en de Antichrist. Maar wat is de Getuigenis van Jezus? Het is het zichtbaar worden (niet alleen het uitspreken ervan) van de Waarheid aangaande Jezus in al Zijn volheid, in al Zijn preëminentie. Het is het zichtbaar maken van Christus als middelpunt van iedere discipel, de Kerk en, uiteindelijk, van heel de Schepping. Overwinnaars ZIEN dit nog voordat het voltooid is, en zij zetten zichzelf op één lijn met deze geweldige energie van God, die ALLE DINGEN aan Christus onderwerpt. Zij zien dit als de Waarheid van het heden, niet als een of andere toekomstige hoop en DAT maakt hun overwinnaar.
Als wij de steeds groter wordende Christus gaan ZIEN Die bestemd is alle dingen te vervolmaken, worden wij verlost van kleinzieligheid en kleingeestigheid. Wij overwinnen niet door onze aandacht en energie op dat DING te richten. “Dingen” houden ons bezig van de ochtend tot de avond en weer van de avond tot de ochtend.Moge God ons losmaken van “dingen” en ons Zijn Zoon laten zien! We moeten leren ons hart te richten op de Heer Jezus Christus, Die MEER moet worden. Dan blijft er geen plaats over voor “dingen”, want ze worden door de Overwinning opgeslokt.
Meer dan zes jaar geleden vroeg ik de Heer of Hij mij over geestelijke oorlogvoering wilde leren. En God deed dat niet, prijs Zijn naam! In plaats daarvan begon Hij Jezus Christus te openbaren. Deze Openbaring was, en is voldoende. Te zien hoe Hij in de hemelsferen troonde en ik met hem daar gezeten was (Efeziërs 2:6), was genoeg om mij een Overwinnaar te maken. Toen besefte ik dat wie ik was, wat ik wist of kon, niets betekende, maar Wie Hij is, wat Hij weet en wat Hij kan doen alles is. De aandacht verplaatste zich van “mij”- mijn noden, mijn problemen, mijn bediening, mijn geestelijke oorlogvoering – naar Christus, waar het thuis hoorde.
Tot aan die tijd wist ik niet wat het behelste om de draak verslagen te zien. Toen ik las hoe de Overwinnaars de draak versloegen, dacht ik hoe heerlijk het zou zijn om dat in de toekomst te kunnen doen. Maar toen de Heer Zichzelf aan mij openbaarde, zag ik dat Hij niet de God van “de toekomst” is, maar EMMANUEL – God mét ons, in het verleden, het heden en de toekomst. Ik denk dat iedereen wel kan overwinnen na een bezoek aan de hemel, het zien van de engelen, na met Jezus te spreken, terwijl gekleed in een geestelijk lichaam. Maar de Overwinnaars hebben al iets van dat hemelse geproefd en brengen het VANDAAG naar deze aarde. “Op aarde zoals in de hemel” is iets van elke dag. Beséffen we wel wat dat inhoudt?
Veel mensen schrijven mij en vragen, hoe ze met dit of dat moeten omgaan, hoe ze hier of daar de overwinning kunnen behalen. Mag ik zeggen dat het niet uitmaakt wat voor nood je hebt of wat je probleem is, Het Antwoord blijft hetzelfde. Overwinning is een Mens, niet een belevenis. Al moet je honderd, of duizend, of een miljoen keer vallen voordat je deze les leert, dan is dat alle moeite waard. Het geeft niet of je het begrijpt, het er mee eens bent, het gelooft, of al ziet. In feite lijkt het wel of alles precies in tegenovergestelde richting gaat. Maar je zult zien, net als ik het gezien heb, dat Overwinning, Genade, Kracht, Vrede, Liefde, Licht en Leven niet “dingen”zijn. Ze zijn Christus, en als je de Man hebt, heb je alles dat de Man is.
ZEVEN BRIEVEN AAN DE ZEVEN GEMEENTEN
“Schrijf daarom op wat je gezien hebt, wat er nu is en wat hierna zal gebeuren…van de zeven gouden lampenstandaards …zijn de zeven gemeente zelf” (Openbaring 1:19,20b). [gemeenten; ecclesia; kerk]
Nu dat we de rol en de kenmerken van de Overwinnaar geïdentificeerd hebben, is het inspirerend om de verschillende beloften te bestuderen die aan “hem die overwint” gegeven zijn. Hiervoor gaan we naar het tweede en derde hoofdstuk van het Boek Openbaring.
We zijn bekend met de zeven gemeenten van Klein Azië: Efeze, Smyrna, Pergamum, Tyatira, Sardes, Filadelfia en Laodicea. Deze zeven kerken zijn waarlijk een representatief aantal. Ten eerste symboliseren zij de zeven soorten gelovigen, die in de Kerk ten alle tijden gevonden kunnen worden. Ten tweede vertegenwoordigen zij zeven herkenbare tijden van de Kerkgeschiedenis. En ten derde is het duidelijk,dat het gaat over zeven echte gemeenten die bestonden toen Johannes deze brief schreef.
Er waren geen zeven afzonderlijke brieven, ieder in hun eigen envelop geplakt en persoonlijk naar iedere kerk apart gepost. We weten (cf. Openbaring 1:11) dat het boek één brief was, die openlijk aan alle kerken gestuurd was samen met de rest van het visioen. Als gevolg hiervan wist de gelovige in Efeze wat de Heer tegen Filadelfia zei, en de gelovige in Smyrna wist wat er in Laodicea aan de hand was enz. , waardoor duidelijk gemaakt werd dat de ene gemeente niet kompleet was zonder de ander. Ze waren misschien wel apart herkenbaar, maar ze stonden niet alleen. In ieder zien we een deel van de puzzel, maar we zien het hele plaatje niet, totdat we ze allemaal samen voegen.
Tot iedere gemeente zegt Hij, “Ik weet wat u doet.” Goed, kwaad, of lauw; zeven keer zegt Hij “Ik weet wat u doet.” Hij loopt toekijkend tussen hen in. En zeven keer zegt Hij, “Wie overwint”. De Heer roept vandaag de dag nog steeds overwinnaars en de beloften (en waarschuwingen) zijn nog net zo op ons van toepassing als destijds. Nu we naar iedere belofte apart gaan kijken, bid ik dat de Heer ons zal beroeren en ons moed geeft dit uit te leven.
DE LEVENSBOOM
“Wie overwint zal ik laten eten van de levensboom die in Gods paradijs staat” (Openbaring 2:7b).
Ik heb deze “beloften” genoemd, maar “bewijzen” is misschien een beter woord. We hebben de neiging een belofte als een toekomstig iets te zien, iets waar we op moeten wachten. Ik vind bewijzen beter, want als iets in mijn leven bewezen is,laat het iets zien dat reeds van mij is. de Heer zegt dat als wij als overwinnaars leven, onze levens worden gekenmerkt door zekere bewijzen. Daardoor worden de Overwinnaars zichtbaar en weten we of ze wel echt het normale Christenleven beleven – een overwinnend leven.
Het eerste bewijs is dat Overwinnaars van de levensboom eten, die in het midden van het paradijs van God staat. We gaan onmiddellijk terug naar het Boek Genesis en zien dan, dat Adam oorspronkelijk uit het paradijs van God, Ede, verbannen werd en niet langer van de levensboom kon eten. De levensboom werd door engelen met een vlammend zwaard afgeschermd (Genesis 3:24). Omdat Adam van de boom van kennis at, werd hem belet van de levensboom te eten.
We moeten zien dat Christus veel meer doet dan herstellen wat Adam verloren had. Hij gaat Adam ver voorbij door de Overwinnaar de vrucht van de levensboom, waar Adam niets van af wist, aan te bieden. Dit is natuurlijk symbolische gesproken, maar wat betekent het dan? De levensboom vertegenwoordigt het Kruis, want vanaf die Boom gaf de Heer Zijn Eigen Leven voor ons allen. Zij die overwinnen hebben geleerd dat vrucht en leven voortkomen uit sterven aan het Eigen Ik, en dat is wat het Kruis betekent. Het Kruis is de levensboom voor allen die het in hun hart sluiten.
Net als Adam kunnen we kiezen van een van de twee bomen te eten, maar niet van allebei. Adam zondigde toen hij zich door zijn vlees liet verleiden en toegaf aan zijn Eigen Ik. Hij verwierp de levensboom en koos in plaats daarvan iets dat “dat er heerlijk uit zag… een lust voor het oog was… en hij aanlokkelijk vond” (Genesis 3:6ff). Het Kruis lijkt helemaal niet op een levensboom. Het is niet goed, prettig, noch wenselijk. Het lijkt eerder op een boom des doods. Misschien is dat de reden dat Adam er nog niet van had gegeten. Maar voor God is Het Einde niet de dood, ongeacht hoe het er uit ziet; God’s Einde betekent leven uit de dood: de opstanding. De vrucht van de levensboom eten houdt in dat wij ons in het Kruis van Christus verheerlijken en leven uit de dood vinden. Het wordt weer mode om over het Kruis te preken, maar hoeveel van ons eten de vrucht ervan? Zien wij het Kruis werkelijk als de LEVENSBOOM en eten we de vrucht ervan? We zullen ware discipels van de Heer erkennen aan hun vrucht en niet aan wat ze zeggen. (Matteüs 7:20). Het Kruis is de levensboom waar deze vrucht vandaan komt.
DE LAUWERKRANS VAN HET LEVEN
“Wees trouw tot in de dood, dan zal Ik u als lauwerkrans het leven geven…wie overwint zal van de tweede dood geen schade ondervinden” (Openbaring 2:10b,11b).
De tweede eigenschap van de overwinnaar is het Opstandingsleven. Zij die het Opstandingsleven hebben, kunnen niet beschadigd worden door de tweede dood. Wat IS precies het Opstandingsleven? Het is een leven dat door de dood gegaan is. Omdat het al een keer gestorven is, kan het geen tweede keer sterven. Als de Dood overwonnen is, zijn er geen vijanden meer over. En de enige manier om de Dood te verslaan is door te sterven. (cf. I Korintiërs 15:26; Hebreeën 2:14,15).
Het Opstandingsleven wordt practisch zichtbaar door onze woorden en daden. Bij sommige mensen proef je de dood als ze hun mond open doen. Hun aanwezigheid brengt geen leven voort. Je voelt je hol en leeg in hun aanwezigheid. De woorden klinken misschien goed, maar het leven ontbreekt in wat ze zeggen. Het lijkt alsof je met de dood te maken hebt, want er is geen Geest en Leven.
Daartegenover zijn er broeders en zusters die van nature heel opgewonden, vrijmoedig, talentvol en overtuigend zijn. Ze lijken heel “levend”, maar dit is het Opstandingsleven ook niet. Waarom niet? Ze zijn nog niet door de dood gegaan, en je kunt niet opstaan totdat je gestorven bent. Het afdruk van het Kruis zit niet in wat ze doen. Ze hebben zich nog nooit laten breken. Ze zijn misschien van nature erg begaafd in wat ze voor de Heer doen, maar ze zijn nog niet gestorven. Uiterlijk lijken ze het goed te doen, maar het gaat niet om goed tegenover kwaad, het gaat om leven tegenover dood.
Paulus zegt dat hij “dagelijks sterft” opdat het “leven van de Heer zichtbaar wordt” (I Korintiërs 15:31; II Korintiërs 4:11). De Lauwerkrans van het Leven is alleen voor hen die dagelijks sterven, opdat zij dagelijks Zijn Leven kunnen leven. Overwinnaars kunnen niet door de dood worden beschadigd, want zij zijn reeds gestorven – niet één keer, maar al duizenden keren; dagelijks nemen zij het Kruis op zich, leggen het Eigen Ik af en volgen de Heer. De hoogste roeping is niet je fysieke leven als martelaar te geven, maar als discipel je Eigen Ik af te leggen. We kunnen ons fysieke leven in een ogenblik afleggen, maar dagelijks ons Kruis opnemen is de meest waarachtige test en veel moeilijker. Het vraagt ons “trouw te blijven tot de dood toe”. Dit is het geheim van de Overwinnaars.
HET VERBORGEN MANNA
“Wie overwint zal ik van het verborgen manna geven, en ook een wit steentje waarop een nieuwe naam staat die niemand kent, behalve degene die het ontvangt” (Openbaring 2:17b).
Hier zijn twee extra bewijzen van een overwinnaar; het verborgen manna en een witte steen met een geheime naam. Voordat we deze twee dingen beschrijven, moeten we opmerken dat het manna VERBORGEN is en de naam GEHEIM. De Heer doet een werk, maar dat werk is grotendeels verborgen en geheim. Als we altijd zoeken naar datgene wat duidelijk zichtbaar is, missen we het diepere werk dat God onder de oppervlakte doet.
Dus wat is verborgen manna? De manna was het brood dat uit de hemel viel, waarmee Israël in de woestijn gevoed werd. Je herinnert je nog wel, dat God hen opdroeg een deel van de manna in een gouden kruik te doen en het in de Ark van het verbond als een permanente getuigenis te bewaren .(cf. Exodus 16:33; Hebreeën 9:4). Eeuwen later zegt Jezus: “Ik ben het levende brood dat uit de hemel is neergedaald…niet het brood dat uw voorouders aten; zij zijn gestorven, maar wie dit Brood eet zal eeuwig leven ” (Johannes 6:51a, 58b). Jezus is de Verborgen Christus, die de Verborgen Wijsheid voortbrengt, uitgebeeld als de Verborgen Manna, voor eeuwig aanwezig in de Ark van het Getuigenis. Wanneer we spreken, brengen we dan een boodschap of een “woord” of brengen we de Heer Jezus Zelf? De Overwinnaars eten van de Verborgen Manna ,van de Christus zelf. Het verschil tussen de Persoon Christus onderwijzen en een woord “over”Christus brengen staat gelijk aan het verschil tussen de Verborgen Manna en het gewone manna, dat al gauw in wormen verandert.
Wat stelt de witte steen voor? Vroeger sprak de rechter zijn vonnis uit door de beklaagde een witte steen (vrijspraak) of een zwarte steen te geven (veroordeling). De witte steen betekende “leven”en de zwarte steen betekende ” de dood”. De witte steen betekende “niet schuldig” en de zwarte steen “schuldig”. Prijst God dat er geen veroordeling is voor hen, die in Jezus Christus zijn (Romeinen 8:1). Enigeen kan dat braaf zeggen, maar niet iedereen kan het ten volle bevatten. Religie veroordeelt ons nog steeds en belast ons met een zwaar juk. Maar de Heer zegt: “Niet schuldig! De Zoon heeft je vrij gemaakt, dus je bent waarlijk vrij!” Dit is het erfdeel van alle heiligen, maar de Overwinnaars laten het zien.
Samen met deze witte steen worden Overwinnaars een nieuwe naam gegeven, die niemand anders kent. Onze Goede Herder roept ons allen bij onze naam en leidt ons naar Zichzelf (Johannes 10:3). De Heer verandert onze naam graag, niet alleen om een nieuw begin aan te geven, maar om duidelijk te maken wat Hij ons ziet worden. Abram wordt Abraham, Jacob wordt Israël, Simon wordt Petrus, Saul wordt Paulus. Ieder van ons is kostbaar voor Hem, na aan Zijn hart en uniek voor Zijn doel. Dus geeft Hij elk van ons een witte steen met een nieuwe naam. Maar deze naam is Zijn geheim – niemand behalve jij en Hij mogen het weten. Dit spreekt van intimiteit. De Overwinnaars houden sommige dingen geheim tussen hen en de Heer. Ze vertellen niet alles dat ze weten. Ze praten niet over het deel, dat Hij alleen hoeft te weten. En zo wonen zij in de Beschutting van de Allerhoogste, waar ze alles dat ze horen en zien in hun hart.bewaren.
MACHT OVER DE VOLKEN
“Wie overwint en mij navolgt tot het einde, zal ik macht geven over volken. Met een ijzeren herderstaf zal hij hen hoeden, als aardewerk worden ze verbrijzeld, ik geef hem macht, zoals Mijn Vader die aan mij heeft gegeven. En ik zal hem ook de morgenster geven” (Openbaring 2:26-28).
Onthoud goed dat we het hebben over bewijzen van overwinning; niet over toekomstige beloften, maar over hedendaagse werkelijkheden die er zijn voor “wie overwinnende is” [letterlijk naar het Grieks]. We mogen vandaag overwinnen; we hoeven niet op een toekomstige gebeurtenis te wachten. Natuurlijk zal er ook een letterlijke vervulling van deze beloften in de toekomst zijn, maar als we ze niet NU al ten minste gedeeltelijk’vervuld zien worden, dan zijn we niet “overwinnend bezig”. Overwinnaars zijn VANDAAG overwinnend. Dus als we niet overwinnen, missen we de realiteit van vandaag zowel als de belofte van de toekomst.
Er zit rijkdom in deze verzen, maar ik zou mij in het bijzonder op één ding willen richten: “Die zal Ik macht geven over de volken.” Het taalgebruik van dit gedeelte is identiek aan die van Psalm 2. De Vader heeft gezegd dat de Zoon over de volken zal heersen, en nu zegt de Zoon dat de Overwinnaars samen met Hem zullen heersen. Wat geweldig, dat we samen met Christus mogen heersen! Klinkt dit niet als een toekomstige belofte? Hoe kunnen we vandaag al macht over de volken hebben?
We vinden het geheim in Matteüs 6:10. Jezus zegt, dat we dagelijks het volgende moeten bidden, “Laat Uw Koninkrijk komen en Uw Wil gedaan worden op Aarde zoals in de Hemel.” Dit is een revolutionaire daad. Bidden voor het komen van een Koninkrijk en een Wil, waarin Christus de preëminentie als Alles in Alles heeft. In dit Koninkrijk is geen ruimte voor een aards koninkrijk of aardse vorst of koning. In Zijn Wil is geen ruimte voor een menselijke agenda. We weten dat Jezus Heer is en toch zien we nog niet dat alle dingen aan Hem onderworpen zijn(Hebreeën 2:8b). Dus wat staat ons intussen te doen? Overwinnaars zitten niet passief te wachten totdat Jezus terugkomt. Ze bidden, dat Zijn Koninkrijk gevestigd en Zijn Wil gedaan wordt. Zo oefenen zij macht uit over de volken door de weg van de Heer voor te bereiden. Hoe dan? Door iedere kloof te dichten en elke berg en heuvel te slechten; door kromme wegen recht te maken en hobbelige wegen te effenen (Lucas 3:5,6). Dus dit gebed is destructief in het natuurlijke, maar constructief in het geestelijke, want als de volken minder worden, wordt Christus meer (cf. Johannes 3:30).
Net zoals Jeremia over volken en koninkrijken werd aangesteld “om ze uit te rukken en te verwoesten, om ze te vernietigen en af te breken, en op te bouwen en te planten” (Jeremia 1:10), is deze volmacht ook aan ons gegeven. We dienen niet in een of andere regeringsfunctie, maar in een geestelijke hoedanigheid, biddend dat het Koninkrijk en de Wil van God zichtbaar worden. Zo een gebed is gewichtig en universeel. Het gaat de wereld voorbij en kan dus de wereld beroeren. Behalve de volmacht over de volken wordt ons ook de “morgenster” gegeven. Christus is de Morgenster (Openbaring 22:16b), de Hemelse Mens, die ver boven de volken en koninkrijken van de wereld troont. De Morgen ster geeft de Overwinnaars een hemels gezag, buiten de invloed van het aardse rijk waarin zij moeten leven.
IN HET WIT GEKLEED
“Wie overwint zal Ik ook in het wit kleden. Ik zal zijn naam niet uit het boek van het leven schrappen, mar juist voor hen getuigen ten overstaan van Mijn Vader en Zijn engelen” (Openbaring 3:5).
Een ander bewijs van ons overwinnen is in het wit gekleed te worden. Misschien wordt dit in de toekomst nog eens letterlijk vervuld, maar we moeten ons afvragen wat het voor ons als Overwinnaar vandaag de dag inhoudt. Hoe wordt je in het wit gekleed?
Het Schrift vertelt ons dat “zuiver stralend linnen” staat voor “al het goede dat gedaan is door de heiligen”, die zich hebben klaargemaakt voor de bruiloft van het Lam (cf. Openbaring 19:7,8). We weten dus dat wit gerechtigheid voorstelt. Nu vragen we: Hoe worden de heiligen rechtvaardig? Wat is gerechtigheid? Is het de som van al mijn goede werken? Is het veel goede daden doen? Is het de samenkomst bijwonen, Bijbel lezen, bidden, gaan getuigen? Volgens het menselijk denken zijn deze dingen samen misschien gerechtigheid, maar niet volgens de Wijsheid van God. Onze eigen rechtvaardige daden zijn “als het kleed van een menstruerende vrouw” (Jesaja 64:6). In het Koninkrijk van God is er geen enkel “ding” dat gerechtigheid heet en voor ons bereikbaar is. Gerechtigheid is een Persoon!
“Door Hem bent u één in Christus Jezus, Die dankzij God onze Wijsheid is geworden. Door Christus worden wij Rechtvaardig, Heilig en Verlost” (I Korintiërs 1:30). Hier zien we dat wijsheid, gerechtigheid, heiligheid en verlossing niet speciale dingen zijn waar wij naar moeten streven. Er staat ook niet dat het gaven zijn die God aan de gelovigen geeft. Er staat dat God ons één gemaakt heeft met Christus en dat de Heer Jezus onze Wijsheid is. Hij heeft de Heer Jezus onze Gerechtigheid gemaakt. Hij heeft de Heer Jezus onze Heiliging gemaakt. Hij heeft de Heer Jezus onze Verlossing gemaakt.
Dus als wit gerechtigheid voorstelt, weten we waar die witte kleden vandaan komen. Paulus zegt, “Omkleed u met de Heer Jezus Christus en geef niet toe aan uw eigen wil, die begeerten in u opwekt” (Romeinen 13:14). Dit is een van mijn favoriete teksten. Hoe leven wij een rechtvaardig leven? Niet door te trachten het in mijn eigen kracht te doen, maar door Christus aan te doen; door mijzelf te omkleden met de Heer, mijn Gerechtigheid. Aangezien Hij mijn Gerechtigheid is, hoef ik mij alleen maar met Hem te omkleden. Als we met Hem omkleed zijn blijft er geen ruimte voor het vlees over. De behoefte om ons in zonden te verlustigen vermindert steeds, totdat wij ontdekken dat wij steeds meer als heiligen gaan leven. Alleen op deze manier kunnen wij de zonden overwinnen. Daarom ontvangen de Overwinnaars witte kleden en hebben toegang tot hemelse plaatsen. Daarom staat hun naam in het Levensboek en worden ze voor God en de engelen als zonen en dochters van de Allerhoogste God erkend.
EEN ZUIL IN DE TEMPEL
“Wie overwint maak Ik tot een zuil in de tempel van Mijn God. Daar zal hij voor altijd blijven staan. Ik zal op hem de naam schrijven van Mijn God en van de stad van Mijn God, het nieuwe Jeruzalem, dat bij Mijn God vandaan uit de hemel zal neerdalen, en ook Mijn eigen nieuwe Naam ” (Openbaring 3:12).
Overwinnaars zijn zuilen in de tempel van God. Net als Anna verlaten zij nooit de tempel, maar dienen zij dag en nacht (Lucas 2:37). Dit hier is wat iemand een Overwinnaar maakt. Het hangt er niet af van hoe vaak we iets “bijwonen”, maar of wij er ten alle tijden “wonen”. Zuilen zijn een intergraal onderdeel van de tempel; als ze plotseling “uit zouden gaan” zou de hele tempel instorten.
Te veel mensen dienen God volgens hun eigen agenda. Als de kalender laat zien dat het zondag of woensdag avond is, of Pasen, of Kerst, gaat er een knop om en worden ze “spiritueel”. Ze wonen de kerkdienst bij, zingen wat liederen en hopen daardoor “in de aanwezigheid van de Heer te komen”. Wanneer dit voorbij is gaat de knop weer om en keren ze terug naar de alledaagse dingen in hun leven. Dit patroon herhaalt zich elke week. Dit is een van de redenen waarom kerken “aanbiddingleiders” nodig hebben in een poging de mensen tot iets te bewegen op zondag, omdat het hen gedurende de week totaal vreemd is. Ze komen binnen en ze gaan weer weg.
Wat zeggen we hier? God’s hoogste doel voor ons is niet het ingaan en uitgaan, maar een zuil zijn. Een zuil komt niet ‘s zondags ochtend binnen en gaat ‘s avonds weer weg, maar is altijd in de tempel. En natuurlijk hebben we het hier niet over een fysiek gebouw. Overwinnaars zijn zuilen in de tempel van God, en dat is een hemelse zaak. Hoe je het ook wilt uitleggen: ze hebben de Heer leren dienen zonder ophouden, ongeacht de tijd of plaats . Dit is de Geest en Waarheid aanbidding die de Vader vraagt en zij geven Hem wat Hij zoekt. Daar is geen bepaalde dag, heilig uur of speciale gebeurtenis voor. Zij hoeven niet “binnen te komen” bij de Heer omdat zij steeds in de aanwezigheid van de Heer LEVEN. Zij overwinnen het aardse door constant in het hemelse te wonen.
Zij zijn van de Heer en dragen daarom de naam van de Heer, de naam van de stad van God en de nieuwe naam van de Heer Jezus. Dit in tegenstelling tot hen, die het merkteken van het beest dragen. De Naam dragen betekent de Getuigenis zijn. Als de naam op ons geschreven staat, dragen we de Getuigenis binnen in ons. Het gaat niet om de hoeveelheid woorden, die worden uitgesproken, maar om een leven dat geleefd wordt als permanente zuil van de tempel van God.
BIJ HEM OP DE TROON GEZETEN
“Wie overwint zal samen met Mij op Mijn Troon zitten, net zoals Ik zelf overwonnen heb en samen met Mijn Vader op Zijn Troon zit” (Openbaring 3:21).
Onthoudt dat Johannes die dit visioen opschrijft, ooit eens met zijn broer, Jacobus, bij Jezus kwam om te vragen of ze naast de Heer in Zijn Koninkrijk op tronen mochten zitten – een aan de rechter en een aan de linker hand. De Heer sloeg hun verzoek niet af, maar zei wel dat ze niet wisten wat ze vroegen. Toen vroeg Hij hen of ze van de beker konden drinken, die Hij moest drinken en de doop ondergaan die Hij moest ondergaan (cf. Mark 10:35-40).
In Openbaring zien we dat God niet van plan is een of twee uitverkoren heiligen aan Zijn rechter en linkerhand te plaatsen. Dan zou die plaats maar tot twee personen beperkt zijn, en dan zouden we net als de eerste discipels met elkaar wedijveren om die speciale plaats. In plaats daarvan zegt God, dat allen die overwinnen Met HEM op ZIJN troon zullen zitten. Er is ruimte genoeg in de Troon voor de Vader, Jezus Christus en iedere heilige die overwint. Halleluja! Natuurlijk is dit symbolische taal – of niet?
Paulus zegt tegen de Efeziërs dat God “ons samen met Hem uit de dood heeft opgewekt en ons een plaats gegeven in hemelssferen, in Jezus Christus” (Efeziërs 2:6). Dit gebeurt niet nadat we fysiek gestorven zijn: het is al gebeurd. Hoe kwamen wij op de hoogste plaats in het universum, hoog boven alle hemelse vorsten en heersers, alle machten en krachten en elke naam die genoemd wordt (Efeziërs 1:21)? Het begint allemaal met “Met Christus ben ik gekruisigd” (Galaten 2:20a). Want indien ik met Christus gekruisigd ben, ben ik met Christus gestorven, en indien ik met Christus gestorven ben, ben ik met Christus begraven, en als ik met Christus begraven ben, dan ben ik met Christus opgewekt. En indien ik met Christus ben opgewekt, ben ik met Christus in de hemel opgenomen. En als ik met Christus ben opgenomen, zit ik met Hem in hemelsferen. Hem gaat niet om mij, het gaat alleen maar om Hem! Onze eenheid met Christus is hoe wij overwinnen. In mij persoonlijk is er niets dat overwint: het geheim is “niet ik, maar Christus” (Galaten 2:20ff).
Dit is waarom de Heer ons zegt dagelijks ons kruis op te nemen en Hem te volgen. De Troon is voor hen die Zijn beker kunnen drinken en gedoopt kunnen worden met Zijn doop – dat betekent gekruisigd worden, sterven, en worden opgewekt. Wij zien alleen het kruis, dus denken we dat dit verschrikkelijk is. Maar de Heer ziet dat het kruis tot opstanding leidt, opstanding tot hemelvaart en hemelvaart tot een plaats bij Hem op Zijn troon. Het is onmogelijk het kruis op te nemen en niet te worden opgewekt. Ik ben bang dat ik het zo duidelijk maak dat we aan het mysterie ervan voorbijgaan, maar het staat allemaal in de Bijbel. We kunnen niet opvaren tenzij we eerst zijn ondergegaan. Kunnen wij het kruis omarmen en de handen lief hebben die ons kruisigen, zonder dat wij ons afkeren van degen die ons dit aandoet? Kunnen wij onze geest in Zijn handen leggen en de geest van het Eigen Ik opgeven, als we zien wat een vreugde ons te wachten staat?
Precies zoals de Wijnstok werd gekruisigd, stierf, begraven en opgewekt werd, ten hemel voer en op de troon werd gezet, zijn ook de Takken gekruisigd, gestorven, begraven, opgewekt, opgevaren en op de troon geplaatst. Hier gaat het om: blijven we in de Wijnstok en hebben we deel aan de overwinning of niet? Overwinnen is onverbrekelijk verbonden aan het blijven. De Heer zegt, “Blijf in Mij, dan blijf Ik in jullie” (Johannes 15:4a). Nu zegt de Heer dat overwinnaars MET Hem op Zijn troon zitten. Hoe is dat mogelijk? Omdat wij IN Hem zijn en Hij IN ons is. Dus ” wie zich met de Heer verenigt, wordt één geest met Hem” (I Korintiërs 6:17) en “worden de twee één lichaam” (Efeziërs 5:31, 32ff).
EEN ALLESOMVATTENDE ERFENIS
“Wie overwint komen al deze dingen toe. Ik zal zijn God zijn en hij zal Mijn kind zijn” (Openbaring 21:7).
Wat is ons beeld van overwinnen? Betekent het dat ik voort strijd als een veroveraar, en de wereld om mij heen tot gehoorzaamheid dwing als een middeleeuwse kruisvaarder? Helemaal niet. Volgens God’s bestemming zullen Overwinnaars alles erven en niet alles omver werpen. Het zijn de zachtmoedige (niet de machtige) die de wereld beërven, (Matteüs 5:5). Het is de Heer die de Overwinning behaalt en aan ons geeft. Wij doen niets uit onszelf. Hij geeft ons de erfenis. We kunnen niets doen om een erfenis te krijgen. Het wordt opgetekend in de Wilsverklaring. Als we echt zonen en dochters zijn van de Allerhoogste God, is de erfenis van ons en als dat het geval is, is ons leven hier op aarde niet ons echte leven, maar een voorbereiding op het echte leven. Daarom zullen zij die HIER betrouwbaar zijn met weinig, DAAR over veel heersen (cf. Matteüs 25:21).
We weten dat God’s eeuwige voornemen is om “de voltooiing van de tijd te verwezenlijken en Zijn besluit om ALLES in de hemel en op aarde ONDER Één HOOFD bijeen te brengen, ONDER CHRISTUS” (Efeziërs 1:10). We zien de vervulling hiervan in Openbaring 21. We zien een nieuwe Hemel en een nieuwe Aarde. We zien de Bruid van Christus, de Nieuwe Jeruzalem uit de hemel neerdalen om een plaats op aarde te vestigen waar de Heer onder de mensen wonen kan. Je kunt dit uitleggen zoals je wilt, maar één ding is duidelijk: het eeuwige voornemen van God zal geschieden. ALLES ONDER CHRISTUS is niet een poëtische frase die Paulus gebruikt om indruk te maken: het is het oogmerk, het voornemen, het doel en de bedoeling van alles dat God gedaan heeft, doet en nog zal doen. En Overwinnaars zijn een belangrijke kern tot de voltooiing van dit plan.
Dit moeten we gaan inzien: het plan van God wordt niet in één enkele geweldige daad bereikt, maar geschiedt stapsgewijs; eerst in iedere discipel, dan in de Kerk, en uiteindelijk in heel de schepping. De voortekenen van de verzoening van Hemel en Aarde, God en de mens wordt zichtbaar in de Overwinnaars. In hen zien we elke dag de Hemel op Aarde zichtbaar worden. We zien een Rest van het nageslacht dat leeft, werkt en wandelt op Aarde, terwijl er een Hemelse gemeenschap, een Hemels burgerschap, een Hemelse roeping, een Hemelse getuigenis en een Hemels LEVEN zichtbaar blijft. Als ambassadeurs van Christus vertegenwoordigen zij iets dat vreemd op Aarde is, en getuigen van iets hemels is in het land waarin zij wonen. Zij houden al een tabernakel voor de Heer binnenin zichzelf in stand, dus “hebben ze geen tempel” (Openbaring 21:22). We zien in hen al het Nieuwe Jeruzalem, want over hen schijnt God’s luister en het Lam is hun Licht (Openbaring 21:23). Zij zien Zijn gezicht al en blijven Hem eeuwig dienen.
Overwinnaars roepen het uit “Vader in de Hemel! Laat Uw Naam geheiligd worden, laat Uw Koninkrijk komen en Uw Wil gedaan worden, op Aarde zoals in de Hemel! ” (Matteüs 6:9,10). Dit is in essentie waarom en hoe zij overwinnen. Terwijl de Hemel en Aarde van elkaar zijn vervreemd, zijn de Wil en het Koninkrijk van God nog niet ten volle gevestigd. In Openbaring zien we het Eind aller dingen, want God “wil dat alle mensen worden gered en de volle [epignosis] van de Waarheid [Christus]” leren kennen (I Timoteüs 2:4);, “want iedereen van groot tot klein, kent Mij dan al – spreekt de Heer: “Ik zal hun zonden vergeven en nooit meer denken aan wat ze hebben misdaan” (Jeremia 31:34b). Gezegend zijn zij die Hem nu al kennen en in het leven roepen wat niet bestaat.
EEN GEBED VOOR DE REST VAN HET NAGESLACHT
“De draak was woedend op de vrouw en ging weg om strijd te leveren met de rest van haar nageslacht, met allen die zich aan God’s geboden houden en bij het getuigenis van Jezus blijven” (Openbaring 12:17).
O Heer God! Religie heeft ons ervan weerhouden te zien wie wij echt zijn en Wie U echt Bent. Religie heeft ons gemakzuchtig, zwak en dom gehouden. We spelen al zo lang “kerkje”. Maak Uw Zoon opnieuw aan ons openbaar: geef ons een geopende Hemel, opdat wij erin op mogen gaan!
Ik bid dat U Overwinnaars doet opstaan: zij die de Openbaring van Christus ontvangen hebben, en die de getuigenis van Jezus uitdragen; die de preëminentie van Uw Zoon over de zonde, het eigen ik en satan zichtbaar maken; die de draak overwinnen door het Bloed van het Lam, het woord van hun Getuigenis en niet aan het leven gehecht zijn omdat zij de dood hebben aanvaard.
En nu, Heer, ik heb dit aan Uw Lichaam gegeven. Voorzie, bevestig en bekrachtig Uw Nageslacht. En breng ons niet in beproeving maar red ons uit de greep van het natuurlijke, het aardse, het eigen ik, het tijdelijke, het universum dat we zien en voelen. Zoals U ons al het koninkrijk van Uw Geliefde Zoon gegeven hebt, bevestig ons nu in Zijn Koninkrijk. Vestig ons in het hemelse, het eeuwige, het onzichtbare. Open onze ogen dat wij zien dat wij samen met U in de hemelsferen gezeten zijn, vér boven iedere aanval van de vijand, overwinnend zoals U overwon.
Uw Koninkrijk is een eeuwigdurend Koninkrijk, Uw troon is eeuwig en Uw scepter is een scepter van gerechtigheid! Ik dank U dat u ons minder en meer maakt in Christus.”Laten we God danken, Die ons door Jezus Christus, onze Heer, de overwinning geeft” (I Korintiërs 15:57). Genade zij met u allen die Onze Heer oprecht lief hebben. Amen.

The post Aan Hem Die Overwint appeared first on The School of Christ.

Alles In Christus

Chip Brogden — Mon, 27 Sep 2010 13:14:20 +0000

door Chip Brogden
(Vertaald door Bibi Godschalk)
“Alles is uit Hem ontstaan, alles is door Hem geschapen, alles heeft in Hem zijn doel. Hem komt de eer toe tot in eeuwigheid. Amen. (Romeinen 11:36).”
In Mijn schrijven en spreken verwijs ik steeds naar de preëminentie (voortreffelijkheid of superioriteit) van Christus, maar wat precies wordt er met die preëminentie van Christus bedoeld? Wat houdt het in – Christus in alles de preëminentie geven?
” Preëminentie ” betekent letterlijk de eerste, hoogste, meest belangrijke en beste plaats, heersend over alle dingen. Het is de ultieme plaats – een heerlijkheid, een eer, een onderscheiding, een prestige, een luister, een vermaardheid, een bekendheid en adelijkheid – die boven alle andere plaatsen staat. Paulus zegt dat het doel van God is dat JEZUS CHRISTUS DIE positie wordt gegeven, in álles. Dit verklaart alles dat God al gedaan heeft, nu doet en ooit zal doen. Maar wat bedoelt hij met “alles”?
Wanneer ik uitleg geef over een schriftgedeelte dat het woord “alles” bevat, stop ik even om de mensen te vragen: “Hoeveel dingen worden er met ‘alles’ bedoeld?” En dan is het antwoord altijd “Alles!” Dat woordje “alle” is een héél groot woord, een allesomvattend woord. Er is niets buiten dit “alles”om. Hoe vluchtig en gemakkelijk laten wij onze ogen over dit woordje heen glijden. Wij begrijpen het niet. Als we het wel begrepen, dan zouden we het niet gapend zitten lezen; we zouden het met luide stem uitschreeuwen!
Als wij een uitzondering moesten maken op “alles”, zouden we zoiets moeten zeggen als “alles behalve” om aan te geven dat we iets minder dan “alles” bedoelen. Maar “alles” geeft geen kwalificatie aan. “Alles” is werkelijk alles. Niets wordt buitengesloten. Niets wordt vergeten. Het is niet nodig een lijst te maken van wat precies “alles” is, omdat het allesomvattend is. Maar ‘dit’ dan, vraag je mij? Dit wordt ook bij “alles’ inbegrepen. Maar, ‘dat’ dan, vraag je mij? Dat wordt ook bij “alles’ inbegrepen. En ‘deze’dingen? Ja, die zijn ook bij het Alles ingesloten. Je kunt het zo gek niet bedenken, of het hoort bij het Alles.
In Romeinen 11:36, somt Paulus daarom de preëminentie van Christus op met drie uitdrukkingen: “Uit Hem… door Hem… in Hem… is ALLES.” “UIT HEM” verwijst naar alles dat al bestaat, zoals dingen in de hemel, dingen op aarde, alles dat geschapen is. Alles dat tot stand gekomen is, alles dat nog tot stand moet komen, is geschapen vanuit en vanwege CHRISTUS.
“DOOR HEM” verwijst naar alles dat leeft, beweegt, ademt, opereert, bestaat, of functioneert in dit universum, hetzij levend of niet levend, hetzij biologisch, chemisch, geestelijk, natuurlijk, of cosmotologisch – gebeurt DOOR CHRISTUS, Die soeverein al deze dingen onderhoudt, hun plek bepaalt, en ze op de voor hun bestemde plaats houdt.
“TOT HEM” zegt ons dat – hoe ver buiten het Denken van God om of hoe chaotisch het misschien lijkt – alles gericht, samengevat en samengevoegd wordt IN CHRISTUS. Hij is de Alpha, WAARUIT alles vloeit en de Omega, waardoor alles TOT Hem vloeit.
De voorgaande drie alinea’s zijn zo geweldig, dat ze niet kunnen worden begrepen door ze één keer door te lezen. Maar in essentie is dit wat Paulus bedoelt en wat wij bedoelen, als we zeggen dat Christus de preëminentie in alles heeft. Wij hebben het over Jezus als onze persoonlijke Heer, Heer over de Kerk in haar geheel, en Heer over heel de schepping. Wij hebben het over een preëminente Christus, Die verheven is boven ieder vorstendom, overheid, macht, heerschappij en rijk; alle zichtbare en onzichtbare dingen; alle dingen van het verleden, heden en de toekomst; dingen in de hemel, dingen op de aarde, dingen onder de aarde: alle dingen zijn UIT Hem, alle dingen zijn DOOR Hem, en alle dingen zijn TOT Hem. Dat is preëminentie!
Laten wij eens door de Schriften stappen en een paar kostbaarheden belichten die de weelde en rijkdom in Christus tonen. Onze criteria voor de gekozen Schriftgedeelten zijn eenvoudig. Wij willen de referenties betreffende de preëminentie van Christus over “alles” bekijken. We vonden er aardig wat. Er zijn er nog veel meer die op deze studie betrekking hebben, maar wij hebben alleen diegene gekozen, die letterlijk het woord “alles” noemen. Toen wij de referenties gevonden hadden, hebben wij ze ingedeeld volgens Romeinen 11:36 – zij die ‘UIT’ Hem, ‘DOOR’ Hem en ‘TOT’ Hem zijn.
Het resultaat van die studie is de basis van dit schrijven. Ik bid dat deze niet slechts stukjes schrift voor ons zullen zijn, maar een middel waarmee de Vader ons een diepere openbaring en inzicht geeft over Zijn Zoon. Wij zouden deze dagelijks moeten overdenken en de Heer vragen onze ogen te openen voor de hoogte, diepte, wijdte, lengte en breedte van deze JEZUS die wij dienen. Moge God ons verlossen van ons eigen inzicht, concept, perceptie en illusie van een kleine Christus en ons de preëminentie van Zijn Zoon openbaren.
Ik beloof je dat als je deze teksten dagelijks een of twee keer doorneemt, het onmogelijk zal zijn om niet geraakt te worden door de diepe Waarheid ervan! Het raakt mij zelfs nu tijdens de voorbereiding van dit stuk – maar beslist meer wanneer ik door de toepassing en het begrijpen ervan geraakt wordt! Wanneer wij Christus als de Alles in alles gaan zien, wordt het absoluut onmogelijk om ons met de kleine onbeduidende dingen, die zoveel van onze tijd in beslag nemen, bezig te houden. Onze enige hoop is dat wij een Christus gaan zien die ons vult, een Christus die groter is dan wij zijn, een Christus die groter is dan wij kunnen beredeneren, een onbeschrijflijke Christus die ons overschaduwt, overstelpt en volledig beheerst.
ALLES IS UIT HEM
“Alles is erdoor (het Woord van God/Christus) ontstaan en zonder dit is niets ontstaan van wat bestaat. (Johannes 1:3)”
“..en voor allen in het licht te stellen hoe het mysterie dat alle eeuwen verborgen was in God, de schepper van het al, werkelijkheid wordt. … naar het eeuwenoude plan dat Hij heeft verwezenlijkt in Jezus Christus, onze Heer. (Efeziërs 3:9,11)”
“In Hem is alles geschapen, alles in de hemel en alles op de aarde, het zichtbare en het onzichtbare, hetzij tronen, vorsten en heersers, machten en krachten, alles is voor Hem en door Hem geschapen. ( Kolossenzen 1:16 )”
“Wel zien we dat Jezus…, voor Wie en door Wie alles bestaat…. (Hebreeën 2:9,10 e.v.)”
“Wij weten: er is Eén God,de Vader, uit wie alles is ontstaan en voor wie wij zijn bestemd, en één Heer, Jezus Christus, door Wie alles bestaat en door wie wij leven. (I Korintiërs 8:6 )”
“U komt alle lof, eer en macht toe, Heer, onze God, want U hebt alles geschapen: Uw wil is de oorsprong van alles wat er is. (Openbaring 4:11)”
De Vader verklaart de preëminentie van Zijn Zoon door Hem mee te nemen in het scheppingsproces van alle dingen, zodat er niets buiten Christus om is geschapen. Alles is van Hem – dingen in de hemel en op aarde; zichtbare, onzichtbare, geestelijke en fysieke dingen. Wetenschappers hebben ontdekt dat dit universum misschien wel vierentwintig verschillende dimensies behelst, waarvan wij er slechts vijf kennen. Hoeveel er ook zijn mogen, Hij heeft de preëminentie over ze allemaal. Zo is de Heer Jezus Christus de Alpha, het Begin, de Eerste, de Bron. Dit maakt Hem preëminent over héél de schepping.
Alles is door Hem geschapen en alles is voor Hem geschapen. Voor Hem! Waarom deze aarde, de maan, de sterren, de sterrenstelsels? Waarom de dieren, de vogels, de vissen, de insecten? Waarom mannen en vrouwen, engelen, cherubijnen en serafijnen? Voor Hem! Allemaal voor Hem! Gods oorspronkelijke plan is dat Christus ieder schepsel vult met Zijn Leven, Liefde en Heerlijkheid. Een ontwerp betekent, houdt in dat er een Ontwerper is; een plan wil zeggen dat er een Planner is, en een schepsel bevestigt dat er een Schepper is. Ons bestaan is niet doelloos en wij zijn niet per ongeluk op de wereld gekomen. Wij zijn door Hem en voor Hem geschapen. Wij zijn geschapen om Hem lief te hebben en door Hem bemind te worden.
Van de drie terreinen – van Hem, door Hem, en tot Hem – is “van Hem” waarschijnlijk het eenvoudigst te begrijpen. Het is voor ons makkelijker om de Christus van toen dan de Christus van het heden en de toekomst te zien. Maar Hij IS alles tegelijkertijd. Hij was niet ergens in het verleden de Alpha en na lange tijd uiteindelijk de Omega.
Nee, “Ik BEN de Alpha en de Omega, het Begin EN het Einde, zegt de Heer: Die was EN die komen gaat, de Almachtige (Openbaring 1:8).” En dan ook; “Dag en nacht herhalen ze, “Heilig, Heilig, Heilig is God, de Heer, de Almachtige, die was, EN is, EN die komen gaat (Openbaring 4:8b).” Hij is altijd geweest En Hij is altijd En Hij zal altijd komende zijn; vandaar dat drie keer “Heilig” nodig is. Wat een machtige God!
Dus, kijken we verder vooruit en zien we dat…
DOOR HEM ZIJN ALLE DINGEN
Ten eerste: alle dingen liggen in Zijn handen:
“Alles is Mij toevertrouwd door Mijn Vader… (Matteüs 11:27)”
“De Vader heeft de Zoon lief en heeft alle macht aan Hem overgedragen (Johannes 3:35)”
“Jezus, die wist dat de Vader Hem alle macht had gegeven, dat Hij van God was gekomen en weer naar God terug zou gaan….(Johannes 13:3)”
“Al wat van de Vader is, is van Mij. (Johannes 16:15a)”
“…maar nu de tijd ten einde loopt heeft Hij (God) tot ons gesproken door Zijn Zoon, die Hij heeft aangewezen als enig erfgenaam en door Wie Hij de wereld heeft geschapen. (Hebreeën 1:2a)”
Zijn handen spreken van Zijn Eigendomsrecht, Zijn Autoriteit, Zijn Bezit, alle dingen. De Vader heeft alle dingen aan de Zoon gegeven. Dus, omdat alles in Zijn handen is, is alles aan Zijn voeten gelegd. Die voeten zijn een beeld van Zijn Heerschappij, Zijn Regering, zijn onderwerping van alle dingen aan de autoriteit die in Zijn handen ligt.
“U hebt Hem toevertrouwd het werk van Uw handen en alles aan Zijn voeten gelegd. (Psalm 8:6)”
“Hij (God) heeft alles aan Zijn voeten gelegd en Hem als Hoofd over alles aangesteld, voor de Kerk. (Efeziërs 1:22 )”
“Hij is het Hoofd van het lichaam, de Kerk, Oorsprong is Hij, de Eerstgeborene van de doden, om in alles de Eerste te zijn. (Kolossenzen 1:18)”
“Alles heeft U aan Hem onderworpen. Doordat Hij alles aan Hem onderworpen heeft, rest er niets dat niet onder zijn gezag is gesteld. (Hebreeën 2:8a)
Dit eigenaarschap en de onderwerping van alles aan Christus is niet iets passiefs, het is niet een eigenaarschap dat vergeten, afstandelijk en afwezig is. Het is geen klok die ooit eens opgewonden is en nu maar doortikt zonder dat de klokkenmaker er naar omkijkt. Denk erom: de kern van dit geestelijke en fysieke universum is een levend, machtig, proaktief Persoon, die werkt om deze gevallen schepping te herstellen naar het Doel, Hart, Denken, Verlangen en Plan van God, dat CHRISTUS ALLES VULT, DAT CHRISTUS ALLES ONDERHOUDT, DAT CHRISTUS HET CENTRUM VAN ALLE DINGEN IS! Kom spoedig Heer Jezus! Moge Uw Koninkrijk zichtbaar worden!
“Hij bestaat vóór alles, en alles bestaat. [Grieks: vinden hun oorsprong, komen tot hun bestaan] in Hem (Kolossenzen 1:17 )”
“In Hem schittert Gods luister, Hij is Zijn evenbeeld, Hij schraagt de schepping met Zijn machtig woord; Hij heeft, na de reiniging van de zonden te hebben voltrokken, plaatsgenomen aan de rechterzijde van Gods hemelse Majesteit.(Hebreeën 1:3)”
“En wij weten dat voor wie God liefhebben, wie volgens Zijn voornemen geroepen zijn, alles bijdraagt aan het goede. (Romeinen 8:28)”
“Niets van wat geschapen is blijft voor Hem verborgen, alles is onverhuld en volkomen zichtbaar voor de ogen van Hem aan wie wij rekenschap moeten afleggen. (Hebreeën 4:13)”
“God heeft het ons dit geopenbaard door de Geest, want de Geest doorgrondt alles, ook de diepten van God (I Korintiërs 2:1)”
Alles wordt door Zijn macht in stand gehouden, en alle dingen werken samen volgens Zijn doel. De Geest onderzoekt alle dingen en openbaart ze. Voor Hem is alles zichtbaar en niets is verborgen voor Zijn ogen. Er bestaat geen donker dat Hij niet doorbreken kan, geen leugen die Hij niet aan het licht kan brengen, geen kwaad dat Hij niet zal verdelgen.
“Hij moet groter worden, en ik moet kleiner worden (Joh 3:30).” Christus wordt steeds meer opdat Hij alle dingen vult. Alles wordt naar Zijn beeld gevormd opdat Zijn heerlijkheid in alle uithoeken van de schepping zichtbaar wordt en personen discipels worden. Het groter worden van Christus en het minder of kleiner worden van de ‘zelf’ van iedere volgeling is slechts een héél klein stukje van het uiteindelijke Plan, dat zich strekt van de discipel als individu tot “twee of drie samen”, tot de Kerk en uiteindelijk tot de hele Schepping. Wij zouden in iedere discipel een beeld moeten zien van hoe Christus Alles in alles is: “Kijk, dit is Mijn plan met de Schepping!” Hij zal steeds groter blijven worden en alles buiten Hem om zal steeds kleiner worden, totdat er buiten Hem niets meer bestaat. Hij is Heer!
TOT HEM ZIJN ALLE DINGEN
“Met de kracht waarmee Hij in staat is alles aan zich te onderwerpen, zal Hij ons armzalig lichaam gelijk maken aan Zijn verheerlijkt lichaam. (Filippenzen 3:21)”
“En op het moment dat alles aan Hem onderworpen is, zal de Zoon zichzelf onderwerpen aan Hem die alles aan hem onderworpen heeft, opdat God over alles en allen zal regeren. (I Korintiërs 15:28 )”
“In Hem heeft heel de volheid willen wonen en door Hem en voor Hem alles met Zich willen verzoenen, alles op aarde en alles in de hemel, door vrede te brengen met Zijn bloed aan het kruis. (Kolossenzen 1:19,20)”
” Hij heeft ons in al Zijn wijsheid en inzicht dit mysterie onthuld: Zijn voornemen om met Christus de voltooiing van de tijd te verwezenlijken en Zijn besluit om alles in de hemel en op de aarde onder één Hoofd bijeen te brengen, (Efeziërs 1:9,10)”
Hij die is afgedaald is dezelfde als Hij die opsteeg, tot boven de hemelsferen, om alles met Zijn aanwezigheid te vullen. (Efeziërs 4:10).”
Alles beweegt zich terug NAAR een Christo-centrisch universum. Zoals het in het begin was, zo zal het zijn aan het einde. Zoals alle dingen hun oorsprong en begin in Christus hebben, zo ook zullen alle dingen in Christus hun einde vinden. Hij onderwerpt alle dingen, opdat Hij alles kan samenvoegen en herenigen, opdat Hij alles geheel vervult. Wat een taak is dat! Hoe kan dit gebeuren? Hoe bestaat het dat alles onderworpen, samengevoegd, herenigd en vervuld wordt door Christus? Wij kunnen niet precies zeggen hoe, maar wij weten dat “Hij er toe in staat is.” Prijst de Heer, hoe kunnen wij ooit aan Hem twijfelen? Hoe kunnen wij deze Mens ooit ondervragen? Weten wij dan niet dat Hij de Preëminentie heeft? Laten wij eerbiedig neerbuigen, en God danken en eren dat Hij er toe in staat is.
Wanneer wij bidden, “Vader, laat Uw naam geheiligd worden, laat Uw Koninkrijk komen en Uw wil gedaan worden op aarde zoals in de hemel”, dan is dit het Doel dat wij voor ogen hebben: “alles in Christus, de dingen die in de hemel zijn en ook de dingen die op de aarde zijn, allemaal in Hem.” Deze verzoening en bruiloft tussen hemel en aarde is een geweldig iets. In de hemel staat Zijn Woord voor eeuwig vast, lezen wij in Psalm 119:89; maar op de aarde zijn de dingen nog heel onzeker. In de Hemel zien wij Jezus aan de rechterhand van God zitten, verheven boven iedere vorm van koningschap en macht, naam en heerschappij; maar op aarde,”zien wij nog niet dat alles aan Hem onderworpen is (Hebreeën 2:8b).” We zien: “De hemel is van de Heer, maar de aarde heeft Hij aan de mensen gegeven (Psalm 115:16).”
Er komt een dag dat deze discrepantie, dit verschil en deze onophoudelijke strijd, deze enorme kloof tussen de Hemel en de aarde hersteld wordt.
“Hij Die op de troon zat, zei: Alles maak ik nieuw. (Openbaring 21:5a )”
“Wie overwint komen al deze dingen toe. Ik zal zijn God zijn en hij zal Mijn zoon zijn. (Openbaring 21:7)”
“Zal Hij, die zijn eigen Zoon niet heeft gespaard, maar Hem omwille van ons allen heeft prijsgegeven, ons met Hem niet alles schenken? (Romeinen 8:32)”
“Maar in dit alles zijn wij meer dan overwinnaars, door Hem, Die ons liefgehad heeft. (Romeinen 8:37)”
“Niemand van u moet zich daarom laten voorstaan op een ander mens, want álles is van u: of het nu Paulus, Apollos of Kefas is, wereld, leven of dood, heden of toekomst – álles is van U. Maar u bent van Christus, en Christus is van God.(I Korintiërs 3:21-23)”
Wat heerlijk! Wat geweldig! Hij doet dit allemaal voor ons! Alles heeft Hij ons vrijelijk gegeven en door Hem bezitten wij alles dat Hij bezit. Wanneer Hij alles bezit dat wij bezitten, dan hebben wij alles dat Hij heeft. Als Wij onszelf ten volle aan Hem geven, geeft Hij Zichzelf ten volste aan ons. Wat een diepe liefde! Wat een geweldige, onmeetbare genade! Wie kan het begrijpen of bevatten?
O Heer Jezus, aan U is de preëminentie gegeven, nu en voor eeuwig!

The post Alles In Christus appeared first on The School of Christ.

De Crisis Van Een Christusloos Christenzijn

Chip Brogden — Mon, 27 Sep 2010 14:08:51 +0000

(Vertaald door Bibi Godschalk)
“Volg de weg van Jezus Christus, nu u Hem als uw Heer aanvaard heb. Wees op uw hoede en laat u niet meeslepen door holle en misleidende theorieën die op menselijke tradities zijn gebaseerd en die zich richten op de machten van de wereld en niet op Christus. Want in Hem is de goddelijke volheid van de Drie-eenheid lichamelijk aanwezig, en omdat u één bent met Hem, het Hoofd van alle machten en krachten, bent u ook van die volheid vervuld.” (Kolossenzen 2:6,8,9,10 NBV)
Het christelijke leven is een leven dat IN CHRISTUS wordt geleefd. Dit houdt in dat het wandelen IN HEM de essentie van de christelijke levenswandel is. Het Christenzijn is geen religie, maar een levende relatie. Een christen is een tak die uit de Wijnstok voortkomt en die steeds overvloedig vrucht voortbrengt voor de Eigenaar van de Wijngaard. De kerk is het samenkomen van al deze afzonderlijke takken in een wijngaard (Johannes 15:1-9). In deze metafoor zien we dat het Christenzijn als een levend fenomeen bedoeld is; een waarneembare realiteit en niet een of andere religieuze filosofie of leer.
Zoals wij in het begin de Heer Jezus ontvangen hebben, zo gaan wij verder in een doorgaande wandel met Hem. Het ontvangen van Christus was de Poort, maar de wandel is de Weg. De Poort is een eenmalig gebeuren, maar de Weg is een proces. De poort is om binnen te gaan, terwijl de Weg voor de wandel bedoeld is.
Alles wat God al heeft gedaan, nu doet en nog gaat doen is er op gericht ons dieper in Christus te wortelen en te volbrengen wat er in ons begonnen is toen wij Hem de allereerste keer ontvingen. Het is God Die ons door de Poort heen brengt en het is ook God die ons op de Weg verder leidt. Alles dat God al heeft gedaan, nu doet of nog zal doen heeft slechts dat éne doel voor ogen, en dat doel verklaart ook alles waar je al doorheen gebracht bent, alles wat je nu ondervindt en alles waar je in de toekomst nog doorheen moet gaan.
Jezus, is de Alpha, Degene vanuit Wie God alles begon en Jezus is de Omega, in Wie alle dingen uiteindelijk hun doel bereiken, hun ware betekenis en ‘raison d’être’ vinden. ALLES begint IN CHRISTUS en eindigt IN CHRISTUS. Hij is het Begin zowel als het Einde.
Echte geestelijke groei gebeurt wanneer wij beseffen dat God slechts één enkel doel met ons voor ogen heeft, en dat is de volle, volwassen, volkomen en zelfdoorleefde kennis van Jezus Christus ontvangen. Onze vooruitgang en groei hangen af van de mate waarin we ‘andere dingen’ loslaten en ons geheel op Christus richten.
DE UITDAGING VAN EEN CHRISTOCENTRISCH LEVEN
Christenen zouden op deze manier in de Heer Jezus moeten wandelen. Niets mag onze groei tot volwassenheid in Hem in de weg staan. Geestelijke groei in het leven van een christen wordt bepaald door de mate waarin Christus in zijn leven gestalte krijgt en de mate waarin hijzelf minder belangrijk wordt! Hij (Christus) moet méér worden, en ik moet minder worden (Johannes 3:30). Het maakt niet uit hoe geweldig mijn gaven zijn, mijn kennis is, hoeveel jaren ervaring of hoeveel macht ik heb. Als, aan het eind van de rit er minder van mij aanwezig is en meer van Jezus dan ben ik groeiende. Anders niet! Jezus moet steeds meer en meer in mijn leven worden, en ik minder en minder. Dit is de Weg (Jezus is de WEG Johannes 14:6). De Weg, die ons dagelijks laat beseffen, dat Jezus Christus alles in alles is ligt vol valkuilen, en er zijn veel obstakels en omwegen op de Weg van Christus. Daarom, zegt Paulus dat we op onze hoede moeten blijven, en ons niet door mensen moeten laten ‘meeslepen’ of bederven. Het woord ‘bederven’ betekent in dit verband; vernietigen en van bezit beroven; iets waardevols met geweld afpakken. Iedere geestelijke zegening in de hemel is aan ons gegeven door Christus (Efeziërs1:3). Iedere gelovige bezit onmeetbare volheid en volkomenheid in de Persoon van Jezus Christus. Christus is HET grote GESCHENK van God. Het ultieme Geschenk en dit Geschenk is kostbaar en uiterst waardevol.
Hoe kunnen wij ons laten ‘bederven’? Volgens Paulus gebeurt dit “door de filosofie en intellectuele praatjes, de opgeblazen leugens volgens de tradities en bedenkselen van mensen en de wereld en [dus] niet die van Christus.” Het maakt niet uit of de filosofie juist is, correct, moraal of maatschappelijk verantwoord. Het maakt niet uit hoe goedbedoeld, betekenisvol of hulpgericht de filosofie is. Het maakt niet uit hoe belangrijk wij dat element vinden, of hoe belangrijk het is voor de maatschappij in zijn algemeen. Als deze dingen niet “volgens Christus” zijn, m.a.w. als zij niet van Hem, door Hem en tot Hem zijn dan zijn ze waardeloos voor het doel van God en moeten ze worden losgelaten.
Dit is waar Paulus naar verwijst in Filippenzen 3. Paulus geeft hier een overzicht van het beste dat religie, filosofie en traditie te bieden heeft – opleiding, ernst, intelligentie, doctrine, ijver, maatschappelijke zorg, enz. ” Maar wat voor mij winst was ben ik als verlies gaan beschouwen, sterker nog, alles beschouw ik als verlies. Het kennen van Jezus Christus mijn Heer overtreft immers alles. Omwille van Hem heb ik alles prijsgegeven; ik heb alles als afval weggegooid. Ik wilde Christus kennen en één met Hem zijn…” (Filippenzen 3: 7,8). Als je in staat bent om alle religieuze opvoeding, morele filosofie en menselijke tradities in één keer weg te vegen, en die als niet meer dan afval te beschouwen, dan pas kan je Christus als Alles in alles gaan kennen. Dat is wat zelf minder worden inhoudt. Het doel van God voor alle gelovigen is dat ze zelf zo klein/min worden, dat Christus volkomen in hun gestalte kan krijgen en alle dingen werken mede om tot deze uiteindelijke (goede) conclusie te komen: Het is niet langer ik die leef, maar Christus leeft in mij” (Galaten 2:20).
In de apostolische brieven, die een belangrijk deel van ons Nieuw testament vormen, worden de heiligen steeds aangespoord zich meer en meer op Christus te richten en zich los te maken van de vele dingen die hun tijd, energie, aandacht, focus en geestelijke toewijding in beslag nemen. Velen dingen wedijverden met Christus en trachtten de nieuwe gelovigen van toen te verleiden. Afleidingen waren er toen ook genoeg. De heiligen raakten verstrikt in vele dingen. De hele controversie betreffende Joden en heidenen – of ze nu wel of niet besneden moesten worden; of ze moesten trouwen of niet; wat ze wel of niet moesten eten; of ze Petrus, Apollos of Paulus moesten volgen; of ze wel of niet in tongen moesten spreken; hoe mannen zich moesten gedragen; hoe vrouwen zich moesten gedragen; en wat ze hier of daar mee aan moesten, en ga zo maar door – en dat is vandaag de dag nog steeds waar het over gaat.
Ik zeg wel vaker dat we niet méér van de Heer nodig hebben, want wij zijn al volmaakt in Christus – we hebben alleen minder van alle andere dingen in ons leven nodig. Er zijn zoveel dingen die ons in de weg staan, verhinderen, afleiden en wegtrekken van een eenvoudige standvastige relatie met Jezus. Vele van deze dingen zijn zelfs spiritueel en religieus. De geest van de Antichrist is niet zozeer iets satanisch of demonisch; de geest van de Antichrist is veel eerder enig iets dat onze ogen van Christus afneemt – die is anti-Christus, tegen Christus, en staat haaks op het grote doel van God.
Hoe gemakkelijk is het om verstrikt te raken in iets dat minder is dan Christus alleen! Ben jij helemaal gericht op Christus? Is Jezus jouw obsessie? Is Hij ALLES waar jij je op richt? Of heb jij jouw vizier op iets anders ingesteld? Dit is het hart van de crisis waarin we ons vandaag de dag bevinden.
CHRISTUSLOZE EVANGELIZATIE
De crisis van een Christusloos Christenzijn begint met hoe we de verlorenen benaderen. Jezus zei dat als Hij verhoogd zou worden Hij alle mensen tot Zich zou trekken (Johannes 12:32). Maar, in plaats daarvan verhogen wij religie en nemen we de mensen mee naar een instituut. De hedendaagse tendens is om de zondaar een evangelie te brengen dat bij hem in de gunst valt. Het wordt ‘bemarkt’ en ingepakt als iets dat gekocht kan worden, en moet de eeuwenoude, belangrijke universele vraag beantwoorden: “Word ik er beter van?” En het antwoord is “Ja “. Nu heb je recht op verlossing, een huis in de hemel, bevrijding, antwoorden op je problemen, vrede, zegen van God, enzovoort.
De ondergang van het christendom zal niet komen als gevolg van het feit dat iedereen het Evangelie verwerpt, maar als gevolg van het feit dat iedereen een verwaterde versie ervan belijdt.
Maar al te vaak wordt de kern van verlossing, het échte doel ervan, voorbijgelopen. Waarom zou een zondaar berouw moeten hebben? Niet voor wat hij of zij eruit kan halen, maar voor datgene dat Jezus er uit haalt. Bereiken wij de wereld op grond van hun eigen belangen, of op grond van het belang van de Heer? De oogst is voor de Heer, en niet voor de werkers, en ook niet voor zij die geoogst worden. De schapen zijn van de Herder.
Een zondaar moet zich bekeren omdat het Koninkrijk van God nabij is. Zij zouden verteld moeten worden dat God “alles in de hemel en op de aarde onder één hoofd bijeen wilt brengen.”(Efeziërs 1:10), dat is het doel dat God voor alle mensen heeft; jezelf nu al helemaal aan Hem overleveren is het enige verstandige, logische en verlossende alternatief. Maar een gemakkelijk evangelie brengt gemakkelijke discipelen voort. Als onze boodschap ‘gemakkelijk’ is dan krijgen mensen de indruk dat ze God een grote gunst bewijzen door ‘zich te bekeren’. En dus staat God bij hen in het krijt, en verwachten zij dat God hun steeds weer opnieuw beloont, niet alleen met de belofte van een toekomstig geweldig leven in de hemel, maar ook met goede dingen voor hen nu in hun leven hier op aarde. Het niet verwonderlijk dat de kerk geestelijk zwak en onvolwassen is, met dergelijke ‘discipelen’. Christusloze evangelisatie brengt niemand verlossing, het geeft slechts een valse verzekering van verlossing. De kerk behoort discipelen van Christus te maken en niet slechts een groter ledenbestand. Een lid van de kerk zijn betekent niet altijd dat iemand ook een discipel is. Christus moet steeds het doel en focus van alle evangelisatie zijn.
CHRISTUSLOZE APOSTELEN EN PROFETEN
Wat precies is “bediening”? Volgens de bijbel is er maar één, enkele bediening en dat is de bediening van zich op Christus richten als zijnde Alles in alles. Hoe deze bediening functioneert is verschillend en hangt af van waar God ons geplaatst heeft. Er zijn vele en verschillende soorten functies, vele gaven en vele manifestaties, maar er is maar één doel en dat doel is Christus.
Bijvoorbeeld, het doel van de apostolische bediening is niet het planten van kerken, of het op orde stellen van kerken, of zendingsreizen. Het doel is Christus. (Misschien wordt al het bovengenoemde wel gedaan.) Er wordt niet beweerd dat Paulus deze dingen niet deed; maar zijn doel was alleen Christus, en alles dat hij deed draaide om dat ene doel. Zonder dat duidelijke doel voor ogen worden al deze dingen slechts activiteiten, religieuze handelingen maar er is niets ultiems aan, niets dat alles samenbindt en God’s doel bevordert. Ik heb mijn kleine werkje en jij hebt jouw kleine werkje, maar er is geen harmonie en geen communie. Er bestaat geen relatie tussen al die miljoenen kleine projecten en bedieningen. Ieder strijd om zijn eigen kleine doel te bereiken, en er is weinig of geen eensgezindheid over wat het uiteindelijke ‘doel’ eigenlijk is.
Een apostel communiceert het ultieme doel van God, legt het fundament, en zorgt dat de bouwers het Einddoel steeds in zicht houden. Veel hedendaagse apostelen echter, presenteren zich als experts in het kerkplanten en kerkgroei. Is dit wat de apostolische bediening inhoudt? Kerkgroei is niet het doel van God. Kerkplanten is nog minder zijn doel. Deze zijn slechts dingen: zij zijn niet Christus. Je kunt kerken planten en laten groeien en door dit alles heen Jezus helemaal mislopen.
Wat dan van de profetische bediening? Het doel van alle profetische uitspraak is Christus. Het is de waarheid betreffende JEZUS die alle profetie inspireert. Zij die spreken of proclameren namens de Heilige Geest zouden te allen tijden onze ogen op Jezus moeten richten – weg van alles dat daarvan kan afleiden. De profetische stem zou moeten klinken als een bazuin en helderheid brengen waar er verwarring en misverstand is. Het is niet enkel waarheid die op een inspirerende wijze gebracht wordt, het is de waarheid betreffende Jezus gesproken door hen die Hem kennen en anderen naar Hem toe kunnen leiden. Maar hedendaagse profetie leidt ons vaker van Jezus af dan dat het ons op Jezus richt. In feite, is het moeilijk om Jezus te vinden in veel van wat er vandaag de dag als “profetie” wordt gebracht.
Het profetische woord is gegeven om ons te richten op Jezus. Alles dat de Heilige Geest wil spreken, openbaren, onderwijzen en laten zien heeft hetzelfde doel voor ogen – en dat doel is CHRISTUS. Wij hoeven ons niet te bekommeren om van iedere droom, visioen, profetie of ieder ‘woord’ de geheime boodschap trachten te ontcijferen en met kunst en vliegwerk er een geestelijke betekenis aan vast te plakken als die er niet is. Als hetgeen we zien en horen ons niet op Jezus richt dan is het geen profetie en moet het overboord worden gegooid. Deze eenvoudige test zal verhoeden dat wij worden afgeleid.
Apostelen moeten mensen op Jezus wijzen. Profeten moeten mensen op Jezus wijzen. Evangelisten moeten mensen op Jezus wijzen. Herders en leraren moeten mensen op Jezus wijzen. Anders vervullen zij niet de taak waarvoor God hen in de eerste plaats aan de Kerk gegeven heeft. De apostolische bediening is geen doel op zich, maar een middel tot een doel. De profetische bediening is geen doel op zich, maar een middel tot een doel. De evangelische bediening is geen doel op zich, maar een middel tot een doel. De bediening van herder en leraar zijn geen doel op zich, maar slechts middelen tot het doel. Wat is dan het einddoel? Waar leidt het allemaal naartoe? Het moet de Kerk tot “de maat van de volheid van Christus” leiden(Efeziërs 4:13b). De volheid van Christus – de volle kennis van Hem, dat is het doel van God, en dat is Zijn Ultieme Intentie.
CHRISTUSLOZE GEMEENSCHAP
We weten onderhand wel dat het kerkgebouw niets te doen heeft met God’s Eeuwige Doelstelling. De kerkdienst is iets dat door ons en ten behoeve van ons is ingesteld – de verlangens van God worden daar niet of nauwelijks in gekend. Als wij kunnen inzien dat de dienst, de bediening, het samenkomen, elkaar ontmoeten en het gebouw niet het Einddoel is (dat is Christus), dan zijn we al een héél eind. Maar, als wij geestelijke, emotionele of zelfs bijgelovige waarde geven aan iets dat slechts een ding, een plaats, een dag, een traditie, of een manier van doen is, dan worden wij misleid door de “theorieën die op menselijke tradities zijn gebaseerd en zich richten op de machten van de wereld” en dan volgen wij Christus niet meer.
Zelfs iets zo waardevol als het samenkomen met andere Christenen wordt dan iets, dat ons van Christus afleidt, zodat Hij ons niet daarin kan vertrouwen. We hunkeren naar “eensgezinde in het geloof” en dat betekent maar al te vaak “iemand die precies zo denkt als ik en die het altijd met mij eens is, maakt niet uit wat!” Het eind resultaat is dat wij zelden vinden wat we zoeken bij anderen mensen.
Christenen gaan hier naar toe en daar naar toe om “gemeenschap”te vinden. Ze nemen deel aan conferenties, seminars, groepen, en Internet discussies. En natuurlijk kunnen deze dingen allemaal heel waardevol zijn in het samenbrengen van Christenen, zolang deze dingen niet het doel op zich worden in plaats van een Christusgericht leven .
Als gemeenschap met anderen mijn doel is, dan ga ik aan het Hoofd voorbij en is mijn gemeenschap op iets anders dan Christus gegrond. De Bijbel leert ons duidelijk dat “wat wij gezien en gehoord hebben, verkondigen wij ook aan u, opdat u ook met ons verbonden bent. En verbonden zijn met ons is verbonden zijn met de Vader en met Zijn zoon Jezus Christus. Gaan wij onze weg in het licht, zoals Hij zelf in het Licht is, dan zijn wij met elkaar verbonden.”(I Johannes 1:3,7a).
Gemeenschap is een instelling van God waardoor het Leven van Jezus gedeeld kan worden. “Vanuit dat Hoofd krijgt heel het lichaam samenhang, en wordt het ondersteund en bijeengehouden door alle gewrichtsbanden. Ieder deel draagt naar vermogen bij tot de groei van het lichaam, dat zo zichzelf opbouwt door de liefde.”(Efeziërs 4:16). Anders gezegd: wij zijn samengevoegd om samen het Leven van de Heer te ervaren. Dat is wat ons één van geest en één van denken maakt. Die saamhorigheid kan alleen geschieden als “wij de gezindheid onder ons laten heersen die Christus Jezus had.”(Filippenzen 2:5). Het Leven is niet te vinden in een samenkomst, noch in een bijeenkomst, noch in een manier van dingen doen. Het Leven is Christus – en Christus is het Leven. Hij is het enige Doel!
Dus echte gemeenschap is bovenal gegrond in Jezus. Gemeenschap met anderen op DEZE grondslag is niet gedwongen en niet opgelegd; het is moeiteloos, spontaan en vol leven. Gemeenschap gebeurt vanzelf, omdat we allen van Jezus hetzelfde hebben gehoord en gezien. We bewandelen allen dezelfde Weg naar Christus – als zijnde Alles in alles. Wij zijn een van geest, niet omdat we allemaal hetzelfde eruit zien, denken en doen, maar omdat wij allen – al zijn wij héél verschillend – het Einddoel van God voor ogen hebben.
Als we gemeenschap bij elkaar gaan zoeken, los van hetgeen we van de Heer hebben gezien en gehoord, dan beperken wij ons tot relaties met mensen waar wij ons van nature prettig mee voelen. Als wij gemeenschap zien als het doel van ons Christenzijn, dan zullen wij, ironisch genoeg, nooit voldoening vinden. Wij kunnen elkaar niet naar het vlees kennen en voldoening ervaren. Wij kunnen het Lichaam niet onderscheiden totdat wij een diepe relatie met het Hoofd hebben. Het leven wordt gegeven en ontvangen als we samen staan door onze relatie met Christus.
CHRISTUSLOZE SPIRITUALITEIT
Wat precies is het “diepere Christelijke leven”? Niets meer en niets minder dan Christus Zelf. ‘Diep’ zijn is eenvoudig zijn, gericht zijn en toegewijd zijn aan die Éne (lees Lukas 10:41,42). Maar zelfs wat dit betreft zijn er sommige gelovigen die het diepere Christelijke leven als “iets” zien – een leerstelling, een manier van geestelijk of spiritueel doen. Het “diepere leven” wordt het doel op zich en niet Christus als “het Leven”. Ze worden diep mystiek en geestelijk, maar het is dodelijk omdat ze Christus niet raken. Ze worden spiritueel – maar er is geen leven in spiritualiteit, of mystiek, of religie; er is alleen Leven in Christus. Enig iets anders is afleiding.
Ik ben christen geworden in het midden van de Charismatische beweging. De nadruk lag op een ‘Geest-vervuld’ leven, herstel van de geestelijke gaven, de kracht van God, enz. en er is niets mis met wandelen in de volheid van de Heilige Geest. Maar wat is het doel van deze volheid? Waarom profetie en andere geestelijke gaven? Waarom manifesteert God zijn kracht? Al deze dingen zijn ons door God gegeven opdat Hij ons dieper in Zichzelf kan trekken; nogmaals, ze zijn een middel tot het Doel, maar al deze dingen zijn niet het doel op zich. De Bedoeling, de Reden voor alle dingen is Christus.
“De Geest van de Waarheid zal jullie, wanneer Hij komt, de weg wijzen naar de volle waarheid. Hij zal niet namens zichzelf spreken, maar Hij zal zeggen wat Hij hoort en jullie bekendmaken wat komen gaat. Door jullie bekend te maken wat Hij van Mij heeft, zal Hij Mij eren. (Johannes 16:13,14). Alle gaven, alle kracht, alle raad, alles van de heilige Geest heeft tot doel ons een diepere en volmaakte kennis van Jezus Christus te geven. En alles dat er op dit gebied gebeurt moet hiermee in harmonie zijn.
Kijk eens om je heen en zie hoe de ervaring van “vervuld zijn” of “gedoopt zijn” of gezalfd zijn” met de Geest en zelfs “vallen in de Geest” het kennen van Christus vervangen heeft. En wat is het resultaat? Overdaad, dwaling en een verval naar alleen vleselijke ervaringen. We zien vandaag slechts een schaduw van wat er ooit was. Hoeveel “Volle Evangelie” gelovigen leven nog steeds op de ervaringen van 25 of 30 jaar terug? Ze zoeken steeds diezelfde beleving, maar wanneer God die toestaat is het eigenlijk een stap terug, want ze groeien er niet van en worden niet méér volwassen ; ze willen doorgaan op de kracht van de ervaring van hetgeen God 25-30 jaar geleden aan het doen was.
Het wordt tijd dat we kleuterschool achter ons laten en volwassen worden. “Toen ik een kind was sprak ik als een kind, dacht ik als een kind, redeneerde ik als een kind. Maar nu ik volwassen ben heb ik al het kinderlijke achter mij gelaten. ” (I Korintiërs 13:11). De Heer heeft een grotere roeping voor ons, en wij worden opgeroepen om “ons te richten op wat voor volwassenen bedoeld is”(Hebreeën 6:1). Het geestelijke leven begint in Christus, wordt onderhouden door Christus, en leidt ons steeds dieper in Christus. Misschien begint de wandel met een paar bijzondere geestelijk ervaringen, maar hiermee wordt de volwassenheid niet bereikt.
CHRISTUSLOZE GEESTELIJKE OORLOGVOERING
Vanuit de Charismatische beweging kwam er een intense belangstelling in geestelijke oorlogvoering. En dit is nog een van die potentiële afleidingen van Christus. Wat is geestelijke oorlogvoering? Het zou de preëminentie van Christus over alle dingen moeten aantonen. Het zou ‘alle dingen’ conform God’s Ultieme Doelstelling moeten richten en laten zien dat Christus het Hoofd is van alle overheid en macht. Het zou moeten aantonen hoe de draak verslagen moet worden door het Bloed van het Lam, het woord van onze getuigenis en het afleggen van de eigen ‘ik’ (cf. Openbaring 12:11).
In plaats daarvan is geestelijke oorlogvoering een of ander vreemd doel op zich geworden, en wordt Jezus nauwelijks gezien. De openbaring van Christus wordt weinig gezien; in plaats daarvan wordt er gezocht naar satan en al zijn werk. De mensen zijn dag en nacht bezig de vijand te bestrijden (meestal alleen in hun eigen verbeelding), of ze reizen stad en land af om streekgebonden geesten te “confronteren” (wat alleen bewijst dat zij in het vlees strijden, want in de geestelijke wereld is er geen afstand). De gevolgen zijn ernstig en de schade is groot. Waarom? Omdat geestelijke oorlogsvoering wordt aangegrepen als iets dat los staat van Christus.
Natuurlijk, kennen wij de plannen van satan maar al te goed (II Korintiërs 2:11b), maar we mogen niet toelaten dat het donker de focus van ons leven wordt. Onze focus is niet satan, wat satan doet, of satan wil doen. Onze focus is Christus, en naar mate wij in het Licht wandelen, naar die mate wordt het donker openbaar en moet het vluchten van het Licht.
Overwinning is niet het gevolg van al onze kennis aangaande geestelijke oorlogvoering; Overwinning is een Mens. Alle formules, leringen, handboeken en boeken van de wereld kunnen ons niet voldoende voorbereiden op het openbaar maken dat Christus de preëminentie over alles heeft, als wij in feite niet een diepgaande relatie hebben met de Christus die wij proclameren.
Waar richten wij ons op? Geestelijk oorlogvoering, of Christus zelf? Het eerste is een ding, het tweede is een Mens. Geestelijke oorlogvoering, naar behoren uitgevoerd, is in harmonie met het doel van God omdat het Christus verhoogt (en niet de duivel) en geeft aan dat alles aan Hem onderworpen is. Zonder dit als fundament vragen wij om ellende.
CHRISTUS HERSTELLEN IN HET CHRISTENZIJN
We trachten hier tot het hart van de zaak door te dringen, naar de wortel ervan. De kern van de zaak is dit: vele dingen gaan OM Jezus maar ZIJN Jezus niet. Dan is er Jezus zelf nog. Wanneer de dingen aangaande Christus meer belangrijk worden dan Christus zelf, is het hoog tijd dat we weer eens goed kijken naar wie wij zijn en wat we doen.
We leven in het tijdperk van Laodicea; dit wordt gekenmerkt door zoutloze lauwheid en blindheid voor onze eigen geestelijke toestand betreft (cf. Openbaring 3:1-19). Het plaatje dat we nu zien is Christus die buiten alles wat er gebeurt staat, Hij klopt aan de deur en wacht dat er iemand voor Hem opendoet (cf. Openbaring 3:20). Aangezien dit aan de heiligen wordt geschreven kan niet de fout worden gemaakt dat het hier om de zondaar gaat die wordt uitgenodigd om “Jezus in zijn hart te ontvangen”; wat hier gebeurt is dat de Heer de kerk oproept om Hem weer het middelpunt te maken. Het gaat nog steeds om dezelfde kern: gemeenschap, communie met Hem en in Hem blijven – onze relatie en verbintenis met het Hoofd.
God’s remedie voor een lauwe, smaakloze, kleurloze, geurloze kerk is een nieuwe openbaring van Jezus Christus. Hij zal ons weer terugzetten op het Fundament. Hij is het die ons weer in lijn brengt met Zijn Doel, Hij leidt ons weer tot Hem. God blijft ons steeds zuiveren, snoeien, louteren, kastijden en hervormen tot het beeld van Zijn Zoon, maar wij moeten wel op Zijn uitnodiging ingaan en de deur openzetten.
Ach Christen, kom toch terug bij Christus! Vereenvoudig je leven, laat de “vele dingen” los, reken ze als afval en richt je op die Éne! Word verminderd tot Christus! De Heer zegt, “Wie overwint zal samen met Mij op de troon zitten, net zoals Ik zelf overwonnen heb en samen met Mijn Vader op de troon zit” (Openbaring 3:21). Amen! Kom Heer Jezus, kom!

The post De Crisis Van Een Christusloos Christenzijn appeared first on The School of Christ.

De Gave van Heilige Haat

Chip Brogden — Fri, 04 Nov 2011 10:27:39 +0000

door Chip Brogden
(Vertaald door Bibi Godschalk)
“Ik haat elk bedrieglijk pad” (Psalm 119:104b).
Vanaf het prille begin van ons jonge Christenzijn wordt de liefde in het bijzonder benadrukt. Ons wordt geleerd om God lief te hebben met ons hele hart, en ook onze naasten en vijanden. We voelen ons aangesproken als we denken iemand niet lief te hebben zoals we denken dat het hoort en we vragen God of Hij ons liefde wil schenken voor die specifieke broeder of zuster. Hoe heerlijk is het wanneer God ons gebed verhoort en wij in staat zijn elkaar met een heilige liefde lief te hebben.
Toch is er een aspect van de liefde die over het hoofd wordt gezien – de haat. Dit is een heilige haat en deze gaat hand in hand met de heilige liefde. Toch horen we weinig over deze heilige haat. (We hebben het hier niet over de haat die mensen ertoe drijft ruzie te maken en elkaar te vermoorden.) We horen het woord “haat” en onmiddellijk denken we aan roddel, kwaadspreken, strijd, moord, oorlog, “hatelijke misdaden” tegenover individuen en groepen, jihads en kruistochten. Daar is niets heiligs aan; deze zijn zondig. Waar wij het hier over hebben is een heilige haat, die het gevolg is van een heilige liefde.
Ik zou willen opperen dat we die heilige haat, de goede haat, niet kennen, omdat onze liefde niet sterk genoeg is. Een sterke liefde brengt een sterke haat voort; een heilige liefde brengt een heilige haat voort. In Psalm 119 bijvoorbeeld, verheugt David zich in de waarheid van de Wet van God. Omdat hij geleerd heeft de waarheid lief te hebben, heeft hij ook geleerd iedere bedrieglijke weg te haten. Je kunt niet de waarheid liefhebben en tegelijkertijd ook de leugen. Hoe meer je de waarheid leert liefhebben, hoe meer je het bedrog gaat haten. Zie je hoe het werkt? Dit is een voorbeeld van heilige haat.
LIEFHEBBEN WAT GOD LIEFHEEFT, HATEN WAT GOD HAAT
Weet je dat de Heer dingen haat? We zullen met deze studie zien, dat God zegt specifieke dingen te haten. Toch is God liefde. Liefde en haat zijn niet onverenigbaar, ze complementeren elkaar. Waarom haten mensen andere mensen? Omdat zij zichzelf lief hebben. Zelfliefde is zeer destructief. Liefde is sterk, maar ook haat is sterk, zelfs wanneer we de verkeerde dingen liefhebben of haten. Zoals we weten kunnen beiden ook misbruikt worden, maar toch is heilige haat, net als liefde, een gave van God. Tenzij en totdat wij de onwetendheid haten, zullen we altijd kunnen worden misleid. Tenzij en totdat we de zonde haten, zullen we er altijd aan verslaafd zijn. Totdat en tenzij wij schijnheiligheid haten, zullen we nooit echt kunnen zijn. Totdat en tenzij wij een heilige haat voor eigenzinnigheid hebben, zullen we nooit onze eigenzinnigheid aan God kunnen overgeven. Totdat en tenzij wij een heilige haat voor het kwaad hebben, zullen we het nooit met het goede kunnen overwinnen. In ons leven zal er altijd iets zijn dat we liefhebben en iets dat we haten. De vraag is alleen of we liefhebben wat God liefheeft en haten wat God haat of dat we liefhebben wat God haat en haten wat God liefheeft.
“Niemand kan twee heren dienen: hij zal de eerste haten en de tweede liefhebben, of hij zal juist toegewijd zijn aan de ene en de ander verachten.” (Matteüs 6:24a).
De context van dit gedeelte gaat over mammon (de liefde voor en het eindeloze najagen van rijkdom), maar het principe kan op van alles worden toegepast. Er kan maar één heer in je leven zijn. Je kunt maar één ding tegelijk dienen. Je bent niet vrij om te doen wat je wilt. Zelfs als je zegt dat je niemand dient, dien je nog je Eigen Ik. Dus wie wordt het? Jezus, zegt dat als je Hem lief hebt, je al het andere zal haten. Wat betekent dit? Het betekent dat je niet toelaat dat iets of iemand de plaats inneemt van Diegene die je liefhebt – geen dag, geen uur, nog niet een minuut. Als onze liefde voor de Heer sterk is, leren we alles dat met Hem wedijvert haten. We verachten enig iets, dat onze relatie met Christus verstoren wil.
Toen mijn vrouw en ik trouwden, hadden we al vastgesteld dat we elkaar liefhadden. We hadden elkaar lief VOORDAT we trouwden. Was dat niet genoeg? Waarom dan nog trouwen? Ons huwelijk bevestigde de liefde die al bestond, maar bevestigde ook dat wij alle andere potentiële liefdes op deze aarde – uit het verleden, het heden en de toekomst – verwierpen. Door voor elkaar te kiezen, verwierpen we in feite enige andere persoon. Het zou niet genoeg zijn om te zeggen dat we van elkaar hielden. We sloten een verbond en toen we dat deden, moesten alle andere “vriendinnetjes” van mij en “vriendjes” van haar de rug worden toegekeerd. Anders zou ons huwelijk tot falen bestemd zijn geweest.
We zeggen ook dat we de Heer liefhebben. We zingen liederen die zeggen, “Ik hou van U Heer; met heel mijn hart en ziel.” Hoe is het dan mogelijk dat we bij de Heer komen, ons leven en ons hart aan Hem geven, onze liefde aan Hem verklaren, en ook nog aan onze “vriendjes” en “vriendinnetjes” blijven hangen? Je kunt niet twee heren dienen. Het is onmogelijk jezelf helemaal te geven aan meer dan één persoon tegelijk. Je kunt niet het ene blijven vasthouden en ook nog alle andere dingen hebben. Je kunt doen wat je wil, maar je kunt niet alles doen dat je wil. Ergens moet je kiezen. Kies je de Heer dan moet je alles verwerpen dat niet van de Heer is. Dien je Hem, dan kun je niets anders dienen. Houd je wel aan iets anders vast, dan zegt Hij dat je Hem veracht en verwerpt.
Ik heb opgezocht wat het woord “haat” in het oorspronkelijke Hebreeuws en Grieks betekent en ontdekte iets opmerkelijks. Ik ontdekte dat het Engelse woord “haat” precies “Haat” in het Hebreeuws en Grieks betekent. Ik zocht een geheime waarheid, maar er valt helemaal geen verborgen betekenis te vinden. Liefde is een sterk woord. Haat is een sterk woord. Haten betekent een afkeer hebben van, verachten, walgen van, willen breken met. Er is geen verzachtende betekenis. Nu zou ik nooit jouw liefde voor de Heer in twijfel trekken, maar wat ik wel in twijfel trek is, of je al het andere haat. Wat je liefhebt geeft aan wat je haat en wat je haat geeft aan wat je liefhebt. Haat je de zonde? Haat je het kwaad? Haat je ieder bedrieglijk pad? Iemand die de zonde lang genoeg gehaat heeft, zal uitroepen naar God om ervan verlost te worden. Iemand die lang genoeg het kwaad gehaat heeft, zal uiteindelijk leren hoe het te overwinnen. Iemand die ieder bedrieglijk pad haat, zal uiteindelijk de goede weg vinden.
DISCIPELSCHAP: EEN LIEFDE/HAAT RELATIE
“Wie Mij volgt, maar niet breekt met zijn vader en moeder en vrouw en kinderen en broers en zusters, ja zelfs met zijn eigen leven, kan niet mijn leerling zijn” (Lucas 14:26).
Ik kwam bij de Heer toen ik acht jaar oud was. Van kinds af aan ga ik al naar de kerk. Ik ben in een of andere vorm van bediening werkzaam vanaf mijn dertiende. Ik heb al duizenden boodschappen gehoord en honderden diensten bijgewoond. En in ál die tijd kan ik me niet herinneren ook maar één preek te hebben gehoord over Lucas 14:26. In feite kan ik me niet herinneren ooit Lucas 14:26 binnen de muren van een kerkgebouw te hebben gehoord.
Als ik nu zie, hoe weinig discipels er zijn, breekt mijn hart. Jezus zei: ga heen en maak alle volken tot Mijn discipels. Maar dat is te moeilijk en zijn we dus met veel minder tevreden . We gaan erop uit en werven mensen, die “besluiten om Christus aan te nemen.” Discipelen maken vergt te veel moeite. Ik sprak onlangs met een pastorvriend van mij, die met leiderschaptraining begon met een groepje in zijn gemeente. Hij legde het programma uit en toen klaagde iemand, “Maar dit vergt wel veel discipline van ons.” Het was iemand die zogenaamd een leider wil zijn en over discipline klaagde. Hun idee van discipelschap is ‘s zondags in de kerk zitten luisteren naar een preek.
Enerzijds geloof ik dat religie Jezus te gecompliceerd maakt, maar anderzijds geloof ik dat religie discipelschap te gemakkelijk maakt. Stel je voor dat Jezus op een zondag vóór in de kerk staat en mensen naar voren komen omdat ze “besluiten om Christus aan te nemen”. Jezus, kijkt hen aan en zegt “het spijt me, maar jij kunt niet Mijn discipel zijn.” Ze zouden geschokt zijn. De kerkleiders zouden verstijven. De gemeente zou met open mond zitten kijken. Maar dat is precies wat er in Lucas 14:26 beschreven wordt. Iemand komt bij Jezus. Halleluja! Hebben we dan een discipel? Misschien wel en misschien niet, want behalve bij Jezus komen moet die persoon ook zijn ouders, echtgenoot, broers en zusters haten. Ze moeten hun eigen leven haten en ze moeten hun Kruis opnemen en sterven opdat ze kunnen leven. Wil je weten wat eigenlijk het probleem is? We willen niet echt discipelen zijn…we willen alleen gered worden. We willen de Hemel bereiken met zo min mogelijk ongemak. Daarom noemen we het “verlost worden” in plaats van “discipel gemaakt worden.” We hebben een kunstmatige scheiding tussen die twee gemaakt, alsof het eerste verplicht is en het tweede alleen maar een optie. Kun je gered zijn en naar de hemel gaan zonder echt een discipel te zijn? Miljoenen mensen wedden dat het wel kan.
Ik heb al veel oproepen gezien om bij Jezus te komen, maar nog nooit een die gebaseerd is op Lucas 14:26. Waarom niet? Omdat niemand zou reageren! Waar heeft Jezus het over? Hij heeft het over heilige haat. Discipel worden betekent dat Jezus van dit moment af aan de preëminentie in mijn leven krijgt. “Preëminentie” betekent de eerste, de hoogste, de beste, de opperste, de meest geliefde plaats. Het houdt in dat ik Hem vóór iedereen en alles stel, zelf dát wat het meest na aan mijn hart ligt. Het houdt in dat ik al mijn rechten en eisen opgeef, dat ik mijn eigen leven haat en het aan Hem overgeef. Het is de dood van de Eigen Ik. Jezus, laat niet toe dat Hij in een hoekje gedrukt wordt of een paar uurtjes op zondag aandacht krijgt, terwijl we – in de waan dat we “gered” zijn – precies leven zoals we zelf willen. Óf Hij is Heer van ALLES, óf Hij is helemaal NIET Heer.
HAAT DE EIGEN IK EN LEEF IN EEUWIGHEID
“Wie zijn leven liefheeft verliest het, maar wie in deze wereld zijn leven haat, behoudt het voor het eeuwige leven” (Johannes 12:25).
Een van de belangrijke kenmerken van de “laatste dagen” is dat “mensen egoïstisch zullen zijn” (II Timoteüs 3:2a). Dit lijkt de wortel van ieder probleem te zijn. Het verklaart zelfs waarom er kwaad in de wereld bestaat. Het kwaad bestaat omdat mensen, die verblind zijn door de liefde voor hun Eigen Ik, alles willen beheersen en manipuleren volgens hun eigen egoïstische doeleinden. Als ze dit niet voor elkaar krijgen, willen ze vernietigen wat hen in de weg staat. De remedie voor het Kwaad is een heilige haat voor de Eigen Ik en dat is nu precies wat het Kruis, praktisch toegepast, voortbrengt in een discipel van Jezus.
Het probleem is mensen zover te krijgen dat zij het Kruis omarmen. Zelfs in zijn meest positieve brief klaagt een gefrustreerde Paulus, dat “alle anderen alleen hun eigen belangen najagen in plaats van die van Jezus Christus ” (Filippenzen 2:21). In diezelfde brief schrijft een huilende Paulus, dat “velen leven als vijand van het Kruis van Christus en hun ondergang tegemoet gaan. Hun God is hun buik, hun eer is schaamteloosheid en hun aandacht is alleen gericht op aardse zaken” (Filippenzen 3:18,19). Niet alleen Christus vervloeken maakt ons een vijand van het Kruis. Om dit te doen hoeven we alleen maar onszelf lief te hebben en meer om de aardse dingen te geven dan om de hemelse. Uiteindelijk wordt zelfbehoud, zelfliefde, eigenwil, zelfingenomenheid en eigengerechtigheid onze ondergang. Je ontvangt precies het tegenovergestelde van wat je hoopt te krijgen. Dat is wat Jezus ons zegt. Als je je leven lief hebt, verlies je het gegarandeerd.
Er komt een dag dat we onze eigen weg zo zat zijn, dat we God smeken ons een andere weg te wijzen. Paulus zegt dat wat hij wil doen, dat doet hij niet en wat hij haat, doet hij juist wel (Romeinen 7:15). We denken misschien dat de oplossing is om ons op het probleem te richten, op te houden de dingen te doen, die we haten en beter ons best te doen, maar uiteindelijk ontdekken we, net als Paulus, dat het probleem niet is wat we DOEN, maar wie we ZIJN. We kunnen telkens weer dezelfde zonden belijden, óf we kunnen het Kruis op ons nemen en sterven aan onze zonden. De eerste benadering behandelt de zonde, de tweede behandelt de zondaar. Welke denk jij is uiteindelijk effectiever? Welnu, indien degene die zondigt dood is, dan is het probleem van steeds weer zondigen niet relevant. De zonde haten is goed: de Eigen Ik haten is beter en veel effectiever. Want de kracht van de Zonde is de Eigen Ik. Als je de bijl aan de wortel van de slechte boom legt, houdt hij vanzelf op slechte vruchten te dragen en dan is het probleem eens en voor altijd opgelost. Als de Eigen Ik niets meer wordt gegund, wordt Zonde overbodig en is het probleem van het Kwaad opgelost.
DE GOD VAN HEILIGE LIEFDE EN HEILIGE HAAT
Maar heilige haat is niet alleen voor discipels. De Heer is ook tot heilige haat in staat. Al heel lang nemen mensen aan dat God ongeacht wat je doet, ook houdt van alles dat je doet, omdat God je lief heeft. En dat is niet waar. God is liefde maar zoals ik al heb gezegd, brengt heilige liefde heilige haat voort. De Heer heeft ons lief. En omdat Hij ons zo hartstochtelijk liefheeft, kan Zijn heilige haat heel verschroeiend zijn:
“Ik heb genoeg van al uw offers stop er maar mee. Ik wil uw rammen en het vet van uw gemeste kalveren niet meer. Het bloed van uw stieren, schapen en bokken doet Mij geen genoegen meer. Waarom brengt u Mij offers als u toch geen berouw hebt over uw zonden? Ik walg van de geur van het reukwerk dat u voor Mij verbrandt. Uw heilige vieringen van de nieuwe maan en de sabbat en uw speciale vastendagen, ja, al uw bijeenkomsten zijn huichelachtige vertoningen! Ik wil daar niets mee te maken hebben. Ik haat ze uit de grond van Mijn hart. Ik kan ze niet meer zien! Vanaf nu luister Ik niet meer als u met opgeheven handen bidt. Hoe vaak u dat ook doet. Ik luister niet…” (Jesaja 1:11-15a, Het Boek).
En…
“Ik haat uw vertoon en al datgene wat u beweert te zijn, uw schijnheiligheid en uw ‘verering’ van Mij met uw godsdienstige feestdagen en uw plechtige bijeenkomsten. Ik zal uw brand- en dankoffers niet aannemen. Ik weiger ook maar een blik te werpen op uw vredesoffers. Weg met uw lofliederen. Ik beschouw ze alleen maar als lawaai. Ik zal geen minuut luisteren naar uw muziek, hoe mooi het ook klinkt” (Amos 5:21-23, Het Boek).
Ik wil voor de Heer een zegen en een vreugde zijn. Ik wil Hem geen verdriet doen. Wat van u? Vrienden, we moeten gaan ontdekken wat de Heer liefheeft en wat de Heer haat. Het zou beter voor ons zijn alles af te zeggen en met ons gezicht in het stof te gaan liggen, dan om nog maar één keer naar weer een “kerkdienst” te schuifelen en het risico te lopen dat we God opnieuw grieven. Wij hebben de verantwoordelijkheid om te ontdekken wat de Heer liefheeft en wat de Heer haat; wat Hem welgevallig is en wat onaanvaardbaar is voor Hem. Het is nutteloos Hem steeds te vragen dingen te zegenen die Hij eigenlijk verafschuwt. Het is verloren tijd. Brengen wij aanvaardbare offers bij de Heer? Offers van nederigheid? Gebrokenheid? Aanbidding naar Geest en Waarheid? Of ondergaan we gewoon week na week de uiterlijkheden van Kerkelijkheid? We weten hoe we een goed muziekprogramma in elkaar moeten draaien (drie lofliederen; drie aanbiddingliederen). We weten hoe we de collecte moeten ophalen. We weten hoe we moeten preken en mensen naar voren moeten roepen. We weten hoe we al deze dingen moeten doen; maar geven we aan God wat Hij ontvangen wil? Het is treurig, maar waar: als God Zijn aanwezigheid uit onze dienst zou weg nemen, zou 99% van alle activiteiten zonder enige onderbreking gewoon doordraaien. We hebben de Geest van God niet nodig om in het vlees te kunnen aanbidden; dat kunnen we helemaal alleen. Maar God aanvaardt deze “aanbidding niet.” Hij kijkt de andere kant op. Want
“…er zijn veel dingen, die de Heer haat en zeker zeven waarvan Hij een afkeer heeft: hoogmoed, liegen, moorden, slechte plannen smeden, met plezier kwaad doen, vals getuigen en verdeeldheid zaaien onder de broeders” (Spreuken 6:16-19, Het Boek).
We kunnen het moeilijk bevatten maar de Schrift maakt het wel duidelijk. De Heer zet hoogmoed, liegen en roddelen op één lijn met moord en het smeden van slechte plannen. Willen wij een zegen voor de Heer zijn, dan zullen we de dingen moeten haten die Hij haat. We mogen deze dingen niet goedpraten. De Heer verandert niet. Als Hij iets 4.000 jaar terug haatte dan haat Hij dat vandaag de dag nog even veel. We kunnen ons niet veroorloven om achteloos te worden. Dagelijks grieven we de Heer en grieven we elkaar met onachtzame woorden en daden.
We haten allemaal moord – maar haten we schijn en achterbaksheid met dezelfde passie? Haten we roddel en liegen? We staan snel klaar met een oordeel over anderen en hun daden van terrorisme en geweld, want dat is een duidelijke zonde, maar zijn we net zo vlug met een oordeel over onszelf wanneer wij zelf schuldig zijn door twist en verdeeldheid onder broeders te zaaien? “Heer, leer mij de dingen haten die U haat.” Dat zou ons gebed moeten zijn. Dan zal de Heer ons antwoorden door Zichzelf op machtige wijze aan ons te openbaren. We zullen leren hoe om de dingen te vermijden, die de Heer grieven en kwetsen en we zullen ons aangetrokken voelen tot de dingen die Hem vreugde en zegen brengen. Dit is heiligheid.
Sommige broeders en zusters deinzen er niet voor terug om verdeeldheid te zaaien. Vaak onder het mom van iets “delen” bijten en verslinden ze elkaar. En natuurlijk wordt roddel verpakt in allerlei geestelijke taal. Ik las eens op het Internet, “Bid voor Chip Brogden, want hij…” en er volgde een hele lijst van specifieke manieren waarin ik gefaald had te leven naar de verwachtingen van die persoon. “Bid voor die of die want die heb ik laatst nog gezien toen die te veel op had en….”, Met zulke gebedspartners kunnen we ons afvragen wie er eigenlijk gebed nodig heeft? Dit is maar één voorbeeld, waarin we niet haten wat de Heer haat. In alle jaren dat ik met kerkmensen omga, heb ik zo veel strijd en roddel meegemaakt, dat ik er ondertussen een heilige afkeer van heb gekregen. In zo’n geval smeek ik God om mij te helpen mijn mond en oren dicht te houden. Roddel vind ik nu zo afschuwelijk, dat ik het niet kan verdragen om in de buurt van mensen te zijn die er op uit zijn tweedracht te zaaien. Ik krijg er de kriebels van! Het laat mijn bloed koken! Dit is een gave van de Heer. De Heer heeft mij wat dit betreft gebroken. Wat van jou?
HATEN VOOR JEZUS
Heb je lief wat de Heer lief heeft? Dan moet je haten wat de Heer haat. Jezus, haatte wat er gebeurde in het huis van Zijn Vader en Hij maakte een zweep om de koopmannen uit de Tempel te verdrijven (Johannes 2:13-17). Let op waar je boos om wordt, de dingen die je grieven, die je passie opwekken en ijverig maken – het zijn aanwijzingen naar iets wat jij misschien voor ogen moet houden en veranderen: eerst bij jezelf en dan bij anderen. “[Aan Pergamum:] Sommigen houden op dezelfde manier vast aan de verderfelijke leer van de Nikolaïeten,” (Openbaring 2:15).
“[Aan Efeze:]Het pleit echter voor u dat u net als Ik de praktijken van de Nikolaïeten verafschuwt” (Openbaring 2:6).
In het Boek Openbaring vinden we zeven brieven gericht aan zeven gemeenten. We zien hier ook dat het heel belangrijk is te haten wat de Heer haat. Er worden twee gemeenten uitgelicht wat betreft de leer van de Nikolaïeten. Ik ben niet van plan hier uit te leggen wat de Nikolaïeten vertegenwoordigen. Dat zou het onderwerp van een ander artikel moeten zijn. We hebben het nu over heilige haat.
Pergamum was trouw aan de Getuigenis van de Heer. Jezus zegt dat zij Zijn Naam trouw bleven en het geloof niet verloochend hadden, zelfs niet onder bedreiging van het martelaarschap. Maar ze hadden een valse leer laten binnensluipen. En ongeacht hun trouw in alle andere opzichten had de Heer een zaak tegen hen, omdat ze iets hadden toegelaten dat de Heer haatte. Welnu, ik ken veel Pergamum gemeenten. Velen zijn gevestigde kerken, velen huiskerken. Ze horen mij praten over de preëminentie van Christus maar gaan door als voorheen. Ze laten dingen toe die de Heer verafschuwt. Ze zeggen dat ze de Heer liefhebben maar ze haten niet wat Hij haat. Ze houden zich aan de leer van Bileam en de Nikolaïeten. Wat gaat er gebeuren? “Breek toch met het leven dat u nu leidt, anders kom ik binnenkort naar u toe en zal ik u met het zwaard uit Mijn Mond bestrijden” (Openbaring 2:16).
Maar kijk eens naar Efeze. Zij werkten geduldig, lieten het kwaad niet toe en verdroegen de valse apostelen niet. Jammer genoeg werd het werk van de Heer belangrijker dan de Heer zelf en verloren zij hun eerste liefde. Ze moeten zich bekeren en zich weer als vroeger gedragen. Maar in een interessant naschrift voegt de Heer toe: “Het pleit echter voor u dat u net als Ik de praktijken van de Nikolaïeten verafschuwt.” IJver telt wel mee, maar heilige haat is het belangrijkste. De gemeente in Efeze haatte wat de Heer haatte. Zij moesten alleen nog Jezus de eerste prioriteit maken en dan zouden zij een krachtige getuige van de Heer zijn.
In de Bijbel staat dat Jezus “gerechtigheid liefheeft en onrecht haat” (Hebreeën 1:9a). Jezus, is niet veranderd. Hij heeft hartstochtelijk lief wat de Vader liefheeft en Hij haat hartstochtelijk wat de Vader haat. Degene Die ons vormt naar Zijn beeld, woont in ons. Met de Heer Jezus leven is liefhebben wat Hij liefheeft en haten wat Hij haat. Het is medelijden hebben met de menigte en boos zijn op de onderdrukkers. Als we de Heer enigszins kennen, kunnen we niet zonder passie voortleven. De maat van onze liefde voor gerechtigheid wordt bepaald door de mate van onze haat voor het onrecht, en de maat van onze haat voor het onrecht wordt bepaald door de mate van onze liefde voor de gerechtigheid. Heilige liefde en heilige haat gaan hand in hand. Beiden zijn een gave van God. Beiden zijn krachtige drijfveren, waarbij de een de ander aanwakkert.
“Wie ontzag heeft voor de Heer haat het kwaad. Ik verafschuw trots en hoogmoed, leugens en het kwaad” (Spreuken 8:13).
Het wordt algemeen aangenomen dat degene die “Wijsheid” genoemd wordt in Spreuken 8, de preëxistente Christus is. We zouden allemaal wel een openbaring van Christus willen ontvangen, die ons iets laat zien van Zijn liefde, kracht, genezing of genade. Natuurlijk is dat allemaal in Christus aanwezig. Toch is deze openbaring van Christus – als Degene Die het kwaad, de hoogmoed en arrogantie haat – net zo waardevol. Misschien komt deze openbaring niet helemaal overeen met ons beeld van Jezus als iemand, die zachtmoedig, mild en passief is. Maar het doel van openbaring is niet de handhaving van onze illusies, maar het elimineren ervan; om ons de waarheid te tonen en ons dan gelijk te maken aan de waarheid die we hebben mogen zien.
Ik herhaal: in jouw leven zal er altijd iets zijn dat je liefhebt en iets dat je haat. Niemand kan twee heren dienen. De vraag is of je wel of niet liefhebt wat God lief heeft en haat wat God haat, of dat je liefhebt wat God haat en haat wat God liefheeft.
Vader, vorm ons naar het beeld van Jezus Christus – en vernietig al onze illusies over wat dat inhoudt. Hij moet meer worden en wij moeten minder worden. Laat ons zien wat U behaagt; laat ons zien wat U grieft. Schenk ons wijsheid en onderscheidingsvermogen om het verschil te weten. Schenk ons een heilige haat van enig iets en alles dat niet Christus de preëminentie geeft. Wij vragen dit omwille Uw Wil en Uw Koninkrijk. Amen.

The post De Gave van Heilige Haat appeared first on The School of Christ.

De Heer Jezus Christus Aandoen

Chip Brogden — Mon, 27 Sep 2010 13:39:52 +0000

(Vertaald door Bibi Godschalk)
Omkleed u met de Heer Jezus Christus en geef niet toe aan uw eigen wil, die begeerten in u opwekt. (Romeinen 13:14)
We hebben al eerder gesproken over het verschil tussen het Leven van de Heer ontvangen en de Heer als ons leven ontvangen. Die twee klinken bijna hetzelfde, maar in de praktijk zijn ze niet precies hetzelfde. Wij hebben gezien hoe God, om ons van de ondergang te redden, niet het ‘eeuwige leven’ gegeven heeft, maar Zijn Zoon om ons Leven te zijn. Daarna wordt ons gezegd: “Wie de Zoon heeft, heeft het Leven, en wie de Zoon niet heeft, heeft het Leven niet. (1 Joh.5:12) “Eeuwig Leven, is daarom geen eeuwig bestaan, maar een eeuwigheid verbonden met CHRISTUS, ONS LEVEN.
Op zoek naar praktische hulp bij het uitleven van dit nieuwe ‘Christus Leven’ ontdekken wij, dat Paulus nogal bijzonder advies geeft. Wij weten dat Paulus een goed fundament legt en vervolgens de mensen oproept om praktisch vanuit dat fundament te leven. Dus is het interessant dat hij zegt “omkleed u met de Heer Jezus Christus”. Wat betekent dat precies? Hoe kunnen wij ons met de Heer Jezus omkleden?
Als wij een methode zoeken of een techniek, worden wij teleurgesteld, want noch de Heer, noch de apostel Paulus reiken ons een dergelijke techniek aan. De methode is Christus: Hij is de Weg, Hij is de Methode, Hij is de techniek. Er volgt geen driepunten preek over hoe wij ons met de Heer Jezus moeten omkleden; toch wordt ons verteld dat juist dit de sleutel is tot niet aan onze eigen begeerten toe te geven. Er is één ding duidelijk: de overwinning is geheel in Christus en niet in onszelf.
Het is fijn om een theorie te hebben, maar wij hebben de praktische toepassing nodig. Ik ben het meest begaan met fundamentele waarheid, want het fundament van de Kerk is belangrijker dan wat dan ook (en dat fundament is Christus). Niettemin hebben de heiligen ook praktische instructie nodig wat betreft het omkleden met de Heer Jezus, want dit wordt maar zelden gedaan. Het is blijkbaar niet iets ongrijpbaars, iets ergens in de wolken, maar een praktisch iets dat ons vlees betreft. Moge God ons dieper inzicht betreffende Zijn Zoon geven.
OMKLEED MET CHRISTUS
U allen die door de doop één met Christus bent geworden, hebt u met Christus omkleed. (Galaten 3:27)
Wat betekent gedoopt zijn? Het betekent de dood ingaan en weer in het Leven opstaan. Wij zijn gedoopt in Christus. Het water van de doop is niet slechts een teken van het wegwassen van de zonden, maar het is een teken van de dood van de zondaar. Wij gaan onder in het water en worden weer omhoog gebracht uit het water. Als wij te lang onder water bleven, zouden wij zeker sterven. Heel snel worden wij vanuit het ‘watergraf’ opgetild. Dit stelt de dood en de opstanding voor.
Het uiterlijke teken van de waterdoop is een innerlijke geestelijke waarheid – ik ben daadwerkelijk gedoopt, niet alleen in het water, maar in Christus. Ik ben met Hem gestorven en ik ben met Hem opgestaan. Indien ik één ben met Hem, dan is Zijn dood mijn dood; Hij is opgestaan, ik ben ook opgestaan. God heeft ons in Christus geplaatst en omdat wij verbonden zijn met de Heer, zijn wij een van Geest met Hem. De Takken groeien net als de Wijnstok. Het Lichaam volgt het Hoofd.
Dus kunnen wij het volgende zeggen: je omkleden met de Heer Jezus is één zijn met Hem. De apostel verbindt het gedoopt zijn in Christus met het omkleden van Christus: hij vertelt ons dat deze één en dezelfde zijn. Toen wij door onze doop onze verbondenheid met Hem zichtbaar maakten, werden wij met Hem begraven en hebben wij ons zelf met Hém omkleed. Heb jij je met Christus omkleed? Sommige mensen lopen naakt rond en hun schande is voor iedereen zichtbaar, maar zelf zien ze het niet. Anderen zijn bekleed met de vuile lompen van hun eigen rechtvaardigheid. En dan zijn er nog degenen, die met Christus omkleed zijn. Zij zijn in Hem ondergedompeld en wij kunnen iets tastbaars in hen waarnemen, iets dat groter is dan henzelf.
In onze relaties is het makkelijk om elkaar naar het vlees waar te nemen. Maar als wij de Heer Jezus aantrekken, betekent het dat wij het vlees niet ‘vertroetelen’ (in acht nemen), zelfs niet in onze relaties. Om niemand ‘naar het vlees te kennen’ is echt een uitdaging. Wij ‘projecteren’ altijd wel iets, iets dat óf onszelf óf Christus is. Wij zien de karakterverschillen tussen Paulus en Petrus, Johannes, Jacobus, en Barnabas; maar toch zijn zij allen hetzelfde gekleed, omkleed met Christus. Dus raken wij hun op een dieper vlak dan hun natuurlijke vlak. Wij kunnen de mens nog wel zien, maar het meest zien wij de Heer van die mens. Wanneer wij ons met de Heer Jezus omkleden, wordt de uiterlijke mens gelijkvormig aan de innerlijke mens. Dit is vrucht dragen, wat de normale ervaring van iedere discipel van de Heer zou moeten zijn.
…en dat u de nieuwe mens moet aantrekken, die naar God geschapen is in waarachtige rechtvaardigheid en heiligheid. (Efeziërs 4:24)
Wat is het Christelijk leven? Het is ons eigen grondgebied verlaten en op het grondgebied van Christus gaan wonen. Het gaat veel verder dan een veranderd leven – het is een ingeruild leven. Wij kunnen langzaamaan ons leven veranderen, maar wij kunnen niet ons leven in ruil voor het Leven van Hem geven. Van begin tot het einde is dat het werk van God en het is een genadewerk. Wat is uiteindelijk Gerechtigheid? Wat is echte Heiligheid? Christus is niet rechtvaardig omdat Hij rechtvaardige dingen doet; Hij doet rechtvaardige dingen omdat Hij de Gerechtigheid is. Christus is niet heilig omdat Hij heilige dingen doet, Hij doet heilige dingen omdat Hij de Heiligheid is. Zijn “doen” vloeit voort uit “Zijn” – en ONS “doen” vloeit ook uit Zijn “zijn” voort.
Hoe is dit mogelijk? De oude mens (de eigen ‘ik’) wordt afgelegd, en de Nieuwe Mens (Christus) wordt aangetrokken. Nu wordt Christus mijn Gerechtigheid en mijn Heiligheid. Maar de meeste van ons beschouwen het Christen zijn vanuit een natuurlijke en intellectuele positie. Wij denken dat, als wij mensen kunnen onderwijzen aangaande de grondbeginselen van ons geloof, met een logisch argument kunnen overtuigen of met een emotioneel verzoek bewerken, we discipelen kunnen maken. Dit is een leugen. Dat is niet Geest en Leven. Het Christenzijn bestaat niet uit een aantal doctrines van buiten leren, het uitpluizen van een of ander theologisch systeem of het nazeggen van het zogenaamde “Zondaar’s Gebed”. Christenzijn is eenwording met de God-Mens, Jezus! Al die andere dingen mogen ook op hun plaats zijn, maar veel te lang zijn ze aangeboden als de essentie van “het Christenzijn”. En daarom zien mensen onze geloofsartikelen, onze doctrines, onze religie, onze theologie, onze ijver, maar kunnen nooit de Levende Christus in ons waarnemen en aanraken.
Wanneer we geroepen worden om de Nieuwe Mens aan te doen, staan we voor een radicale uitdaging, een uitdaging die vanwege Wie Hij IS een omwenteling in de natuurlijke, aardse gang van zaken teweeg moet brengen. Het is een grootschalige opschudding. Waarom? Omdat deze Nieuwe Mens Hélemaal anders is. Deze Nieuwe Mens is Hemels. Deze Nieuwe Mens is Geest. Deze Nieuwe Mens is wereldvreemd. En wanneer wij DEZE Nieuwe Mens aandoen, worden wij meteen apart gezet van het aardse en bestemd voor iets, dat veel groter is dan menselijk bedacht kan worden, iets dat los staat van vlees en bloed, iets dat we “Geest en Leven” noemen.
Vele jaren nadat hij zich omkleedde met de Heer Jezus, zegt Paulus dat hij nog steeds tracht te bevatten, waardoor hij door Christus gegrepen is (zie Fillip. 3:12). De hoogte, wijdte, breedte, lengte en diepte van deze Nieuwe Mens, dit Hemelse Mens, is veel meer dan enig iets dat we zonder openbaring van de Heilige Geest kunnen meten. Wij zijn beter bekend met en hebben meer vertrouwen in de oude mens dan in de Nieuwe Mens. Maar met de genade van God moet hier verandering in komen. Wanneer we de Nieuwe mens écht gaan zien, stijgen wij boven de oude mens uit. In een notendop is dit hoe God het voor elkaar krijgt dat wij minder worden en Christus meer .
Haal vlug het mooiste kleed en trek het hem aan… ( Lucas 15:22)
Laat ik hier een illustratie gebruiken om aan te tonen, wat het betekent om met Christus bekleed te zijn. In het verhaal van de verloren zoon vinden wij deze illustratie. De zinsnede “trek het hem aan” wordt in het Grieks gebruikt als ons wordt gezegd de Heer Jezus “aan te trekken”. Ook in het Nederlands worden dezelfde woorden gebruikt, dus de verbintenis is duidelijk. Op het bestemde tijdstip bracht God Zijn Zoon en wordt ons gezegd Hem aan te doen om zodoende met het beste kleed bekleed te kunnen zijn.
Loof God! We leggen hier geen regels neer voor het Christelijk leven en zeggen ook niet, dat men dit of dat moet doen, of zus en zo niet meer mag doen om een goede Christen te zijn. Dat is de natuurlijke benadering. Wanneer de zoon in dit verhaal weer terugkomt bij de vader, horen we geen enkel woord van verwijt (behalve dan van de oudere zoon). Het gaat er niet om of wij het wel “waard” zijn, want de zoon zegt zelf dat hij het niet meer waard is een zoon genoemd te worden. Toch IS hij wel een zoon. De remedie van de vader is echter niet wat wij zouden verwachten. Wij willen minstens een verwijt of een terechtwijzing. Misschien wel een nieuwe lijst verwachtingen, straffen en beloningen. In plaats daarvan wordt het beste kleed gebracht, alsook een ring en schoenen voor zijn voeten. Dat is wat genade betekent! Het aandoen van de Heer Jezus betekent dat wij het allerbeste kleed aan krijgen. Dit kleed doet ons beter lijken dan we eigenlijk zijn. Maar als we eenmaal met het beste bekleed zijn, beginnen we ons anders te gedragen. Ons gedrag en onze manieren zijn niet de rede, maar de vrucht van wie we zijn. Paulus geeft ons nooit regels omwille van de regels; hij geeft ons veel instructies wat ons gedrag betreft, maar die zijn altijd gegrond op wie wij zijn in Christus en niet op wie we uit eigen kracht hopen te worden. Indien we onszelf met de Heer Jezus hebben omkleed, zijn wij in Hem gewikkeld en gaat Zijn karakter ons karakter vervangen. We ontvangen Zijn Leven in ruil voor ons leven. En als we met Het Leven gaan meewerken, zullen we merken dat ons gedrag verandert.
Maar wat van de oudste zoon? “Mijn jongen, jij bent altijd bij mij, en alles wat van Mij is, is van jou.” (Lucas 15:31)” Halleluja! God kiest de een niet boven de ander. Het geeft niet of wij vinden dat God meer doet voor de een dan voor de ander. Dat is niet zo. Het kleed, de ring en de schoenen zijn slechts een beeld van het “alles”, de volheid van de Vader, en “uit Zijn overvloed zijn wij allen met goedheid overstelpt” (Joh. 1:16a). De Vader zegt: “Alles wat van Mij is, is van jou!” Wie durft God ook maar enig iets te vragen buiten de Zoon om?
BEKLEED MET ZUIVER LICHT
‘Laten wij ons daarom…omgorden met de wapens van het licht. Trek de wapenrusting van God aan om stand te kunnen houden… (Romeinen 13:12b; Efeziërs 6:11a)
En wat geestelijke oorlogvoering betreft, zouden wij voor eens en voor altijd moeten beseffen wat Zijn wapenrusting eigelijk inhoudt. We zouden onderhand moeten weten, dat God ons niets buiten Christus gegeven heeft. We zouden moeten weten dat het Antwoord van God Christus is, dat Gods Voorziening Christus is, dat Gods Weg Christus is, dat Gods Overwinning Christus is. Dus onze overwinning hangt niet van een stuk wapenrusting af, in het echt of in onze verbeelding. Het is heel belangrijk, dat vlak nadat Paulus zegt ons met “de wapens van het licht” te bekleden in Romeinen 13:12, hij vervolgens zegt: “Omkleed u met de Heer Jezus” in vers 14. Het punt dat hij hier maakt kan men niet missen. Christus is de Wapenrusting van het Licht. De wapenrusting aan doen betekent de Heer Jezus aandoen. Dus is de sprong van Romeinen 13 naar Efeziërs 6 niet te groot om te zien, dat De Hele wapenrusting Gods een MENS is. Christus is Gerechtigheid, Waarheid, Vrede, Geloof, Verlossing en het Woord van God. Hij is elk afzonderlijk deel van de wapenrusting, zowel als de Hele Wapenrusting Gods. Hoe onzinnig is het om elke keer te doen alsof “wij de hele wapenrusting aantrekken” in een soort dramatische mime. “Trek de wapenrusting aan” is gewoon een andere manier van zeggen “Doe de Heer Jezus aan”. Eerlijk gezegd zal enig iemand, die op “de geestelijke wapenrusting” vertrouwt als zijnde iets van en uit zichzelf, hopeloos falen. Iemand die op een geloofsformule of een methode van geestelijke oorlogsvoering vertrouwt, zal ervaren dat de formule, zowel als de methode uiteindelijk geen overwinning behaalt. Waarom niet? Omdat God ons geen formule of methode gegeven heeft; Hij gaf ons Zijn Zoon. Hij geeft ons geen rituelen of ceremonies die we moeten volgen. Hij zegt: “Omkleed je met de Heer Jezus.” Wanneer ik de Heer Jezus heb, heb ik de hele wapenrusting van God. Ik hoef niet om ieder onderdeel van de wapenrusting te vragen, iets te belijden of iets te doen. Als ik de Hele wapenrusting van God heb aangetrokken hoef ik alleen nog maar “te staan”. Als ik eenmaal de Heer Jezus heb aangedaan, hoef ik alleen in Hem te blijven. De oplossing die God ons geeft voor het probleem van zonde, zelfzucht en satan is de Heer Jezus aan doen. Alleen door Hem kunnen wij “niet toegeven aan onze eigen wil en begeerlijkheid”, en alleen door Hem zijn wij in staat “de listen van de duivel te weerstaan”. Wij mogen het niet meer ingewikkeld maken dan de Heer,die het zo eenvoudig heeft gemaakt. Het is pure tijdverspilling om ons op ons vlees of op de vijand te richten. In plaats daarvan moeten wij gaan inzien hoe geweldig de Zoon van God is, en dieper in Hem komen te staan. Hebben wij een methode of een Man? Het gaat niet om mij, mijn vlees of de duivel – het gaat alleen om Christus, en als Hij meer wordt, dan kunnen die andere dingen alleen maar minder worden. “Voor hun ogen veranderde Hij van gedaante; Zijn gezicht straalde als de zon, en zijn kleren werden wit als het licht.” ( Matteüs. 17:2)
Als we met de Heer Jezus omkleed zijn, veranderen we van gedaante. Al veel te lang leven wij, die een hemelse roeping hebben, een hemels burgerschap en een hemelse geboorte, als doodgewone aardse mensen. Het licht dat wij hebben, is onder de korenmaat verstoken; er is geen heerlijkheid die ons omgeeft. En we hebben het hier niet over een of ander uiterlijk vertoon, of iets dat van het vlees is, maar het Licht en het Leven dat de tegenwoordigheid van Christus uitstraalt. “In het Woord was Leven – en het Leven was het Licht voor de mensen ( Johannes 1:4)
Als we IN Hem blijven, worden we steeds meer zoals Hij. Als we ons met de Heer Jezus hebben omkleed, zal onze gedaante veranderd worden. Dan worden wij door een geleidelijk veranderingsproces tot Zijn gelijkenis gevormd. Na een tijd met Hem omkleed te zijn geweest zouden we niet meer hoeven vragen: “Wat zou Jezus doen?” Als wij veranderd worden, zal dat Leven en dat Licht spontaan en zonder moeite gaan reageren op alles dat Het tegenkomt. Net zoals de Getuigenis een natuurlijk gevolg van Openbaring is, zo volgt het Leven ook op het Licht. Wij gaan weten wat wij moeten doen, omdat Hij het Zelf door ons heen doet. Als we ons met de Heer Jezus hebben omkleed, hoeven wij niet naar het verleden te kijken, noch naar de toekomst. Wij hoeven niet naar de hemel op te kijken of naar de aarde. Wij hoeven niets in de dingen om ons heen te zoeken, omdat Het Koninkrijk Gods in ons is. Diegene Die zei: “Zie Ik ben bij u al de dagen van uw leven”, heeft dan in alle gelovigen Zijn woning gemaakt.
We kunnen ons afvragen waarom Petrus, Jacobus en Johannes gekozen werden om samen met Jezus een hoge berg op te gaan en Zijn gedaantewisseling te aanschouwen. Een betere vraag zou zijn: “Hoe kunnen wij bij die groep horen?” Wij kunnen niet verklaren, waarom deze drie en niet de andere discipelen, deze openbaring ontvingen. Het gaat hier om: “Hebben wij de Heer gezien?” Hebben wij, tenminste een keer, die berg beklommen en een glimp van dit Licht gezien? Hebben wij het tenminste één keer meegemaakt, dat de Zoon des Mensen, veranderd is in de Zoon van God? Uiteindelijk hebben alle discipelen Jezus in volle heerlijkheid mogen zien, maar in Petrus, Jacobus en Johannes zien wij een ‘type’ of ‘beeld’ van de Overwinnaar – diegene die Zijn heerlijkheid NU al mogen zien en Zijn Koninkrijk NU al ervaren mogen. Ze wachten niet op een erfdeel dat later komen gaat of een latere beloning, maar blijven NU al standhouden voor de Wil en het Koninkrijk, vooruitkijkend op de latere vervolmaking ervan. Omdat zij het nu al zien, zijn zij in staat de eerstelingen aan de Heer te geven.
We worden van minuut tot minuut, van uur tot uur veranderd. Deze verandering is subtiel maar krachtig. Hoe gebeurt het dan? Hoe verandert God ons? Als we ons met de Heer Jezus hebben omkleed, worden we wat we dragen (De kleren maken de man.) Als we de heerlijkheid van de Zoon van God gaan inzien, worden we erdoor veranderd . We worden wat wij gezien hebben. Als we Hem gaan zien voor wie Hij is, aanschouwen we Zijn heerlijkheid en kunnen we niet op eigen benen blijven staan. Als, wat we tot nog toe van de Heer aanschouwd en beleefd hebben, ons niet verstomd en verblind heeft, hebben wij Zijn heerlijkheid nog niet echt ervaren. Onze eigen visie is te klein en begrensd. Moge God ons hart verlichten en ons Zijn Zoon meer openbaren, opdat wij veranderd mogen worden. Amen.

The post De Heer Jezus Christus Aandoen appeared first on The School of Christ.

De Kracht Van Het Zien

Chip Brogden — Mon, 27 Sep 2010 13:46:22 +0000

(Vertaald door Bibi Godschalk)
“Toen de bediende van Elisa de volgende morgen opstond en naar buiten kwam, zag hij dat de stad omsingeld was door een leger met strijdwagens en paarden. ‘Wat moeten we beginnen heer?’ riep hij uit. Zijn meester antwoordde: ‘Wees niet bang, we zijn met meer dan zij.’ En hij bad: ‘HEER, open zijn ogen en laat hem zien.’ De HEER opende Elisa’s knecht de ogen, en toen zag hij dat de heuvels vol stonden met paarden en wagens van vuur, die Elisa omringden. “(II Koningen 6:15-17).
“U, kinderen, komt uit God voort, en u hebt de valse profeten overwonnen; want Hij Die in u is, is machtiger dan hij die in de wereld heerst.” (I Johannes 4:4).
Veel Christenen vragen zichzelf af hoe zij een overwinnend leven kunnen leven. Ze kijken om zich heen en zien dat de vijand met een groot leger hen omsingelt. Dit is wat ze zien, en dit is waar ze over praten met elkaar en anderen. “Ach, wat moeten we toch beginnen?”
We kijken naar de wereld en zien veel dingen die ons afleiden, en een hindernis vormen. We kijken naar de kerk en zien veel dingen die ons van ons stuk brengen. We zien onze eigen omstandigheden en worden angstig, bezorgd, terneergedrukt en depressief. We zien hoe de vijand komt om te doden, stelen en vernietigen. We zien hoe engelen van het licht zich voordoen als boodschappers van de Heer, terwijl het in feite boodschappers van satan zijn. We zien vele valse visioenen, horen vele valse woorden, worden omringd door valse leraren en leerstellingen. “Ach, wat moeten we toch beginnen?”
Vanuit ons oogpunt gezien lijken deze dingen wel enorme molenstenen, en het kost heel wat moeite om ze te trotseren. Soms lijkt het alsof we onder de last van zoveel moeite zullen bezwijken. We vragen ons af of we er niet helemaal door worden opgeslokt en overweldigd. We kijken naar de ‘feiten’ van de situaties en het lijkt erop dat we hopeloos omsingeld zijn – dat zij talrijker zijn dan wat we aankunnen.
HOE ZULLEN WE OVERWINNEN?
Er zit een geheim in het overwinnen, en dat geheim is het ‘zien’. Als we kunnen zien, dan zullen we overwinnen. Het overwinnende leven is een gevolg van het zien. We kunnen niet als overwinnaars leven totdat we het zien. Maar, als we het eenmaal zien, dan is het uitleven ervan een natuurlijk gevolg. Het doen volgt op het zien en het zijn.
Het probleem is niet ergens “buiten ons om”. Het gaat niet om het grote leger dat ons omsingelt. Daar willen we ons maar al te graag op richten, maar de grootte van het leger doet er niet toe. Ik hoef niet te horen wat de vijand allemaal in jouw leven heeft aangericht, want dat doet er niet toe. Ik vraag alleen: “Wat zie je?” Als je achterom kijkt, en vooruit, en om je heen, wat zie je dan? Als je het goede ‘ziet’ dan kan niets jou verslaan. Maar als je het verkeerde ziet, dan zal zelfs het kleinste of geringste je verslaan. Het verschil tussen overwinning en verslagenheid is niet wat satan kapot heeft gemaakt of wat er in de wereld om je heen gebeurt, maar wat we zien als we kijken.
De meeste mensen zien zichzelf omringd door de vijand. Daarom leven zij in onmacht en verslagenheid. Angstig voor wat er nog meer komen gaat. Zijn zien het kwaad overal zitten. Hun verhalen gaan het meest over wat er in hun leven verkeerd is gegaan en nog gaat. Maar overwinnaren zien iets anders om zich heen. Zij zien niet wat anderen zien. Daarom overwinnen zij.
Een overwinnaar zijn betekent niet dat we het bestaan van de vijand ontkennen. We overwinnen niet door te doen alsof we niet echt omringd worden door het kwaad. Het bestaan van de satan ontkennen laat hem niet verdwijnen. We herkennen en erkennen dat er echt een vijand is, een echte geest van de Antichrist die er op uit is het Overblijfsel te vernietigen, en zo de Getuigenis van Jezus te niet te doen. We erkennen en geven toe dat, vaker dan niet, deze geest van de Antichrist in ons leven de boventoon voert.
Niettemin, gaat het niet om de vijand. We kunnen naar de vijand kijken, hem bestuderen, een hele beweging op gang zetten die de verschillende strijdtechnieken tegen hem uiteen zet. We kunnen boeken schrijven en conferenties houden over hoe we hem kunnen bestrijden, we kunnen leren over “geestelijke oorlogvoering”. Maar, als we naar de berg kijken, wat zien we dan echt? Hier zit het verschil tussen zij die overwinnen en zij die verslagen worden; het maakt niet uit hoe goed zij kunnen strijden , maar hoe goed zij ZIEN. En dan gaat het niet hoe goed zij zichzelf zien, maar hoe duidelijk zij God zien.
BIJ DE OVERWINNAAR ZIJN DE OGEN GEOPEND
De knecht van Elisa kijkt naar buiten en ziet een groot leger dat klaar staat om aan te vallen, hij schreeuwt het uit: “Wat moeten we beginnen heer?” Elisa kijkt naar buiten, ziet een groot leger dat klaar staat om aan te vallen, en zegt: “Vreest niet.” Wat een verschil! Overal lopen mensen te roepen: “Ach! Ach!. Ach! Wat gaat er met ons gebeuren, wat moeten we doen, hoe zullen we dit aanpakken, enz. enz.” Waar zijn degenen die eerlijk kunnen zeggen: “Vreest niet!”
Ik hoop dat jullie goed begrijpen dat het probleem DAAR BUITEN geen steek veranderd is. Beiden mannen worden door hetzelfde leger geconfronteerd, beiden staan voor hetzelfde dilemma. Een man roept: “Ach en wee!”en de ander zegt: “Vreest niet!”
Hoe is het mogelijk dat twee mensen, die naar precies dezelfde omstandigheden kijken, twee totaal verschillende dingen waarnemen? Het verschil ligt hem in wat ze zien als ze kijken.
Er zijn mensen die erg boos op mij worden omdat ze vinden dat ik het wel erg “gemakkelijk” laat lijken. “Maar je begrijpt niet echt hoe het in mijn geval is…” Broeders en zusters, hoogstwaarschijnlijk snapt niemand echt wat u doormaakt, en u snapt ook niet wat ik doormaak, maar daar gaat het niet om. Waar het om gaat is dat onze ogen worden geopend. We brengen de tijd door met naar het probleem te kijken, terwijl de Oplossing vlak voor ons staat.
Ik kan je niets meer bieden dan wat Elisa bood, en dat is, het duidelijk zien. “Heer open zijn ogen opdat hij zien mag.” Het verschil zit hierin: de ogen van sommigen zijn geopend om te kunnen zien, en die van anderen niet. De eerste groep zegt: “Vreest niet!”en de tweede groep zegt: “Ach”!”. Dit is geen kritiek of veroordeling, maar een feit. Ieder van ons is blind totdat er gebeden wordt: “Heer, open zijn ogen.”Eens zullen we allen kunnen zien en we zien uit naar de dag waarop alles helemaal duidelijk wordt.
Wat moeten we doen? Hoe lang duurt het allemaal? Hangt het niet af van geestelijke groei, of volwassenheid? Is het niet puur een gave van God? De knecht van Elisa begon niet langzamerhand steeds duidelijker te zien. Hij ging het probleem niet vele maanden bestuderen en kwam toen uiteindelijk met de waarheid voor de dag. Nee, het ene ogenblik waren zijn ogen gesloten, en het volgende ogenblik waren zij geopend. Of je ogen zijn geopend, of ze zijn het niet. Als jouw ogen wel geopend zijn, dan mag je bidden voor anderen dat hun ogen ook worden geopend. Als je eigen ogen dicht zijn mag je God vragen ze te openen.
Mensen vragen mij soms wat zij zouden moeten doen om deze grote openbaring te ontvangen. Ze denken dat het een beloning is voor veel en hard werken. Niets is minder waar. Het openen van je ogen is een genadewerk van God. God alleen kan het doen, en wil het ook doen als we erom vragen. Het risico is dat dit te “gemakkelijk” klinkt – maar ik kan het niet meer ingewikkeld maken dan het is.
Toen de ogen van de knecht geopend waren, kon hij zien wat Elisa zag. Toen Elisa zei: “Die bij ons zijn meer, dan die bij hen zijn” klonk het waarschijnlijk heel gek. Het kan niet met woorden alleen worden uitgelegd, het moet met geopende ogen worden gezien. Als woorden voldoende waren geweest dan had Elisa niet hoeven bidden: “Heer, open zijn ogen.” We zouden minder moeten trachten “woorden” te begrijpen, en meer aan God moeten vragen onze ogen te openen. Tot die tijd blijven Zijn woorden als hiëroglyfen – we weten dat er iets bijzonders gezegd wordt, maar we kunnen niet echt begrijpen wat het betekent.
Dertig seconden van zien is meer waard dan dertig jaar lang studeren en naar preken luisteren. Vijf woorden openbaring zijn meer waard dan tienduizend woorden geschreven door een mens van vlees en bloed.
Iemand vroeg mij eens of ik “alles” wist. Het antwoord is “nee”, maar ik weet genoeg om te weten waar ik het over heb. Getuigenis is het gevolg van openbaring, en getuigenis bestaat uit dat wat we hebben gezien en gehoord, niet uit wat we “denken” te weten, maar wat we WETEN te weten.
De verlichting van het hart brengt het weten voort. En als we dat eindelijk “snappen” kunnen we zeggen : “Nu zie ik het!” Ik bedoel hiermee niet dat we letterlijk een visioen krijgen, maar dat we mogen ‘weten’ wat eerst duister voor ons was. En dit is niet alleen weggelegd voor apostelen, profeten, evangelisten, herders en leraren. De Heilige Geest leidt elke discipel “tot de hele waarheid” (Johannes 16:13,14).
Elisa ging niet met zijn knecht in discussie, hij trachtte hem ook niet te overtuigen. Hij bad alleen dat God zijn ogen zou openen. Wat een geruststelling dat ik niet verplicht ben “mijn geloof te verdedigen” of iedereen van mijn waarheid te overtuigen. Ik hoef alleen te bidden dat God hun ogen opent, en God zal het hen zelf openbaar maken. Dat is zoveel beter!
DE WAPENEN VAN ONZE STRIJD
Ik wil duidelijk maken dat in deze situatie Elisa niet om bescherming bad. Hij bad ook niet om overwinning. Hij vroeg niet aan God om hem een arsenaal met wapens te verschaffen. Waarom niet? Omdat hij zag dat hij al omringd was door wagens van vuur en een hemels leger. Als de overwinning er al is, hoeven we niet om overwinning te bidden. Dat lijkt alsof we vragen om de sleutel van de deur van de kamer waarin we al zitten. Nee, als de overwinning er al is, hoef ik alleen maar te vragen of ik het mag zien. Als ik het al ONTVANGEN heb, dan hoef ik niet te vragen of ik het KRIJGEN mag.
Hoe anders zouden onze levens en getuigenissen zijn als we echt de hemel in konden kijken. Zouden we dan anders praten? Zouden we dan anders handelen? Zouden we dan anders denken? Zou het een effect op onze omgeving hebben?
Zie jij jezelf gezeten in Christus in de hemel (Efeziërs 2:6)? Paulus zag het, en bad dat de Efeziërs het zouden zien. Toen de Heer mij liet zien dat ik samen met Christus was opgestaan en geplaatst was in Christus, in de hemel, denk je dat ik toen anders tegen het leven aan ging kijken? Absoluut! Ik ging steeds meer dingen vanuit een hemels perspectief zien, in plaats van “vanaf de grond”. En dingen zien er heel anders uit wanneer je ze van boven bekijkt.
Elisa zag het anders, en dus dacht hij, sprak hij en gedroeg zich anders. Zo vaak trachten we ons denken, spreken en doen te veranderen omdat we hopen zo de overwinning te behalen. En als dit je plan is, dan ben je al verslagen. Als de overwinning in iets zit dat we zelf zouden moeten doen, dan is het nooit voldoende. “Geestelijk doen” geeft geen overwinning, want de overwinning is niet wat ik doe of niet doe. De Overwinning is Christus.
MACHTIGER IS HIJ DIE IN JOU IS
Aan ons, het Lichaam van Christus, wordt gezegd: ” Hij Die in u is, is machtiger dan hij die in de wereld heerst.” Dit is praktisch hetzelfde wat Elisa tegen zijn knecht zei: “Zij die bij ons zijn. zijn meer, dan die bij hen zijn.”
De situatie is hetzelfde. De apostel Johannes heeft ons veel te zeggen over de Antichrist, valse leer, en valse leraren. Hij ziet de Kerk omringd door een grote schare wolven die de kudde wil binnendringen en hen wil verscheuren. Maar hij ziet ook wat Elisa ziet. Dat is, Een Die in ons is en Die groter is dan hij die in de wereld is.
Johannes verklaart dat het niet uit maakt wie er tegen ons is, maar dat Die Ene in ons groter is. Het maakt niet uit wat je voelt, wat je ziet, wat je hoort, wat anderen zeggen, of wat satan doet. Het maakt niet uit of Lazarus al vier dagen dood is en behoorlijk stinkt. Het maakt niet uit of het meisje dood is voordat Jezus er is. Het maakt niet uit of de golven ons bijna uit de boot slaan. Het maakt niet uit of Paulus gestenigd wordt en als een dode op de grond ligt. Lazarus zal weer opstaan, het meisje zal weer leven, de storm wordt gestild, en Paulus zal nog spreken door de eeuwen heen.
Hij Die Groter is, is altijd Groter, en hij die minder is, is altijd minder. Het enige probleem dat we hebben is dat we altijd onze problemen als “groter”zien en Christus als “minder”. Onthoud dat het verschil tussen “Ach!”en “Vreest niet!” zit in het kunnen zien. Wat zie jij als je kijkt? Mag de Heer je ogen openen om hem te kunnen zien zoals Hij echt is!

The post De Kracht Van Het Zien appeared first on The School of Christ.

De Profetische Wijze

Chip Brogden — Fri, 04 Nov 2011 10:27:38 +0000

door Chip Brogden
(Vertaald door Bibi Godschalk)
“Die profeet is gek. Die ziener heeft zijn verstand verloren” (Hosea 9:7b).
“Wat is dan een genie? Zou het kunnen zijn dat een genie een mens is die zich steeds ophoudt met de sprekende Stem [van God], die werkt en strijdt als een bezetene om iets te bereiken dat hij slechts vaag begrijpt?” — A. W. Tozer
(*Het gebruik van het mannelijke voornaamwoord in dit stuk is alleen voor het gemak. We trekken geen partij voor onze broeders en zijn niet oneerbiedig ten opzichte van onze zusters.)
De profetische wijze is een persoon die lijdt aan een hemels autisme, wat het voor hem bijna onmogelijk maakt om normale relaties met mensen om zich heen aan te gaan. Beschuldigd van afzijdigheid, kilheid en afstandelijkheid, heeft hij de neiging zich voor anderen te verbergen en trekt hij zich terug in zijn eigen wereld. Het lijkt er vaak op alsof hij er “niet helemaal bij is”. Zelfs wanneer hij zich er toe zet even op Aarde terug te komen, hebben de mensen om hem heen het gevoel dat er ergens binnenin hem een onuitgesproken dialoog gaande is; een geheime communicatie, die onder de oppervlakte plaatsvindt en die er toe leidt dat hij nooit helemaal “het nu moment” beleeft.
Hoe verklaren we dit? Als profetische wijze ziet, hoort en reageert hij anders op de wereld dan de rest van de bevolking. Zij hebben niet gezien wat hij gezien heeft; zij hebben niet gehoord wat hij gehoord heeft. Dus vindt hij erg weinig camaraderie, weinig sympathie en begrip voor zichzelf, niemand bij wie hij zijn hart kan uitstorten en waarmee hij zijn ziel kan delen. Omdat hij hun taal niet meer spreekt, spreken zij die van hem ook niet. Natuurlijk heeft hij wel oppervlakkige woordenwisselingen met anderen: hij is wel vriendelijk, niet hoogmoedig, of hovaardig. Hij kan zelfs aardig en sympathiek zijn. Toch is er iets anders in zijn houding, waardoor hij vaak meer vreesaanjagend dan vriendelijk lijkt te zijn, hoe goed hij het ook bedoelt. Hij is een geestelijke autist en ongeacht hoe goed je hem probeert te leren kennen, kun je hem eigenlijk niet doorgronden en weerstaat hij op een manier alle pogingen om gekend te worden.
Je zou een profeet buitenaards kunnen noemen – boven de Aarde. Hij wandelt op de Aarde met anderen, maar hij is niet van de Aarde. Hij is daarbuiten; hij is van boven. Als we naar zijn geschiedenis kijken zien we, dat hij wel of niet een normale kindertijd heeft gehad. Hij heeft misschien wel of niet buitengewone dingen meegemaakt, maar op een zeker tijdstip in zijn leven, als kind, als jongvolwassene of als een oude man, brak er iets van een ander rijk door het dunne membraan tussen Hemel en Aarde en nam hem in beslag. Misschien was het een brandende struik of een Stem die hem door een sluier aansprak. Of een Hemels Visioen dat hem heel kort in contact bracht met iets en Iemand, die hij niet helemaal begreep.
Hoe het ook gebeurde, voor ten minste een enkel ogenblik braken de wolken open en scheurde het voorhangsel; hij zag iets dat niet zichtbaar is; hij hoorde iets onhoorbaars; de Hemel zelf ging voor hem open en hij kon binnenkijken in een andere wereld. En wat hij heeft gezien en gehoord draagt hij nu als een gewichtige mantel over zijn schouders. Hij voelt het gewicht ervan, want hij draagt het dag en nacht bij zich, of hij nu eet of drinkt, werkt of rust. Hij heeft de indruk dat alles om hem heen een leugen is en dat wat hij gezien en gehoord heeft, de Waarheid is. Deze Waarheid is niet een statisch iets, maar het leeft en groeit en vermeerdert binnenin hem vanaf de dag dat het bij hem als een klein zaadje binnendrong.
Een tijd lang worstelt hij om de woorden en het vocabulaire te vinden waarmee hij dat, wat niet te beschrijven is, kan uitdrukken. Hij kan niet verklaren waarom hij voelt dat hij moet proberen het uit te drukken, maar om een of andere onverklaarbare reden drijft iets hem ertoe om zijn mond open te doen of zijn pen op te nemen en het bekend te maken. Wat het ook al is, hij kan er niet van genieten of het voor zichzelf houden. Het lijkt of het naar buiten moet komen en de gewone gang van zaken moet onderbreken. Dit proces is zo frustrerend en pijnlijk, dat hij het verscheidene keren bijna opgeeft, bereid om te accepteren wat hij gezien en gehoord heeft en het daarbij te laten.
Maar wat hij ook probeert, hij kan niet wegkomen van wat hij gezien en gehoord heeft en hij kan de dwang om het uit te spreken niet ontkennen. Aan de ene kant verlangt hij naar een “normaal” leven, terwijl hij weet dat hij niet kan ontkennen wat hem geopenbaard is. Wanneer hij erin slaagt wél iets van het Hemelse onder woorden te brengen is hij even gelukkig, maar snel weer ongeduldig (uiteindelijk helemaal ontevreden), omdat het geen erkenning geeft aan wat hij gezien en gehoord heeft. En dus begint het proces opnieuw, het steeds weer zoeken naar woorden die meer perfect uitdrukken wat hij tracht te communiceren (en ergens toch wat angstig, dat hij het nooit naar tevredenheid zal kunnen) wat hem er toe leidt woorden te maken die nog nooit hebben bestaan, of om Geestgeïnspireerde woorden te vinden in een onherkenbare taal, die vertaald kunnen worden in iets dat anderen kunnen begrijpen.
De vroegere profeten noemden dit terecht “de last van de Heer”. Het is als een vrouw die de rest van haar leven in eeuwigdurende barensnood moet doorbrengen en steeds hetzelfde kind baren. De opluchting komt pas als de last is afgelegd, maar dat betekent niet dat het echt voorbij is: het laat de profeet alleen even op adem komen totdat de volgende wee hem weer in elkaar doet krimpen. De last die de rest van zijn leven bij hem blijft, raakt hij eigenlijk nooit helemaal kwijt.
Zelfs wanneer hij tracht het Hemels Visioen niet te gehoorzamen en van de aanwezigheid van de Heer weg te vluchten, wordt hij achtervolgd en opgejaagd als een wild dier dat ontsnapt is, wetende dat het slechts een kwestie van tijd zal zijn totdat hij weer gevangen wordt. De Stem laat hem nooit met rust, het Visoen laat hem niet los. Als hij weigert te spreken, brandt het vuur dat al ontstoken is, alleen maar feller, totdat hij uiteindelijk doet wat hij trachtte te weerstaan, al is het maar om van de ondraaglijke spanning en innerlijke druk verlost te worden. Het geeft niet wat hij doet, hij kan het vuur niet doven of verminderen; hij kan alleen maar gehoorzaam zijn. Dan vindt hij tijdelijk rust, totdat het volgende woord komt en het weer begint. Hij mag God smeken iemand anders te sturen en mag protesteren, dat hij niet in staat is te spreken of te schrijven. Maar hij kan niet meer veranderen, zelfs wanneer hij de Heer Die hem geroepen heeft de rug toe keert en terugkeert tot zijn vorige beroep, is alles dof en doods met frustratie en falen. Er is geen ontsnappen aan. Hij weet dat hij geroepen is om iets Hogers te doen, zelfs wanneer hij met alles wat in hem is, zich vastklampt aan iets Lagers.
Als een ongetemd paard weerstaat hij de handelingen van de Heer en moet hij gebroken worden, voordat hij kan gehoorzamen. Uiteindelijk leert hij de Heer niet te weerstaan, maar met Hem mee te werken. Hij wordt vormbaar en buigzaam om te kunnen overleven. Zijn hele leven is nu verbonden met wat hij heeft gezien en gehoord. Hij moet aan het Hemelse Visioen gehoorzaam zijn en als dat betekent dat hij moet sterven, dan moet hij sterven. Als het inhoudt dat hij alles dat hij eens geloofde moet afleggen, dan legt hij het af – eerst met tegenzin en later met blijdschap. Als het betekent dat hij het verlies van alle dingen moet ondergaan, dan moet dat maar.
Na een tijd wordt degene, die heeft gezien en gehoord, de feitelijke essentie van wat hij heeft gezien en gehoord. De Mens wordt de Boodschap. Hij draagt het getuigenis in zichzelf, en wordt ermee verenigd. Hij heeft geen voorbereiding nodig om te kunnen spreken; het is zelfs zo dat voorbereiding niets toevoegt aan de boodschap die hij brengt het wordt het zelfs een struikelblok. Zijn hele leven werkt als een voorbereiding, en omdat hij de Boodschap is, is deze constant bij hem. Hij kan zichzelf net zo min van de Boodschap scheiden als dat hij zijn hoofd van zijn lichaam kan scheiden. Indien er een “Aan/Uit” schakelaar aan stond, werd die al lang afgezet en onbruikbaar gemaakt. Na vele seizoenen van God’s handelen heeft hij uiteindelijk door, dat de Heer dit al die tijd met hem voor ogen had, namelijk om hem niet alleen de Boodschap te GEVEN, maar om hem de Boodschap te MAKEN. Door de Boodschap met zijn hele wezen te verweven heeft de Heer voor Zichzelf een Boodschapper verkregen.
En zo gaat hij door met zijn dagelijkse werkzaamheden, steeds achtervolgd door die Stem, verscheurd tussen de gewone dagelijkse taken, die fysieke en mentale kracht vergen en de Hogere Roeping die zijn onverdeelde aandacht opeist. Hij weet dat hij alle dingen, groot en klein, moet doen “als voor de Heer”. Maar hij weet ook dat Hemel en Aarde aangaande hem in een dodelijke strijd verwikkeld zijn, terwijl hij in het midden staat, verscheurd tussen de twee, met een verlangen om de Aarde helemaal achter zich te laten en bij Christus te zijn, maar wetende dat het waardevoller is voor zijn broeders dat hij blijft. De Hemel roept hem op te stijgen, maar de Aarde gebiedt hem zijn voeten stevig op de grond te houden. Zijn hart breekt constant en verlangt te vertrekken, op te stijgen, niet meer als door een donkere spiegel te hoeven zien, maar van gezicht tot gezicht, zonder de afleiding van het natuurlijke, het vleselijke, het tijdelijke, want hij weet dat de Aarde niet zijn thuis is. En toch strijdt hij met het feit dat de Aarde de plaats is waar hij moet leven en werken. Daarom is het soms moeilijk om bij hem in de buurt te zijn.
Als wijze heeft hij inzicht en bekwaamheid die anderen niet hebben. Maar het is een gave, niet iets van hem zelf, niets waarop hij kan roemen. Zou je hem vragen of hij dit als een zegen beschouwt, zou hij waarschijnlijk zeggen dat het meer op een vloek lijkt, want het zet hem apart van anderen, zelfs wanneer hij zijn uiterste best doet onzichtbaar te blijven en niet op te vallen. Hij kan de Schrift niet lezen zoals anderen dat doen, want na slechts een paar verzen wordt de Hemel weer geopend en raakt hij in de diepten ervan verloren. Een enkel gedeelte kan hem maandenlang bezighouden, terwijl de Hemel het aan hem ontvouwt en hij zich er niet van kan losmaken.
Zijn prediking wordt er door beïnvloed, want hij kan niet van tevoren besluiten wat hij gaat zeggen. Zelfs als hij iets nieuws en opwindends wil brengen, eindigt het meestal met iets wat hij al eerder heeft gezegd zoals, “Bekeert u!” Hij zegt vaak niet wat hij wil zeggen en ook niet zoals hij het wil zeggen. Als hij ernstig wil zijn, merkt hij dat hij lacht. En wil hij vriendelijk zijn, merkt hij dat hij staat te schreeuwen tegen een samenkomst van verbaasde mensen, die zich afvragen waarom deze man ooit toegestaan werd hun heilige plaats te betreden. Wanneer hij een plaats verlaat, ziet hij bijna nooit de vrucht van zijn arbeid en alleen de eeuwigheid kan het echte belang van wat hij heeft gezegd openbaren. Nu ligt alles nog in het verborgene en moet hij leven met het feit dat zijn vruchtbaarheid nooit gemeten zal kunnen worden in termen die mensen, inclusief hijzelf, kunnen zien en waarderen.
Hij kan zich niet de uiterlijkheden van religie permitteren zoals de meeste mensen dat kunnen. Voor hem is het een dood, vlak iets omdat het niet te vergelijken valt met de echtheid die hij al heeft ervaren. Hij vindt het moeilijk te luisteren naar anderen die preken als hij weet dat zij nog niet naar de hoogten zijn opgevaren of de diepten hebben beleefd die hij al bevaren heeft. En wanneer hij tracht hen tot deze hoogten en diepten te leiden, wordt hij vaak niet begrepen of verworpen. Hij komt dus óf bij de samenkomst en lijdt in stilte, óf hij blijft thuis en lijdt in eenzaamheid; maar hoe dan ook, hij lijdt.
Zijn inzicht wordt aangetast door een soort “geestelijke dyslexie”. Terwijl anderen dingen bekijken vanuit een, een of tweedimensionaal vlak, ziet hij ze vanuit verschillende standpunten tegelijk – vooruit, achteruit, achterstevoren, ondersteboven, van boven naar onderen: vanuit leven en dood, licht en donker, Geest en vlees, Hemel en Aarde – en dat zorgt voor heel wat tegenstand van zijn meer pragmatische en doctrinevaste broeders. Hij is zo één met wat hij heeft gezien, dat hij er over spreekt alsof het al gebeurd is, omdat hij het in essentie al heeft ervaren en beleefd. Het is de Profetische Vorm, die de dingen die niet zijn, noemt alsof ze al zijn. In zijn wereld, de wereld van de Geest, bestaan ze al. Wij noemen het “voorspelling” omdat we het nog niet met onze natuurlijke ogen kunnen zien, maar hij staat eenvoudig buiten de Tijd en ziet Verleden en Toekomst als een ononderbroken en continu Heden.
Zijn gehoor is aangetast zodat hij steeds sensitiever wordt ten opzichte van zijn omgeving, zelfs wanneer het lijkt alsof hij niet oplet. Hij luistert wel, maar hij luistert van binnen. Hij vertrouwt zijn natuurlijke oren niet meer, omdat de Hemelse Stem en de innerlijke getuigenis betrouwbaarder zijn. Dus is hij in staat God te horen spreken, terwijl de rest van de menigte roept: “Het was onweer!” of “Het was een engel!” Hij hoort ook wanneer God niet spreekt en hij wordt niet in vervoering gebracht met de massa die beweren dingen van God te spreken, te zien en te horen, terwijl ze feitelijk niets van de Hemel gezien of gehoord hebben. Hij kan ze niet aanhoren.
Zijn concentratie is zo aangetast dat het lijkt of hij obstinaat en koppig is tegenover anderen. Hij is flexibel en buigzaam tegenover de Heer, maar tegenover de mens is hij zo solide en ondoordringbaar als een rots. Geen enkele mooipraterij of argument zal hem van zijn stuk brengen – maar de geringste aanraking van de Heer dwingt hem liefdevol en vol ontzag te volgen. Nu hij ontdekt heeft dat er maar Een Ding nodig is, zal hij standvastig en zonder twijfel de “vele dingen” die zich voordoen om hem af te leiden, de rug toekeren, want al het andere ziet hij nu als afleiding. Ja, hij is helemaal bereid het goede los te laten ter wille van het heilige. En wanneer de Heer hem op een specifiek ding richt, is hij als een lichtbaan gefixeerd op dat ene punt, waar al het andere plaats voor maakt.
Zelfs zijn bidden is aangetast, want hij kan niet langer bidden zoals hij wil en waarvoor hij wil. Het lijkt wel of hij geen eigen wil meer heeft. In plaats daarvan gebiedt de Hemelse Stem hem te bidden met een Hemels perspectief, en maar al te vaak staat dat Hemelse perspectief haaks tegenover het Aardse perspectief. Dus wanneer zijn broeders en zusters bidden voor zegen en vermeerdering, merkt hij dat hij om vernietiging en vermindering bidt; en wanneer zij iets weerstaan en tegen iets bidden, merkt hij dat hij God vraagt juist dié dingen te doen waar de rest van de wereld op tegen is.
De rest van de wereld ziet een autistische, wijze persoon als een minderbedeelde genie, een ongelukkig mengsel van idioterie en briljant zijn, gevangen in zijn eigen wereld. De profetische wijze draagt dezelfde stigmata. Maar wanneer je hem spreekt, ontdek je dat hij dit allemaal als heel normaal beschouwt; zoals dingen behoren te zijn. Hij verlangt niet meer naar een normaal leven, want het leven dat hij nu heeft IS normaal; hij heeft zijn eigen leven afgelegd om een nieuw leven te ontvangen. Hij leeft in het Hemelse terwijl hij op de Aarde wandelt. Hij ziet zichzelf niet als bijzonder of anders dan een ander, maar vaak vraagt hij zich hardop af, waarom anderen niet kunnen zien, wat hij gezien heeft en wat zo evident en duidelijk is. Voor hem is dit misschien wel zo, maar de rest van ons wordt verblind door het Licht dat van hem afstraalt zonder dat hij er zelf erg in heeft.

The post De Profetische Wijze appeared first on The School of Christ.

De Roeping van Het Kruis

Chip Brogden — Fri, 04 Nov 2011 10:28:46 +0000

door Chip Brogden
(Vertaald door Bibi Godschalk)
“Wie zijn kruis niet op zich neemt en Mij volgt, is Mij niet waard (Matteüs 10:38).”
Ben jij de Heer Jezus Christus waard?
Hoor wat de Heer hier zegt. “Als jij je Kruis niet opneemt en Mij volgt, verdien je Mij niet.”
Het gaat er niet om of we Christus volgen. De kern van de zaak is, hebben we het Kruis opgenomen? Er is een volgorde in de roeping om een discipel van Jezus Christus te worden; eerst moeten we ons Kruis opnemen; pas dán mogen we Hem volgen. Dus niet: “volg Mij eerst en neem dan later je Kruis op.” Het Kruis is stap nummer één. Het opnemen van het Kruis is de basis van Christus volgen en het is niet iets waar we pas vele jaren later toe geroepen worden. Het zogenaamde “diepere Christelijke leven” is eigenlijk het normale Christelijke leven. Enig iets minder dan dat is abnormaal. Er is geen grotere diepte in het leven van een Christen dan wat God van het begin af aan van ons verwacht. Als we enigszins “dieper” worden, komt het alleen omdat we daarvoor heel oppervlakkig zijn geweest. We moeten ons Kruis opnemen en Jezus volgen.
Wanneer ik het Kruis opneem, toont dat niet alleen aan, dat ik bereid ben te sterven, maar dat ik in feite al dood ben. Het kruis is niet een theorie, maar werkelijkheid. Bereid zijn om te sterven is goed, maar echt sterven en dan weer leven is het beste wat er is. Vandaag mijn Kruis opnemen houdt in, dat ik vandaag mijn doodsvonnis aanvaar. Het is het begin van het einde van mijn leven. Het Kruis maakt mij niet alleen zwak, het doodt mij. Sommigen geloven dat het wel goed zit omdat zij bereid zijn te sterven voor hun geloof. Voor Jezus Christus is dit niet goed genoeg. Veel radicale activisten binden explosieven om hun middel en blazen onschuldige mensen en gebouwen op vanwege hun geloof. Ze zijn duidelijk misleid door een vals plichtsbesef – toch zijn zij meer aan hun religie toegewijd dan hun Christen tegenhangers aan hun Heer toegewijd zijn. Geloof is niet Christus volgen en dan sterven, maar sterven en dan volgen. De eisen van Christus overtreffen die van alle andere religies. Christus gebiedt ons te sterven en dan te volgen.
Sommigen zullen zeggen, “Ik ben bereid om te sterven nu dat ik volg.” De persoon die het Kruis kent zegt, “Ik ben klaar om te volgen nu dat ik gestorven ben.” Waarom is dit belangrijk? Omdat Jezus weet dat geen mens geschikt is om Hem te volgen totdat ze eerst gestorven zijn. Jezus, weet dat een mens niet echt kan leven totdat hij gestorven en weer tot leven opgewekt is . Daarom zegt Hij dat we onmiddellijk moeten sterven, opdat Hij ons door Zijn Inwonende Geest uit de dood kan opwekken en dadelijk op de goede weg zetten.
Een Algemene Ervaring
Wat is de ervaring van vele Christenen? Ze worden geleerd dadelijk bij de Heer te komen zoals ze zijn en toe te laten dat de Heer hen verlost. Daarna wordt hun gezegd de Bijbel te lezen, te bidden, de kerkdiensten bij te wonen, hun tienden te betalen en van Christus te getuigen. Tot hun verbazing is het heel moeilijk om de zonde af te leggen. Zelfs na jaren van trouwe activiteit zijn er velen, die met dezelfde zonden nog moeite hebben. Als ze wel in staat zijn door hun wilskracht en druk van anderen de uiterlijke zonden na te laten, lijken ze niet hun eigen innerlijke toestand te kunnen overwinnen. Hoogmoed, roddel, jaloezie, zelfgerechtigheid, intolerantie – vele heiligen strijden nog met deze dingen, zelfs jaren nadat ze de eerste keer de Heer begonnen te volgen, en zelfs nadat ze hun meer “fysieke” tekortkomingen nalieten. Als we echt goed kijken, zullen we zien dat deze overduidelijke “zonden van het vlees” toch nog aanwezig zijn. Dit vaak tegen hun wil in en ondanks vele pogingen om deze slechte verlangens af te leggen. Het lukt hun niet deze te overkomen. Hoewel er enkele positieve veranderingen zijn, gaat – kort gezegd – het Christelijke leven veelal op en neer. Er zijn een paar overwinningen tussen heel veel verslagenheden; het is een cyclus van proberen, falen, weer proberen, in een constante strijd tegen de zonde.
Als er “counseling” gezocht wordt, wordt de Christen die zich in deze situatie bevindt, basisch gezegd hun “lendenen weer eens te omgorden” en beter hun best te doen in hun pogingen tot bidden, Bijbellezen en kerkbijwoning. Ze worden aangemoedigd hun zonden te belijden en te blijven proberen. Een nieuw boek belooft hen het geheim van de Christelijke Levenswandel. En gretig lezen ze het boek en gebruiken de voorstellen een tijd lang met succes, maar weer eens biedt het geen permanente oplossing voor een chronische toestand. Misschien is het een nieuwe CD of een andere gemeente. Of een nieuwe leer wordt opnieuw benadrukt, hetzij geestelijke oorlogvoering, gebed of aanbidding. Als het vasten de oplossing moet bieden dan vasten ze, maar zonder langdurig resultaat. Ze horen misschien zelfs een boodschap over zelfverloochening en zeggen er amen op. Ze nemen zich voor te sterven en zichzelf alles te ontzeggen. Maar hoe meer ze sterven, hoe levendiger ze worden.
Dit was jaren lang mijn eigen ervaring. Ik bad de eerste keer tot de Heer toen ik acht was en trachtte het Christelijke leven uit te leven vanuit mijn eigen inspanning. Ik kan me herinneren, dat toen ik een jongen van dertien was, ik me voornam die dag naar school te gaan zonder de hele dag te zondigen. Je zou denken dat een zodanige taak redelijk eenvoudig zou zijn voor een jongen, maar ik ontdekte dat zelfs voordat de school begon, ik al zondigde! Mijn gedachten, mijn woorden, mijn handelingen veroordeelden mij. Aan het eind van de dag kon ik alleen maar bidden om vergeving en me voornemen het morgen beter te doen. Toch faalde ik weer. Net toen ik er zeker van was dat ik zou overwinnen, faalde ik weer – en het was nog niet eens 9 uur! Tegen de middagpauze had ik het opgegeven en ‘s avonds beleed ik mijn zonde weer en nam ik me weer voor het de volgende dag beter te doen. Door de jaren heen heb ik genoeg Christenen raad gegeven en met hen gebeden om te weten, dat mijn ervaring zeker niet ongewoon of uniek was, en dat het de algemene ervaring is van heiligen van alle leeftijden en achtergronden.
Wat is hier het probleem? Kort gezegd dit: we proberen te volgen voordat we gestorven zijn. Het is triest dat na vele jaren van dienstbaarheid de Heer ons weer terug moet roepen naar het Kruis, precies de plaats waar we hadden moeten beginnen. Hoewel we mensen moeten aanmoedigen bij de Heer te komen zoals ze zijn en ze de Heer moeten vertrouwen als hun Verlosser, moeten we ze ook leren de kosten te berekenen en het Kruis op te nemen: anders zijn ze Jezus niet waardig! God kan ons niet vullen totdat Hij ons leegt. Het Kruis is wat ons leeg giet opdat we volgeschonken kunnen worden. Jammer genoeg, resulteert de verlossing die tegenwoordig gepredikt wordt, niet in het sterven van die persoon, maar eerder in een soort “bezwijming”. Er is een extatische vreugde en de “bijna-dood ervaring” van zogenaamde overgave, maar het is niet de echte dood. De bekeerling verandert zijn gedrag een beetje en huilt een paar tranen, maar van buiten leeft hij nog. Het uiterlijke gedrag is misschien wat veranderd, maar hij is niet gestorven. Hij begint de Heer te volgen en vult zijn leven met geestelijke activiteit, maar zijn vele falen en tekortkomingen bewijzen dat er iets schort. Wat mist hij? Hij kent het Kruis slechts als iets waaraan Jezus voor hem gestorven is. Het Kruis is niet een beeld van zijn eigen sterven, maar van de dood van zijn Heer. Het wordt zelden of nooit gepresenteerd als iets anders; alleen als de weg van verlossing en vergeving van zonden. Er zijn weinig mensen, die beseffen dat het kruis opnemen dé manier is waarop we het Christelijk leven moeten binnenkomen en uitleven.
Christus Volgen Tegenover Het Kruis Opnemen
Moge God ons geestelijke visie geven om de menigte te zien, die vandaag de dag zegt Christus te volgen. Als we volgelingen uit deze menigte zouden halen en vragen of ze werkelijk de Heer volgen, zouden ze hoogstwaarschijnlijk ja zeggen. En indien we zouden vragen hoe ze weten dat ze de Heer volgen, zouden ze waarschijnlijk naar een tijdstip verwijzen, waarop ze het zondaarsgebed gebeden en Christus ontvangen hebben. Of ze zullen praten over de kerk die ze bijwonen, of hun kennis van geestelijke zaken of hun specifieke bediening. Het is interessant om te zien dat Christenen heel goed weten dat ze niet door werken gered kunnen worden, maar als je doorvraagt, spreken ze altijd van hun werken als bewijs dat ze de Heer volgen.
Natuurlijk willen we niemand ontmoedigen in de uitvoering van hun geestelijke plichten en activiteiten. Toch blijven we zeggen dat het mogelijk is Christus te volgen zonder Hem waard te zijn. Ik stel niet zo veel belang in het feit dat iemand de Schrift kan onderwijzen, een trouwe kerkganger is, getuigt tegenover vreemdelingen, kerken bouwt of op allerlei manieren “bewijzen” dat ze Christus volgen. Misschien is het heel bewonderenswaardig, ik wil alleen weten: heb jij je Kruis opgenomen? Ben je gestorven? Als je bereid bent naar het Kruis te gaan en te sterven, dan is er hoop voor je. Anders ben je gewoon de zoveelste religieuze persoon. Mensen zetten alles op alles om de Kruisdood te ontspringen. Waar nodig, zijn ze zelfs bereid een hele religieuze, morele, ethische en geestelijke levenswijze erop na te houden – zo lang het hen ten goede komt. Ze begrijpen niet dat Christus degenen, die Hem volgen, niet aanvaardt tenzij zij eerst hun Kruis hebben opgenomen.
Zelfs de term “wedergeboren” impliceert doodgaan, en opnieuw geboren worden. Heb je dat ook ondervonden of is dit gewoon een verbloemde manier van zeggen dat men “religieus wordt”? Sommigen beweren een wedergeboorte te hebben ondergaan, terwijl zij duidelijk nooit gestorven zijn! Ze hebben een beetje onderwijs gehad, een gebed opgezegd, hun leven een ietwat verbeterd en zelfs een paar goede daden gedaan. Maar enig iemand kan religieus worden en moreel met een schone lei beginnen. Wanneer je met zulke mensen spreekt, hoop je dat zij met de Heer in contact komen, maar je gaat er vandaan met het gevoel dat je met henzelf in contact gekomen bent en niet met de Heer die zij zeggen te vertegenwoordigen. Ze “leven”, en hun eigen leven is zo zichtbaar, dat je jezelf afvraagt of het Leven van Christus eigenlijk wel in hun bestaat. Er lijkt voor Jezus heel weinig plaats te zijn omdat de Eigen Ik zo stevig op de troon zit, zelfs temidden van een heleboel geestelijk werk en bediening. Dit verklaart waarom velen in alle eerlijkheid tegen de Heer zullen zeggen dat ze machtige werken in Zijn Naam hebben gedaan, en dat Hij dan alleen kan antwoorden, “Ga weg van Mij; Ik ken je niet.” Hoe is dit mogelijk?
Christus vraagt niet dat wij ons leven een beetje VERBETEREN, maar dat wij ons leven OPGEVEN. Dus gaat het er niet om of wij een van de menigte zijn, die Hem volgen, maar wel: heb jij het Kruis opgenomen? Want dit is het begin van het volgen van Christus.
Niet Ik, Maar Christus
Wat is het Christelijke leven? Het is ik in Christus en Christus in mij en door mij, Die doet wat ik zelf niet in staat ben te doen. “Met Christus ben ik gekruisigd: ikzelf leef niet meer, maar Christus leeft in mij. Mijn leven hier op aarde leef ik in het geloof in de Zoon van God (Galaten 2:20a).” Dit is het geheim van het Christelijke leven. Het is niet je lendenen omgorden en proberen beter je best te doen – het is beseffen dat we dat niet kunnen, dat we ermee moeten ophouden en vertrouwen, dat Hij doet wat wij niet kunnen doen. Ons probleem is dat we denken dat we het wèl KUNNEN. Hopelijk beseffen we dat we onszelf niet kunnen verlossen en dus de Heer ervoor vertrouwen moeten, maar bij alle andere dingen vragen we dat de Heer ons helpt het zelf te doen.
Bedenk eens hoe dwaas het is om de Heer te vragen, “Help mij alstublieft mijzelf te helpen. Ik zal heel hard werken en mijn best doen. Ik bid dat U mij de kracht hiervoor wilt geven. ” Als je iemand zo hoort bidden, dan zal je hopelijk aan hem of haar uitleggen dat hoewel ze waarschijnlijk met oprechtheid bidden, dit ook vanuit onwetendheid doen. Wij worden niet gered door het feit dat Christus ons helpt onszelf te redden, maar door te proberen om dat niet meer te doen en te vertrouwen op wat Hij doet, want wij kunnen het niet. Wanneer we eenmaal beseffen dat het door genade en niet door werken is, kunnen we alleen maar onze handen naar de hemel uit strekken en zeggen, “Heer Jezus, ik kan mezelf niet redden – ik vertrouw U daarvoor! Ik ontvang het geschenk van God! Dank U dat U mij gered hebt.” Gebed om hulp wordt dan lofprijs voor wat Hij al hééft gedaan.
Maar hoe gaat het dan verder? We proberen de leer van Christus met behulp van onze eigen menselijke kracht, wilskracht en voornemens in praktijk te brengen. Dit is niet het christendom; dit is religie. Jezus, is niet gekomen om ons alleen maar te vertellen of te laten zien hoe we moeten leven. Hij is gekomen om ons leven te zijn. Ik leef in een verbond met Hem en Hij leeft in een verbond met mij. De Leraar wordt één met de leerling. De Meester wordt één met de discipel. Waar worden de twee één? Bij het Kruis. Dit is precies wat er in Galaten 2:20 staat. Let op, het begint met, “Ik ben gekruisigd met Christus.” Mis dit alstublieft niet. We kunnen niet met Hem worden opgewekt tenzij we met Hem gekruisigd zijn. Ik sterf opdat Christus in mij kan leven. Ik aanvaard het Doodsvonnis opdat ik Zijn leven kan leven in plaats van dat van mij. Ik leef niet meer, maar Christus leeft in mij. Dit is de enige manier. Op enige ander manier is zo’n leven helemaal buiten mijn bereik.
Je moet weten, dat mijn ongeduld, ondankbaarheid, luiheid of trots niet de oorzaak zijn. Deze zijn slechts symptomen van het probleem. In het algemeen behandelt men symptomen en laat men het probleem buiten beschouwing. De oorzaak van de symptomen wordt niet onderzocht. Anders gezegd, we hakken een paar zieke bladeren van de boom, maar de boom zelf blijft bestaan. Het probleem zit niet in wat ik DOE, maar in wat ik BEN! Ik kan misschien mijn gedrag veranderen, maar ik kan niet veranderen wie ik ben. Echte vooruitgang komt pas als ik toegeef dat ik het probleem ben en ik God vraag de bijl aan de wortel te leggen! Dit was wat Johannes de Doper predikte: “De bijl ligt al aan de wortel van de boom; iedere boom die geen goede vrucht draagt, wordt omgehakt en in het vuur geworpen (Matteüs 3:10).” Jezus hanteert de bijl, want de wortel, de Eigen Ik, maakt mij zo vatbaar voor die verleidingen van de zonde. Het slechte fruit afplukken is zinloos. Zodra ik van een ding ontslagen raak, steken er drie nieuwe de kop op. Raak ik van die drie ontslagen, steken er tien nieuwe de kop op. Leg de bijl aan de wortel en het probleem is voorbij. Dood de zondaar en je bent tegelijk van het probleem van de zonde af. Mogen we gaan inzien dat de vijand niet ergens “daar buiten” ligt, maar hier binnenin ons. Zoals iemand eens zei, wij hebben de vijand gezien en hij is onszelf. Daarom wil het Kruis ons niet veranderen, maar transformeren door de dood en opstanding. God geneest ons door ons helemaal uit de berekening weg te nemen. Ons oude leven wordt afgesneden, nieuw Zaad begint wortel te schieten en geestelijke vrucht voort te brengen.
Hoe leven we het Christelijk Leven? Het begint met het Kruis opnemen. Dán en alleen dan kunnen we volgen, want wanneer wij ophouden met doen, begint Hij in ons te werken. We kunnen niet ons eigen leven behouden en ook Zijn leven hebben. Welk leven wil je? Je kunt niet Zijn leven krijgen en dat van jou ook behouden. Toch is dit wat velen willen. Ze willen naar de hemel maar ze willen ook op aarde vrij zijn om te doen en laten wat zij willen. Ze willen de zegeningen van God hebben, maar er niet te veel voor opofferen. Ze willen met Hem heersen, maar niet met Hem lijden. Ze willen Zijn Wil volgen, maar alleen wanneer het overeenkomt met hun wil. Zo niet, dan zul je getuige zijn van een geweldige strijd en vele tranen van zelfmedelijden. Ze ontvangen graag de boodschappen van kracht, zegen, eeuwig leven en geestelijke gaven; maar ze verwerpen de oproepen tot zelfverloochening, onderwerping, overgave en heiligmaking. Ze zien het Christelijke leven als een lopend buffet, waar ze mogen kiezen wat ze willen eten. Hun leven is strikt onder eigen beheer en Christus is er om te hen te assisteren wanneer het moeilijk wordt. Zo niet, dan doen ze waar ze zelf zin in hebben en volgen hun eigen gedachten, zich een gemakkelijke weg banend ergens in de buurt van, maar niet precies op de Smalle Weg. Dit verklaart de vele verslagenheden en falen in hun strijd om goede Christenen te zijn.
Zie in dat Christus niet gekomen is om je te helpen een beter mens te zijn, maar om jou zo zwak te maken dat je er ziek van wordt om steeds je eigen weg in te slaan; dat je alleen maar op Hem leert vertrouwen en te doen wat je eindelijk beseft zelf niet te kunnen. Het geeft niet of “wat we zelf niet kunnen” onze eigen verlossing, ons humeur bewaren, met anderen opschieten, onze kinderen grootbrengen, of lust overwinnen, is. De weg is voor alles hetzelfde. Na heel veel pogingen en falen, beseffen we dat uiteindelijk en beginnen we op de genade van God te vertrouwen, zodat Hij kan doen wat wij zelf niet kunnen. Net zoals verlossing door geloof in genade komt en niet door onszelf, slaat dit ook op het uitleven van het Christelijke leven. Het verschil tussen een verslagen Christen en een overwinnende Christen is gewoon dit: de eerste leeft vanuit eigen kracht en vraagt om hulp van God en legt dan later, bijna als nabeschouwing zijn leven af, terwijl de tweede erop vertrouwt, dat Christus te allen tijde zijn plaats inneemt. Door het Kruis volbrengt God de taak om ons Eigen Ik uit de weg te ruimen. Dan zeggen we eindelijk, “Niet ik, maar Christus.”
Wij geven ons leven over opdat we Zijn Leven mogen ontvangen. We leven het Christelijke leven net zoals we het zijn binnengegaan – door toe te geven, dat we zelf tot niets in staat zijn en te vertrouwen, dat Hij het door ons heen doet. In de eerste instantie gaat het om onze verlossing. Daarna gaat het voor de rest van ons leven om in het dagelijkse leven onze verlossing te bewerken. Er is een wereld van verschil tussen Christus vragen mij te helpen doen, en het vragen dat Hij het door mij heen doet. Het verschil is succes of falen, overwinning of verslagenheid. Hoe beleven de meeste Christenen hun geloof? Ze beginnen met genade, maar dan vervallen ze al gauw in werken. Ze zien Christus als Iemand die hen helpt te leven, in plaats van Christus als hun leven te zien. Ze zijn niet gestorven en hoe harder ze proberen, hoe meer gefrustreerd ze zich voelen. Wanneer we uiteindelijk beseffen dat we worden opgeroepen het Kruis op ons te nemen voordat we beginnen te volgen, hoe meer we de wijsheid van God zien. God laat ons van het begin af aan duidelijk zien, dat wij nooit en te nimmer God kunnen behagen door wie wij zijn. Alleen Jezus Christus kan God behagen. Wij kunnen het gewoonweg niet. Ik ben alleen geschikt voor de dood. Daarom zal ik niet alleen Zijn dood aan het Kruis aanvaarden als middel om met mijn verleden en heden af te rekenen, maar ik zal ook mijn eigen Kruis opnemen en sterven, opdat Hij door mij heen in het heden mag leven. Dan ben ik ook God welgevallig in elke situatie. Door niet mijn leven, maar alleen Zijn Leven te leiden, is mijn Opstanding.
Dagelijks Het Kruis Opnemen
“Tegen allen zei Hij [Jezus]: ‘Wie achter Mij aan wil komen, moet zichzelf verloochenen en dagelijks zijn kruis op zich nemen en Mij volgen (Lucas 9:23).” We hebben al eerder gezegd dat het Kruis het middel is waardoor we het Christelijke leven binnengaan en ook uitleven. De meeste Christenen begrijpen wel hoe we binnengaan door het Kruis. Dat wil zeggen, we weten dat de dood van Jezus aan het kruis, het uitgieten van Zijn bloed, ons verlost heeft van dood zijn in onze zonden. Het volbracht het vonnis dat God tegen ons had en opende de deur naar gemeenschap met onze hemelse Vader.
Deze kennis is voldoende voor onze verlossing, maar als we het werk van het Kruis alleen maar kennen in verband met wat Jezus gedaan heeft, zullen we niet in staat zijn het Christelijke leven op zinvolle wijze uit te leven. Hoewel we vergeven zijn, zullen we ontdekken dat we niet in staat zijn de zonden, die we misschien net beleden hebben, na te laten. Het valt op dat Christus mensen opriep HUN Kruis als individu op te nemen en Hem te volgen. Zelfs voordat Hij fysiek Zijn Kruis opnam en voor onze zonden stierf, beval Hij ons, ons eigen Kruis te dragen als een voorvereiste om Hem te volgen. Bovendien vertelt Hij ons dat dit niet een eens-en-voor-altijd transactie is. Jezus stierf één maal voor onze zonden en er is geen ander offer nodig. God vraagt Hem niet Zijn Kruis op te nemen en dagelijks voor onze zonden te sterven, maar tegen ons zegt Hij wel dat wij dagelijks ons Kruis op moeten nemen en Hem volgen. Waarom dan?
Ons schriftgedeelte uit Lucas geeft ons een aanwijzing, die niet in Matteüs staat. We hebben ons gericht op eerst het Kruis opnemen en dan Jezus volgen. Laten we het nu even hebben over de aanloop tot het Kruis opnemen:”laat hem zichzelf verloochenen.” Op zich betekent het fysieke kruis niets. De Romeinse prefect, Pontius Pilatus, die Jezus ter dood veroordeelde, was niet de enige die verantwoordelijk was voor de dood van duizenden criminelen aan houten kruizen. Indien iemand door het bovenstaande denkt, dat er naar onze mening kracht zit in een houten balk met een kruisbalk, dan missen ze het punt waarom het gaat. Het Kruis is een principe, een filosofie, een standaard, een symbool van zelfverloochening. Wanneer we het hebben over de dood van Christus aan het fysieke kruis, schrijven we het woord “kruis” niet met een hoofdletter. Het is gewoon een instrument van de dood en het was een eens-en-voor-altijd gebeuren, God zij dank. Maar wanneer we het hebben over het Kruis als oproep voor zelfverloochening en discipelschap, geven we “Kruis” wel een hoofdletter, omdat het meer is dan een wijze van executie. Het gaat dan om de dagelijkse houding van de Eigen Ik afleggen, ons leven overgeven in de Handen van Een Ander, en onszelf overleveren om aan onze eigen wil te sterven opdat we Zijn Wil kunnen volgen.
Maar er is meer. Begrijp alstublieft heel goed dat het Kruis veel meer is dan dood; het is ook opstanding. Dit is het unieke van het Kruis waartoe wij geroepen worden. Het fysieke kruis eindigde altijd in de dood voor de slachtoffers; Jezus, Christus was hierop de enige uitzondering. Voor ons ook is het principe van het Kruis dood en leven, begrafenis en opstanding. God wil ons niet uit de weg ruimen of ons bestaan beëindigen. Nee, nee, nee, duizend keer nee! Alles dat aan het Kruis gespijkerd wordt, zal later tot Opstanding worden gebracht! Zei Jezus niet, dat als we ons leven verliezen, we het zullen winnen? Zei Jezus niet, dat als de graankorrel in de aarde valt en sterft het veel vrucht zal voortbrengen? Halleluja! Dit is de heerlijkheid van het Kruis! Er is niets heerlijks aan sterven als een hond en ophouden te bestaan. Nee, wij hebben iets heerlijkers dan dit als voorland. Het Kruis is niet alleen het einde van mij, maar het begin van mij – een nieuw mens, een wedergeboren ik, een opnieuw geschapen ik! Toch is het niet ik, maar Christus! Ik kan niet volkomen voor God leven totdat ik volkomen aan mijzelf sterf. Dan is het leven, dat ik ontvang het echte, opgestane leven. Vrienden, als we eenmaal de dood overwonnen hebben en zijn opgestaan, kunnen we niet opnieuw sterven! De dood heeft geen macht meer over ons!
Daarom is het zo belangrijk onszelf te verloochenen, DAGELIJKS ons Kruis op te nemen en Jezus te volgen. Stel je eens voor, dat een doktor aan je vraagt,”Leeft U?” Hoe zou je antwoorden? De vraag van leven en dood is toepasselijk op jouw huidige toestand, niet je vroegere ervaring. Met andere woorden, je zegt niet dat je leeft omdat je dertig jaar geleden geboren bent of omdat je vorige week jarig was. Dit zijn slechts historische feiten, die niet hoeven te betekenen dat je VANDAAG gezond bent. Als je hoort van iemand die gestorven is, kun je misschien opmerken dat ze de vorige dag er nog goed uitzag. Niettemin, is ze vandaag dood. Het leven is een dagelijkse toestand, niet een historische.
Precies zo is een vraag naar mijn geestelijk leven een zaak van hoe mijn toestand vandaag is, niet vijf, tien, twintig of vijftig jaar geleden. Aangezien dit het geval is, is het niet genoeg alleen in het begin het Kruis op te nemen. Om vandaag te kunnen leven, moeten wij Zijn Leven vandaag hebben; en om Zijn Leven op dagelijkse basis te kunnen ervaren, moeten wij Zijn Dood dagelijks ervaren. Na vele jaren als een Christen kunnen we misschien glimlachen, zingen, liefdevol lijken, heel betrokken zijn bij geestelijk werk en toch maar weinig Leven, vitaliteit, of frisheid van geest bezitten. We hoeven alleen maar onze mond open te doen, of mensen met onderscheidingsvermogen zullen al gauw proeven of we Leven of Dood voortbrengen. We kunnen woord voor woord herhalen wat we de vorige week gezegd hebben, maar als we vandaag het Leven niet hebben aangeraakt, dan prevelen we maar wat geestelijke uitdrukkingen. Misschien horen we een preek en raken het Leven van de Heer in een broeder of zuster die het deelt. Dan nemen we het mee naar huis en geven het door aan broeders en zusters met dezelfde woorden en illustraties zonder Leven bij de toehoorders te brengen. Waarom? Het was geleend Leven, geen echt ingaan tot Christus en van Hem ontvangen. De woorden zijn misschien wel goed, maar zonder Leven zijn geleende woorden zelfs van weinig waarde.
Christus vergeleek Zijn vlees met het hemelse brood, het manna, dat dagelijks viel en de Hebreeën voedde gedurende hun exodus uit Egypte en daarna tijdens hun dwalen in de woestijn. Elke dag werd er een nieuwe reis ondernomen om verse manna te halen. Alles dat bij de zonsondergang niet was opgegeten, veranderde in wormen vóór de zonsopgang. We zijn dankbaar voor de menigte die de goedheid van de Heer heeft mogen proeven, maar het gaat er niet om, of we de Heer geproefd hebben, maar of wij dagelijks van Hem eten. Is dit jouw ervaring? Onze Heer werd geboren in kleine plaats, Beth-Lehem geheten, dat betekent, “Broodhuis”. Christus leerde ons bidden: “Geef ons vandaag ons dagelijks brood.” Dag in, dag uit, eten wij Zijn vlees en drinken wij Zijn bloed. Dit spreekt van Leven en dagelijkse communie. Wat ook onze voorafgaande geschiedenis en wandel met God is geweest, alles hangt af van het nu en vandaag. Ononderbroken gemeenschap; voortdurende communie en het één zijn met God moet onderhouden worden; inwoning is een handeling in de tegenwoordige tijd.
Hoe onderhouden we het Leven van de Heer in ons? Wat is de getuigenis van de apostel Paulus,”Maar wij zijn slechts een aarden pot voor deze schat; het moet duidelijk zijn, dat onze overweldigende kracht niet van onszelf af komt, maar van God. We worden aan alle kanten belaagd, maar raken niet in het nauw. We worden aan het twijfelen gebracht, maar raken niet vertwijfeld. We worden vervolgd, maar worden niet in de steek gelaten. We worden geveld, maar gaan niet te gronde. We dragen in ons bestaan altijd het sterven van Jezus met ons mee, opdat ook het leven van Jezus in ons zichtbaar wordt. Wij levenden worden altijd omwille van Jezus aan de dood prijsgegeven, opdat in ons sterfelijke bestaan ook het leven van Jezus zichtbaar wordt. Zo is in ons de dood werkzaam, en in u het leven (II Korintiërs 4:7-12).” Ergens anders, zegt hij, “Elke dag sterf ik opnieuw (I Korintiërs 15:31).” Dit is wat dagelijks het Kruis opnemen inhoudt. We verlangen dagelijks naar het leven van de Heer, dus moet Zijn Dood dagelijks in ons werkzaam zijn. Er is geen opstanding zonder de kruisiging.
Het antwoord op de vraag waarom er zo weinig kracht en waarachtige geestelijke vrucht is, is eenvoudig: ze verlangen het Leven van de Heer, maar niet Zijn Dood. Ze verlangen een dagelijkse uitstorting van het Leven van de Heer, maar verachten het vooruitzicht van dagelijks deel uitmaken van Zijn Sterven. Waarom zetten wij ons ertoe dit in alle diepte te verkondigen? Waarom blijven we dit punt zo vaak herhalen? Opdat de heiligen van de Heer goed onderwezen mogen worden in een overwinnend leven, een gezegend leven, wandelen in kracht, de vijand overwinnen en tot hun volle potentieel leven. Daarentegen weet de meerderheid van Christenen bijna niets af van zelfverloochening, hun Kruis dragen, zich op hun zwakheid beroemen, blijdschap ten tijde van verdrukking, winnen door te verliezen, verkrijgen door af te staan, werken door te rusten, het bittere zowel als het lieflijke als geschenken van God aanvaarden, hardheid doorstaan en lijden aanvaarden. God verlangt ernaar ons te vermeerderen en te vergroten; daarom roept Hij ons op terug te komen bij het Kruis en helemaal opnieuw te beginnen.
Christus zegt dat we moeten sterven opdat we kunnen leven; we moeten eerst het Kruis opnemen voordat we het volgen van Jezus waardig zijn. Dit is de roeping van het Kruis. Wie neemt het aan?

The post De Roeping van Het Kruis appeared first on The School of Christ.

De Verborgen Wijsheid

Chip Brogden — Fri, 04 Nov 2011 10:27:38 +0000

door Chip Brogden
(Vertaald door Bibi Godschalk)
“Waar wij over spreken is Gods verborgen en geheime wijsheid, een wijsheid waarover God vóór alle tijden besloten heeft dat wij door haar zouden delen in Zijn luister.” ( 1 Kor. 2:7a)
Stress, depressie, frustratie en verwarring zijn grotendeels het gevolg van onvervulde verwachtingen. Wij verwachten dat dingen op een zekere manier zouden moeten gebeuren. Wij hebben een bepaald idee hoe wij denken dat dingen gebeuren moeten (maar waar komen die ideeën vandaan?) Als dingen anders lopen dan wat wij verwachten, hebben we de neiging gefrustreerd, boos of ontsteld te raken. Hoe groter het verschil tussen wat we verwachten en wat we meemaken, des te groter ons ongemak. Dit laat ons zien dat moeite niet ligt in wat we meemaken, maar in wat we verwachten mee te maken.
De Heer Jezus is de meest onbegrepen Persoon die er is. Miljoenen mensen verwachten iets dat Hij niet bereid is te verschaffen, en toch biedt Hij iedereen iets dat zij niet verwachten – of willen ontvangen. Zo schijnt de Heer te werken. Een vluchtige tocht door de Evangeliën laat ons zien hoe weinig de mensen Hem begrepen. Zelfs zijn eigen discipelen hadden er moeite mee. Hij zou hen veel meer hebben willen vertellen, maar zij konden het niet aan ( zie Joh. 16:12). Het leek wel alsof zij in een dikke mist rondliepen. Jezus, spreekt of handelt nooit op een manier die wij verwachten. Daarom wordt Hij niet begrepen, en wordt Hij vaak verworpen.
Hij wordt vandaag de dag niet beter begrepen dan toen. Zelfs al hebben wij het voordeel van een geschreven document over Zijn leven op aarde, de handelingen van de Kerk van weleer, de brieven van de apostelen, en de hele Oud Testamentische geschiedenis, profetie en leer om Hem te kennen, blijft Jezus steeds een mysterie. Wij lopen nog steeds in een dikke mist rond. Hoe weet ik dit? Omdat zo veel serieuze gelovigen nog steeds gefrustreerd, boos, ontsteld, verward of depressief zijn in hun wandel met de Heer. Zij begrijpen niet wat God in hun leven aan het doen is. En niemand lijkt hen te kunnen helpen.
Paulus omschrijft het als “de verborgen wijsheid.” Wat is wijsheid? Op zichzelf gezien, is wijsheid het vermogen om alles te kunnen zien vanuit God’s perspectief, want “de Heer ziet niet als de mens ziet; want een mens ziet slechts het uiterlijke, maar de Heer ziet het hart” (1 Samuel 16:7b). Het is niet mogelijk vanuit ons eigen standpunt dingen te begrijpen. Wij moeten ons aardse, natuurlijke, menselijke wereldje achter laten en tot de hoogte van Christus komen, binnenin het hemelse, opdat wij kunnen gaan zien zoals Hij ziet (lees Éfeze 2:6). Dus wat betekent het als Paulus zegt dat deze wijsheid verborgen is? Het betekent dat deze wijsheid niet voor de hand ligt. Zij ligt niet voor het oprapen. Zij is zo gecamoufleerd dat we haar direct onder ogen kunnen hebben, maar haar toch niet kunnen zien omdat wij de wijsheid niet kunnen herkennen.. Wij KUNNEN haar zien, en wij KUNNEN van haar afweten, maar wij moeten haar echt zoeken, omdat zij zich schuil houdt.
Zeggen wij dus dat het niet mogelijk is de Heer te kennen? Nee, maar wij zeggen wel dat wij de Heer onmogelijk kunnen kennen terwijl wij ons aan een aards perspectief vastklampen. Er is wijsheid die van boven komt, en er is wijsheid die aards is (zie Jacobus 3:15-17). Volgens de Schrift zijn de twee absoluut onverenigbaar. Wij kunnen niet op allebei tegelijkertijd vertrouwen, omdat zij elkanders tegenpool zijn.
Een bijzonder voorbeeld van verborgen wijsheid is te vinden in Lukas 10:21: “Op dat moment begon Hij vervuld van de Heilige Geest te juichen en zei: ‘Ik loof U, Vader, Heer van hemel en aarde omdat U deze dingen voor wijzen en verstandigen hebt verborgen, maar ze aan eenvoudige mensen hebt onthuld. Ja, Vader, zo heeft U het gewild.'”Jezus gebruikt gelijkenissen wanneer Hij met de schare praat, maar aan Zijn discipelen legt Hij dingen uit (zie Markus 4:34). Maar heel vaak “begrepen zij Hem niet …” het was verborgen voor hen, en zij zagen het niet.” ( zie Lukas 9:45 e.v.).
De verborgen wijsheid wordt wel openbaar, maar niet voor diegene die wijs naar eigen inzicht is. Zij wordt niet gevonden door studie, overdenking, of hersengymnastiek. Zij is de openbaring van de Vader. De Vader Die haar aan kindertjes openbaart, is ook de Vader die haar verbergt voor de (zogenaamde) “wijzen”. Ieder kind van God zou iets van deze verborgen wijsheid af moeten weten. En als wij het niet weten, dan moeten wij de Vader vragen haar aan ons te openbaren. Het ligt in Zijn aard om dat te doen.
“Hoe onuitputtelijk zijn Gods rijkdom, wijsheid en kennis, hoe ondoorgrondelijk Zijn oordelen en hoe onbegrijpelijk Zijn wegen!” (Rom. 11:33) Dit verhoedt dat wij te dogmatisch worden en te zeker van onszelf. De dag zal komen wanneer we inzien dat zij meer is dan we kunnen bevatten! Als wij de Heer Jezus kunnen beschrijven, hebben wij Hem te klein gemaakt. Hem kennen, is beseffen hoe weinig wij van Hem af weten. Terwijl de Heer Zich voortdurend openbaart, ontdekken wij een diepte en een hoogte die ons verstand te boven gaat. De verborgen wijsheid leert ons dingen beschouwen vanuit het perspectief van de Hemelse Mens. Laten wij daarom naar enkele voorbeelden van verborgen wijsheid kijken.
LEVEN VANUIT DE DOOD
“Wie niet zijn kruis op zich neemt en Mij volgt, is Mij niet waard. Wie zijn leven probeert te behouden zal het verliezen, maar wie zijn leven verliest omwille van Mij, die zal het behouden.” (Matteüs. 10:38,39).
Dit is misschien wel het fundament van de Verborgen Wijsheid. Volgens ons eigen denken behoren wij ons leven te beschermen en te koesteren. Natuurlijk is dit gedeeltelijk waar. De Heer verwacht niet dat wij met zelfdodingplannen rondlopen en domme dingen doen. Maar wat Hij voor ons in petto heeft is veel meer dan allen ons fysieke leven.
“Mijn leven” ben “ik”, of de eigen “Zelf”. Wij beseffen niet hoe sterk deze Zelf is. Zelfredzaamheid, zelfvertrouwen, zelfbewustheid – al deze dingen zullen zich opwerpen en zich tegen de Heer verzetten. Pas als wij ons leven verliezen door ons kruis op te nemen (Lukas 9:23 e.v.) en het kruis zijn werk in ons gedaan heeft, wordt zelfredzaamheid – vertrouwen op de Heer, zelfvertrouwen – geloof in de Heer, en zelfbewustheid – hoop op God. En dat is nog maar het begin. Het einddoel is “niet ik, maar Christus” (Gal. 2:20 e.v.).
Dus de Verborgen Wijsheid leert ons; als wij iets willen hebben, moeten wij eerst alles opgeven. Als wij eerst proberen te winnen, dan verliezen wij alles. Volgens hemelse economie staat Zelf plus Iets gelijk aan Niets, maar Christus plus Niets staat gelijk aan Alles. Hoeveel Christenen trachten niet iets aan hun wandel toe te voegen: meer liefde, meer kracht, nieuwe zalving, gaven, profetische woorden, enz? Maar zij hebben nog nooit hun eigen leven afgelegd. Zij hebben nog nooit het Kruis opgenomen. Dus alles dat ze wel ontvangen, verhoogt “Zelf” en vermindert Christus, en wat uiterlijk op gewin lijkt, is eigenlijk, geestelijk gezien, verlies.
“Hij moet groter worden en ik kleiner.” (Joh. 3:30). Dit is de weg naar volheid, hoewel deze haaks staat op alles dat wij denken. In feite kan men zeggen dat onze grootste frustratie voortkomt uit het niet willen geloven dat wij moeten verminderen. Daarom zijn sommige mensen na vijf, tien of twintig jaar van God’s sturing nog net zo ongebroken als voorheen. Voordat Jim Elliot als martelaar stierf schreef hij: “Hij is wijs die afstaat wat hij niet kan behouden om te winnen wat hij niet kan verliezen.” Denk hier eens over na. Het is beter dit vroeger in je hart te sluiten dan later.
WIJSHEID VANUIT DWAASHEID
“Laat niemand zichzelf bedriegen. Wanneer iemand van u denkt dat hij in deze wereld wijs is, moet hij eerst dwaas worden; dan pas kan hij wijs worden. Wat namelijk in deze wereld wijsheid is, is dwaasheid bij God, want er staat geschreven: ‘Hij vangt de wijzen in hun eigen sluwheid.'” (1 Kor.3:18,19)
De mens hecht veel waarde aan opleiding, onderwijs, leren en kennis. Deze dingen mogen wel hun plaats hebben, maar zij betekenen niets op geestelijk vlak. In feite, wanneer de Geest van God ons de Verborgen Wijsheid begint te geven, ontdekken wij dat die haaks staat op de wijsheid van de wereld. Om te kunnen zien zoals Hij ziet, moeten wij bereid zijn het onbekende in ons hart te sluiten.
Paulus waarschuwt ons dat er in de laatste dagen gevaarlijke tijden zullen komen. Hij vertelt ons hoe er mensen zijn die steeds maar blijven leren – zonder dat zij ooit tot de volle kennis (epignosis) van de Waarheid komen (II Tim. 3:7). Er is geen gebrek aan onderwijs en leer, geen gebrek aan Bijbelonderwijzers en Bijbelstudie, maar er is een gebrek aan zelfbeleefde/zelf ondervonden Waarheid. Mensen hebben de waarheid onder ogen als een “ding”, in plaats van de Waarheid als een Mens. Dit laat ons zien dat het vergaren van kennis niet het bevatten van de Waarheid waarborgt. De mensen van Berea en de Farizeeërs onderzochten beiden de schriften, maar de Farizeeërs hielden er een doctrine aan over, en de mensen van Berea, een Mens! (vergelijk Hand. 17:10-12 met Joh. 5:38-40) het verschil is niet te meten.
“Maar wat in de ogen van de wereld dwaas is, heeft God uitgekozen om de wijzen te beschamen.” (I Kor. 1:27a) Het woord ‘beschamen’ betekent – tot schande maken. De Heer wil de wijsheid van deze wereld tot schande maken en vernederen. Hoe doet Hij dit? Door te kiezen wat dwaas lijkt. Hij zal jouw eigen wijsheid verwarren door je te laten denken dat je het allemaal op een rijtje hebt, en dan iets heel onverwachts doen. Ten einde raad, slaan wij onze handen ineen en roepen: “Heer, wat weten wij nou eigenlijk? Openbaar Uzelf aan ons!
Daarom schroomt Paulus niet om te belijden “dat niet velen, die naar menselijke maatstaven wijs waren” gekozen worden. (I Kor. 1:27a), Sommige zien dit als nadeel, Paulus ziet het als voordeel. In feite vindt hij de hemelse wijsheid zo belangrijk, dat hij ons aanraadt dwaas te worden, Zodat wij haar ontvangen mogen. Hijzelf beschouwt zijn uitgebreide opleiding en instructie in het Jood zijn als “mest” omdat hij “Christus wil winnen” (zie Filippenzen 3). Natuurlijk, zijn degenen, die te vol zijn van Zelf te hoogmoedig om dwaas te lijken, en zullen zij dit advies in de wind gooien. Maar het is wel de weg van de Verborgen Wijsheid….
KRACHT VANUIT ZWAKTE
“Maar Hij zei: Je hebt niet meer dan Mijn genade nodig, want kracht wordt zichtbaar in zwakheid. Dus laat mij veel liever voorstaan op mijn zwakheid, zodat de kracht van Christus in mij zichtbaar wordt. Omdat Christus mij kracht schenkt, schep ik vreugde in mijn zwakheid: in beledigingen, nood, vervolging en ellende. In mijn zwakheid ben ik sterk.” (II Kor. 12:9-10). Hier is nog een grondbeginsel van de Verborgen Wijsheid – Kracht uit Zwakheid. De meeste Christenen zien zwakheid als zwakheid. Hun meeste gebeden gaan over het veranderen van hun omstandigheden. Paulus bad vroeger zo, maar niet meer: nu ziet hij zwakheid als kracht. Natuurlijk, druist dit tegen het denken van de natuurlijke mens in, maar Paulus geeft ons een eenvoudige uitleg. Drie keer vraagt de apostel de Heer om zijn “doorn in het vlees” weg te nemen. Het is onzin om een zoektocht te houden naar wat die “doorn” nou precies was. Wat het ook was, het was een zwakheid, iets dat deze begaafde apostel verafschuwde, iets waar hij van af wilde. Hij ging er over bidden. Tot drie keer toe vraagt hij de Heer het te verwijderen, maar de Heer deed niet wat Paulus van Hem vroeg. In plaats daarvan zei Hij, “Mijn Genade is genoeg, en Mijn Kracht word volmaakt in jouw zwakte.” Nu gaat Paulus naar het andere uiteinde en verheugt zich in de dingen die hem zwak maken. Dit is de echte Verborgen Wijsheid; en ik twijfel of er één op de duizend Christenen is die hier het voorbeeld van Paulus wil volgen. De meeste van ons worden boos, onthutst, gefrustreerd, nukkig, terneergedrukt en radeloos als wij deze “doornen” tegenkomen. Maar daarom is Paulus een apostel en wij niet. Hierin ligt het geheim: wanneer ik te zwak ben om iets te doen, dan doet de Kracht van God door mij heen, datgene waartoe ik zelf niet in staat ben . Het Kruis wil jou zwak houden zodat Christus alles voor jou moet doen. Dus, zegt Paulus “ik kan alles doen, door Christus die mij kracht geeft” (Filippenzen 4:13). Dit, ongeacht de “doorn” die er nog steeds zit!
Nu staat er niet dat Paulus zichzelf expres zwak maakte. Wij hoeven niet naar zwakheden, ziekten, moeite, verzoekingen enz. op zoek te gaan. Die hebben we al. De sleutel ligt in hoe wij hen benaderen. Wij kunnen er zelf tegen vechten, of wij kunnen ze aanvaarden. Paulus laat ons zien dat het niet altijd God’s bedoeling is ons Van het vuur te redden. Heel vaak worden wij geroepen DOOR het vuur te lopen, zonder enige andere zekerheid dan dat “Zijn genade genoeg voor ons is”. In het vuur leren wij dat Genade een Mens is, net als dat Overwinning een Mens is. Verlossing van zwakte is één; maar Genade tegenkomen in mijn zwakte is héél iets anders.
DE GROOTSTE WORDEN DOOR DE MINSTE TE ZIJN
” … en wie van jullie de eerste wil zijn, zal ieders dienaar moeten zijn, want ook de Mensenzoon is niet gekomen om gediend te worden, maar om te dienen, en Zijn leven te geven als losgeld voor velen.” (Markus 10:44; Lukas 14:11)
Tot dusver hebben wij kunnen zien hoe de Verborgen Wijsheid zich manifesteert in leven vanuit de dood, wijsheid vanuit dwaasheid, en kracht vanuit zwakte. En zo wordt Zelf weer een genadeslag toegediend. Volgens ons eigen denken, moeten wij van alles doen om de eerste en belangrijkste te zijn en een naam voor onszelf te maken. Maar Jezus staat erop de hoogmoedige te vernederen en genade aan de nederige te geven.
Een bekende musicus werd uitgenodigd om bij een kerk een concert te geven. Hij kwam op de afgesproken dag, maar toen hij moest optreden was hij spoorloos. Uiteindelijk vonden ze hem aan de afwas. Ze waren geschokt en vroegen hem waarom hij niet op het verhoog stond. De broeder antwoordde: “Er wordt niet gewedijverd om de minste plaats.”
Als wij aan een koning denken, hebben wij meestal het beeld van een mens die met een hooghartige houding gezag uitoefent over zijn onderdanen. Of men die “koning” voorganger, dominee, paus, profeet, kerkraadslid, of wat dan ook noemt, wij zijn geneigd hun als “gezag” te beschouwen. Dan mag je er zeker van zijn dat dit gezag niet de Heer Jezus, noch de Kerk die Hij bouwt, vertegenwoordigt ongeacht wat deze zichzelf noemen moge, want het staaft niet met de inherente natuur van Jezus. Het ware gezag wordt niet in titels en rangen gevonden. Jezus, de Koning der Koningen, laat ons zien dat het echte gezag dienstbaar is, niet heersend. In Psalm 72 kunnen wij lezen wat een ware koning is – iemand die de mens dient, die voor de armen zorgt en de weerloze beschermt.
Wij worden voorbereid op een koninkrijk. Maar onze voorbereiding is niet op hoe wij een kroon moeten dragen, of hoe wij in een mooi kleed met een scepter moeten lopen. Er is een lied dat zegt: “Hij heeft mij zo laag gebracht/Opdat ik weten mag/Hoe om de hoogte te bestijgen”. Willen wij hogerop komen in het Koninkrijk van God, dan moeten wij lager gaan. Dat is de Verborgen Wijsheid…
RIJKDOM EN VOORSPOED DOOR ARM TE ZIJN
“…we hebben verdriet maar toch zijn we altijd verheugd, we zijn arm maar toch maken we velen rijk, we bezitten niets maar toch hebben we alles.” (II Kor. 6:10)
Hoe kan een arme velen mensen rijk maken? Het natuurlijke denken kan het niet bevatten, maar de Verborgen Wijsheid leert ons dat de ware maatstaf van rijkdom niet in vele bezittingen gevonden kan worden. ( Lukas 12: 15 ). Op het eerste gezicht lijkt het of Paulus, die “het verlies van alle dingen” heeft meegemaakt, een mislukkeling is.
Aan de gemeente in Smyrna, zegt Jezus, “Ik ken uw armoede, toch bent u rijk”. Aan de gemeente in Laodicea, zegt Jezus, “U zegt rijk te zijn en niets nodig te hebben, maar u bent ellendig, jammerlijk, arm, blind en naakt (zie Openbaring 2:9 en ook 3:17). De gemeente die niets had, was rijk, en degene die alles had, was arm. Wat zou u liever zijn: Smyrna of Laodicea? Jammer genoeg zijn er volop Christenen die zegen met materiele welvaart vergelijken. Zij beoordelen het succes van hun kerk of bediening met aantallen en cijfers. Is dit niet de geest van Laodicea?
Wanneer wij naar Smyrna kijken, zien wij twee thema’s: beproeving en opstanding. Hier ook weer het principe van leven vanuit de dood. Aan de buitenkant kan Smyrna niet wedijveren met Laodicea. Maar hun naam komt van het woord “mirre”, de zalvende olie. Dus zien wij dat de vreugdeolie gevonden kan worden in beproeving, en niet in de makkelijke tijden. Smyrna is het beeld van de welriekende wierook die vanuit beproeving opstijgt. Laodicea had geen beproeving – maar ook geen parfum. Ik zeg vaak dat velen naar apostolische openbaring verlangen, maar er zijn er maar weinig, die apostolische vervolging willen. En toch kan je het ene niet zonder het andere ontvangen.
“Zalig zijn de arme van geest, want het Koninkrijk van God is van hen” ( Matth. 5:3). “Arm van geest” betekent hier geestelijk failliet zijn. In het Koninkrijk van Christus winnen wij door te verliezen. Wanneer wij zelf leeg zijn, worden wij gevuld. Het maakt niet uit hoeveel geld je hebt, maar in welke mate geld JOU bezit. De mensen rennen achter allerlei dingen aan, en zijn bezorgd over ‘vele dingen’ (zie Matth.6:32). Er is echter maar EEN DING nodig (Lukas 10:42a). Ga niet meer verscheidenheid aanbrengen, houd je leven eenvoudig! Als wij de wegen van de wereld achter ons laten, wordt Christus ons erfdeel, ons Alles in Alles, en dan hebben wij die Schat in de Hemel, een Koninkrijk zonder einde…
DE VERBORGEN WIJSHEID WORDT DOOR DOOD EN OPSTANDING OPENBAAR
“Hoe onuitputtelijk zijn Gods rijkdom, wijsheid en kennis, hoe ondoorgrondelijk Zijn oordelen en hoe onbegrijpelijk Zijn wegen.” (Romans 11:33).
We hebben slechts de oppervlakte van de Verborgen Wijsheid kunnen onthullen, maar nu is er een goed fundament om op verder te bouwen. Wij hebben geleerd dat als wij ons leven behouden willen, wij het moeten verliezen. Om wijs te worden moeten we dwaas zijn. Om sterk te worden, zwak, en om eer te ontvangen moeten we onszelf vernederen. Om rijk te zijn moeten we arm worden. Maar waarom dan?
We zouden moeten zien dat alle negatieve begrippen (dood, dwaasheid, zwakte, nederigheid en armoede) de enige manier is waarop de positieve begrippen (leven, wijsheid, kracht, eer en rijkdom) echt tot uitdrukking komen. Anders gezegd, God’s Doel eindigt niet met de dood, maar met leven vanuit de dood. Hij stopt niet bij dwaasheid, maar met wijsheid vanuit die dwaasheid. Hij blijft werken met onze zwakte, totdat er kracht uit de zwakte voortkomt. Hij laat je niet in de steek: Zijn plan is je zo laag te laten worden, dat Hij je kan verhogen. Hij is niet blij met jouw armoede, maar Hij laat je arm worden zodat Hij je rijk kan maken.
Vanuit dit perspektief gezien, zijn alle negatieve dingen die wij in dit leven ervaren slechts “een lichte last”; ze zijn “van tijdelijke aard”. Deze zogenaamde “lichte lasten” (die soms zo overweldigend kunnen lijken) bewerken in ons iets, dat eigenlijk heerlijk is, iets dat “een eeuwige luister brengt, die alles omvat en alles overtreft” (zie II Korintiërs 4:17). Jezus onderging het Kruis (het negatieve) wanwege de vreugde die in het vooruitzicht lag (Hebreeën 12:2). Los van de Opstanding, is het Kruis slechts donker, leeg, verwarrend, en zonder betekenis. Het lijkt op een nederlaag. Missschien zien we niets van God’s Uiteindelijke Doel tijdens ons korte bestaan op deze wereld. Maar met de Opstanding wordt alles duidelijk – ten minste, als we terugkijken dan zien we dat het doel van God niet Goede Vrijdag was, maar Opstandings Zondag. Opstanding volgt altijd op Kruiziging. Uiteindelijk, wordt God gerechtvaardigd. Uiteindelijk zullen wij het begrijpen.
Maar nu, o Heer, zijn Uw wegen ondoorgrondelijk! Leid ons op Uw Smalle Weg. Leer ons de Verborgen Wijsheid, die Christus is, te omarmen. Laat ons het hemelse zien. Of we leven of sterven, wij zijn van U. Prijst de Heer, o mijn ziel, en alles wat in mij is, prijs Zijn Heilige Naam! Amen.

The post De Verborgen Wijsheid appeared first on The School of Christ.

De Weg Van Kaïn

Chip Brogden — Fri, 04 Nov 2011 10:28:46 +0000

door Chip Brogden
(Vertaald door Bibi Godschalk)
“Wee hun! Ze gaan de weg van Kaïn…” (Judas 11)
Vanaf het begin van de geschreven geschiedenis zien we dat er twee wegen zijn, twee principes betreffende de relatie met de Heer. Er is de weg van Kaïn en de weg van Abel. De Schrift vertelt ons dat Kaïn de grond bewerkte, terwijl Abel de schapen hoedde. Op zekere dag brachten beide broers een offer aan de Heer. Kaïn bracht een deel van zijn oogst. Abel bracht de eerstelingen van zijn kudde – een vertaling zegt ,”Van de eerstgeboren dieren van zijn kudde koos hij de mooiste uit” (Genesis 4:4a).
Het waren broers. Beiden brachten ze de Heer een offer. Uiterlijk leek alles in orde, maar de Bijbel vertelt ons “De Heer merkte Abel en zijn offer op, maar voor Kaïn en zijn offer had Hij geen oog” (Genesis 4:4b,5a).
Op het eerste gezicht lijkt het, dat door het offer van Abel te aanvaarden en dat van Kaïn te verwerpen, de Heer een willekeurig besluit neemt. Beiden aanbaden ze de Heer en allebei brachten ze de Heer een offer. Wat maakt het ene aanvaardbaar en het andere niet? In de Hebreeën brief lezen we: “Door zijn geloof had het offer dat Abel aan God bracht meer waarde dan dat van Kaïn. Over Abel wordt dan ook lovend gesproken als over een rechtvaardige” (11:4a). Het verschil is subtiel, maar als we nauwkeurig en doordacht lezen, zien we het verschil in de taal die gebruikt wordt om de offers te beschrijven. Kaïn gaf “van wat hij had geoogst”, terwijl Abel ” van de eerstgeboren dieren van zijn kudde de mooiste uitkoos.”
Wat maakte het offer van Abel meer waardevol dan dat van Kaïn?
Eenvoudig gezien dit: Kaïn gaf “[een deel] van zijn oogst”: een deel van zijn oogst dat hij apart had gezet, maar niet het beste, niet het eerste. Abel, echter, gaf “het eerste deel”, hij zocht tussen de eerstgeborenen de mooiste en vetste uit. Kaïn gaf wat hij over had, terwijl Abel het eerste, beste deel dat de Heer toebehoorde, gaf. Op het eerste gezicht lijkt het een klein verschil, maar de harten van mensen worden juist door deze kleinigheden openbaar gemaakt.
In Genesis geeft de Heer geen opdracht dat men Hem offers moet brengen. In die dagen was de mens vrij om te geven of niet, zoals hij zelf besloot. Maar het principe van het eerste en het beste aan de Heer geven komt later bij de wet van Mozes duidelijk naar voren: “Sta de eerste opbrengst van de druivenoogst zonder uitstel aan mij af en geef Mij ook je eerstgeborene zoon. Hetzelfde geldt voor de eerstgeborene van je runderen en van je schapen en geiten” (Exodus 22:29,30a).
Abel had geen wet voor aanbidding nodig omdat zijn hart op aanbidding was gericht. Abel had ook geen wet voor geven nodig, want zijn hart was op geven gericht. Wetten zijn er voor hen die geen motivatie vanuit hun hart hebben, noch Geest en Waarheid, want zij moeten door wetten, regels, instellingen en organisaties worden geleid. Abel had de Heer lief en de Wet der Liefde vertelde hem wat zijn hart doen moest.
Heeft God de oogst, wijn, stieren en schapen nodig? Natuurlijk niet. Alles is al van de Heer. Het principe hier is, dat door Hem het eerste en het beste te geven, wij Zijn Heerschappij over alles dat wij hebben erkennen – beseffend dat “Een mens alleen ontvangen kan wat hem door de hemel gegeven wordt” (Johannes 3:27). God wil 100%, niet 10%.
Het gaat niet over “moeten we wel tienden betalen of niet”. We kijken naar het hart, niet naar de cijfers. De Farizeeërs gaven hun tiende deel en toch waren zij tot de kern toe bedorven. Het gaat niet over heel wettisch iedere week – zoals een of andere vrek – tien procent opzij zetten. Het hart van de zaak is dit, “ben ik helemaal overgeleverd aan de Heer? Besef ik dat ik van Hem ben met alles wat ik bezit? Heeft Hij de preëminentie, de eerste plaats in mijn hart? Of komt Hij ergens op de tweede plaats?” Dit is onmogelijk in euro’s of percentages te meten. Of Hij is Heer van ALLES, of Hij is helemaal NIET Heer.
De weg van Kaïn draait om religieuze offers brengen, je plicht doen en met tegenzin, dat wat je missen kunt aan God afstaan, terwijl het Eigen Ik de centrale plaats blijft innemen. Alles draait om het Eigen Ik – de offers, het geven, de uiterlijke dingen doen, de schijn op houden en dan deze dingen als “bewijs” aanvoeren dat we het werk van God doen.
Maar de weg van Kaïn gaat veel dieper dan het verzuimen aan de Heer te geven wat Hem toebehoort. Het kwaad beperkt zich niet tot iets dat moreel of immoreel is: het kwaad is het natuurlijke, onvermijdelijke gevolg van dingen doen om het Eigen Ik te behagen. Het lijkt wel goed, maar eigenlijk is het goed voor mij. Goed volgens mijn wil en gevoelens. Het is aangenaam voor mij, het maakt mij wijs, maakt mij als God, voldoet aan mijn behoeften en ga zo maar door. Maar het Eigen Ik blijft zoeken, is nooit voldaan, nooit tevreden, heeft nooit vrede, blijft altijd op zoek – en heeft altijd een gevoel van “er moet toch meer zijn?”
Wat was de reactie van Kaïn naar de Heer toe, toen zijn offer niet werd aangenomen? Zei hij “ik heb gezondigd tegen de hemel en tegen U”? Was het, “Schep in mij een zuiver hart O Heer, en vernieuw mijn geest”? Was het “Doorgrond mij, God en ken mijn hart, weet wat mij kwelt, dat ik mag weten wat U echt behaagt”? Ging hij naar Abel toe en zei hij, “Mijn broer, jij hebt iets in jouw relatie met God dat ik mis. Sta mij toe van jou te leren, zodat ik ook kan weten hoe ik God in Waarheid en Geest kan dienen”?
Nee. De Bijbel vertelt, “Kaïn werd woedend en zijn blik werd donker.” Blootgesteld aan zijn eigen onoprechtheid en zijn religieuze pretentie, koos Kaïn geen berouw en ommekeer. Hij koos woede en zelfrechtvaardiging. Kaïn besloot dat hij het beter wist dan de Heer en liet hij zich niet leiden naar het Doel en de Wil van God . Kaïn wilde dat God Zich naar hem schikte, en niet andersom. Hij wilde God naar zijn eigen beeld vormen en een andere god scheppen die hem beter uitkwam. Hij diende niet God, maar zijn eigen voorstelling van God. Zijn offer had aangenomen moeten worden. De Heer heeft het bij het verkeerde eind, Abel heeft het mis – maar ik niet!
De Heer paste Zich echter niet aan bij het idee dat Kaïn van Hem had en liet Zich niet manipuleren door zijn zinloze overpeinzingen. “Waarom ben je zo kwaad?” vroeg de Heer. “Handel je goed dan kun je toch iedereen in de ogen kijken? Maar als je naar eigen goedkeuring wilt handelen, onthoudt dan dat de Zonde de weg van het Eigen Ik volgt” (Genesis 4:7, parafrase).
Kaïn negeerde de waarschuwing. Hij kon Gods gedachten niet veranderen en hij was niet van plan zelf te veranderen. Dus deed hij wat de meeste religieus verblinde mensen doen – hij bedacht hoe hij zijn jongere broer Abel kon vermoorden, lokte hem naar een veld toe en sloeg hem dood. Dit alles om van de bedreiging tegen zijn eigen ego af te zijn.
Vanaf die tijd hebben de kinderen van het Vlees een hekel aan de kinderen van de Geest. Ismaël bespotte Isaak, Saul vervolgde David, de religieuze leiders veroordeelden Jezus en lieten Hem kruisigen. De liefde is verkild en niemand wil over zijn broer waken. Johannes de apostel schrijft: “Dit is immers wat u vanaf het begin hebt horen verkondigen: dat we elkaar moeten liefhebben en niet moeten doen zoals Kaïn, die voortkwam uit hem die het kwaad zelf is en zijn broer doodsloeg. En waarom sloeg hij hem dood? Omdat zijn eigen daden slecht waren en die van zijn broer rechtvaardig. Wees niet verbaasd, broeders en zusters, als de wereld u haat”(I Johannes 3:11-13).
Het schrift legt in 1 Johannes duidelijk uit, dat “de wereld” niet beperkt is tot verloren zondaars, maar allen insluit die zichzelf broeders noemen maar het allesbehalve zijn. De grootste bedreiging voor de eenvoud van Christus is niet een of ander boze zondaar in de wereld, maar de religieuze mannen en vrouwen die de weg van Kaïn gaan, mensen binnen onze eigen gelederen. “Er hebben zich namelijk ongemerkt mensen onder u gemengd van wie het vonnis al lang geleden schriftelijk is vastgelegd: goddeloze…deze mensen lasteren alles waarvan ze geen weet hebben; en wat ze als redeloos dier instinctmatig wél begrijpen, wordt hun ondergang. Wee hun! Ze gaan de weg van Kaïn, net als Bileam geven ze zich over aan bedrog en net als Korach gaan ze aan hun opstandigheid ten onder” (Judas 4,10,11).
Zij die de weg van Kaïn volgen, zullen ontdekken dat de grond vervloekt is. Zij zal niets voor hen opbrengen. Zij zullen altijd onvruchtbaar blijven. Ze zullen altijd ontevreden zijn. Ze zullen de wereld doorkruizen maar nooit de echte aanwezigheid van de Heer kennen. Maar Kaïn blijft koppig en klaagt over de straf van God: “Die straf is te zwaar.”(Genesis 4:13). Het vlees grijpt iedere gelegenheid aan om zich te rechtvaardigen.
Dit is dus Kaïn. Wat als je een Abel bent? Is er voor jou ook nog praktisch advies?
Ten eerste, sta niet toe dat Kaïn jou weerhoudt of afleidt om het eerste en het beste dat je hebt aan God te geven. Als je blijft kijken naar Kaïn zal je gezicht vertrekken van woede en wordt je net als hij. Heb de Heer jouw God lief met heel je hart, ziel, verstand, lichaam en kracht. Wees Hem toegewijd, zonder voorbehoud en laat Kaïn doen wat hij wil.
Ten tweede, laat Kaïn je niet het veld inlokken met prachtige beloften, hulp geroep, of aanbiedingen van vriendschap. Hij heeft onzuivere motieven. Kijk naar het teken van zijn vlees en blijf hem uit de buurt (cf. Genesis 4:15). Ga niet naar hem toe, maar laat hem naar jou toe komen.
Ten derde, als Kaïn je aanvalt, ga er niet tegen in. Besef dat je liefde voor God jou een bedreiging en een doelwit maakt. Besef ook dat God Kaïn niet weerhield van het doden van Abel, zelfs al was Abel rechtvaardig. Dit betekent slechts dat de dood niet het einde, maar het begin is. Dus wordt een levend offer, laat het bloed en het water vloeien. Dit is het werk van het Kruis. Wees niet bang om je eigen bloed te vergieten, wees alleen bang het bloed van een ander te vergieten. Kaïn ontvangt wat hem toekomt en jij ontvangt wat jou toekomt. Zij die hun leven om Zijn Naam geven, zullen hun Leven vinden.
Mijn Vader, ons gebrek aan liefde voor elkaar, het niet over elkaar waken, is zonde en laat ons zien dat wij de weg van Kaïn volgen. Wij vragen Uw vergiffenis. Maak ons zonen en dochters volgens Abel, opdat we kunnen weten wat U behaagt en bekoort. Amen.

The post De Weg Van Kaïn appeared first on The School of Christ.